Mijn vader is al jaren dood. Plotseling op een koude donderdagochtend in februari. ‘Elly’ was het laatste wat mijn moeder hoort. Ik mis hem elke dag, zijn verhalen over Java, het jappenkamp en de reis naar het koude vaderland. Santpoort als eerste tijdelijke verblijfsadres en dan op weg naar de plaats waar ik ter wereld kwam als tweede zoon in een gezin van 3. Bergen op Zoom waar ik me weinig van herinner. Ik plaste op de schoot van Sinterklaas, december 1958.
Wordt vervolgd
Verwarde, inmiddels (na alle jaren hiervoor) Anno 2022- Juli 3 minder verward, en mede oprichter van het Absurdistisch Verbond met als mede lid en co oprichter Kees Schilder "Paco Painter"en zijn andere alter ego's. (De inmiddels emeritus) Prof.dr.mr.ir. R. Leijdecker (1955) van het O.I.L. Onderzoeks Instituut Leijdecker waarnemer, beschouwer en publicist over maatschappelijke ontwikkelingen met een knipoog. Een flinke knipoog! Reiziger over onze aarde (4 x helemaal rond ) kijker en luisteraar naar anderen. Eigenlijk, de Eigenheimer onder de eigenheimers, maar dat alles geheel terzijde.
13 reacties
Arta · 2 augustus 2017 op 19:01
Nou, #22, kom maar door…
Nummer 22 · 3 augustus 2017 op 07:13
?
Karen.2.0 · 3 augustus 2017 op 09:16
Oh?! Proloog? Kom op met de rest, wat ziet dit er goed uit zeg…
‘Ik plaste op de schoot van Sinterklaas, december 1958.’
Ben je een boek aan het schrijven?
Nummer 22 · 3 augustus 2017 op 10:50
Probeer mijn ‘ ongewone’ jeugd te beschrijven non fictie en fictie elementen uit jarenlange verzamelde schrijfsel, foto’s en herinneringen.
Mien · 3 augustus 2017 op 09:52
Linea erecta door naar de Kerstman svp. 🙂 🙂 🙂
Nummer 22 · 3 augustus 2017 op 11:13
De kerstman… een voorbeeld dan maar:
Ik hielp mee- 6 jaar- met de kerstboom van 2.40 meter hoog, op te bouwen. Klom op een stoel dat zo kenmerkend was in gezinnen met roots in de tropen: rotan.
En met de piek van glas in mijn hand zag ik al dat de piek op de top van deze boom niet voorzien kon worden van een piek. De top reikte al tegen het plafond en ik kon er niet bij. De stoel wankelde en ik viel in de boom. Mijn vader zei niets. Een man van weinig woorden maar als hij sprak ging het over ‘ toen ik… ‘. Elly riep verschrikt’ Guus doe wat , kijk nu toch eens wat een rommel’ Ik lag op de grond, jammerde en huilde van schrik. Guus sprak’ zullen we gaan eten, de kalkoen kan uit de oven!’. De kerstboom en scherven van de kapot gevallen ballen lagen op het tapijt. Ik werd omhoog getrokken en het groen werd uit mijn haar gehaald. De kalkoen werd ontdaan van het zakje groente in de kont en mijn moeder zette her grote vleesmes in het nog warme vlees’ Guus, eerst de jongens zij moeten nog..groeien’
Buiten sneeuwde het, binnen gaf de zwarte kolenkachel haar warmte. Het was bloedheet ‘ lekker warm Elly net zoals toen op Java’ zei mijn vader en hij glimlachte naar ons.
Eerste kerstdag 1961.
Mien · 3 augustus 2017 op 11:47
Guus Flater en Elly Blanksma … ik zie het zo voor me. 🙂 🙂 🙂
van Gellekom · 3 augustus 2017 op 10:17
Prachtig geschreven, Ruud
Nummer 22 · 3 augustus 2017 op 11:14
Dank je waarde van Gellekom. Ik blijf mijn weg zoeken in woorden.?
Mien · 3 augustus 2017 op 11:45
Guus Flater en Elly Blanksma … ik zie het zo voor me. 🙂 🙂 🙂
Nummer 22 · 4 augustus 2017 op 08:41
Weinig Flater en Blanksma.
Juist liefdevol ondanks hun eigen jeugd in tijden van bezetting oorlog en gedwongen verlaten waar hun beider roots ligt.
En ik groeide op tussen de pijn door verlies en nooit verdween. Mijn verhalen gaan over mijn beleving tussen rijst, trasi, aardappelen en spruitjes.
Mien · 4 augustus 2017 op 08:57
Altijd een goede voedingsbodem voor columns Ruud. De jeugd.
Nummer 22 · 4 augustus 2017 op 17:45
?