Keuzes?

Wat zijn dat eigenlijk? Je kiest vaak tussen twee of meer zaken die je niet kent. Althans de consequenties niet. En dan twijfel je en doet maar een gok. Soms heb je achteraf spijt. Maar dat is eigenlijk onzinnig. Want je weet toch nooit precies hoe je niet-keuze zou hebben uitgepakt. Het blijft een dilemma, want kiezen beperkt altijd, omdat het impliceert je ook iets niet kiest. Nadenken over je niet gemaakte keuzes geeft aan hoe beperkt het leven eigenlijk is. Er zijn zoveel wegen die je niet kunt gaan. Mogelijkheden die je niet benut. Achteraf spijt hebben is ook tamelijk zinloos, want wat moet je daarmee? En lijkt je niet gemaakte keuze misschien altijd mooier dan hij in werkelijkheid zou zijn geweest? Je kunt hem straffeloos idealiseren. Wat dan wel weer een aardige sport is.

Soms bescherm je jezelf door achteraf te denken dat het maar goed is dat je een bepaalde keus niet gemaakt hebt. Dat gaat soms trouwens echt op. Stel, dat je op reis gaat en een later vliegtuig neemt dan je van plan was om een bepaalde reden en dat eerste vliegtuig stort neer. Ja, dan. Daar word ik nou gewoon even vrolijker van. Er bestaan dus per ‘ongelukke’ goede keuzes. Dat is toch mooi.

Als ik hier veel over nadenk, komen er allerlei situaties naar boven. Hoe zou het zijn als ik niet… En hoe zou het zijn als ik wel… Eindeloze mogelijkheden dienen zich aan. Knap vermoeiend, maar ook fascinerend. Ik realiseer me, dat je de hele dag keuzes aan het maken bent over onnozele dingen. Zal ik nu opstaan of wat later? Doe ik hagelslag of kaas op mijn brood? Bruin, wit? Lees ik eerst de krant of ga ik toch maar meteen douchen? Zal ik mijn zus bellen of niet? Ga ik nu boodschappen doen of schrijf ik eerst een column? Stuur ik hem op of delete ik hem om de lezers die vraagteken-tsunamie te besparen?

Er zijn mensen die alles altijd strak plannen en heel schematisch leven volgens vaste patronen. Is dat een kracht of een zwakte? Zijn ze misschien bang anders te blijven twijfelen omdat ze moeten kiezen en willen ze dat voorkomen omdat ze daar nerveus van denken te worden? Leggen ze daarom de antwoorden vast om vragen en twijfels te vermijden? Schijnzekerheden om te overleven? Het roept wel veel vragen op, dat kiezen. Nou ja , bij mij.

Geen idee eigenlijk, hoe ik op dit onderwerp kom. Kies je trouwens je gedachten ook? Of juist niet? Komen ze zomaar op, zonder dat je er sturing op hebt of kies je toch weer als je ze bewust aangaat of meteen vervangt door andere gedachten?

Nu kies ik maar om te stoppen, maar wie weet wat voor prachtige zinnen je daardoor misloopt, lezer.