De actiedag voor Azië was er weer één van een Oudhollands saamhorigheidsgehalte die zijn wiedeweerga niet kent. Meestal ben ik kritisch bij massale spektakels met een hoog tranentrekkers- of lolbroekengehalte, maar nu heb ik er met plezier naar gekeken. Van verdeeldheid en haat in de Nederlandse samenleving was gedurende enkele uren niets meer te merken. Hoe krijgen we deze soort Koninginnedag-gekte-voor-een-goed-doel toch telkens weer voor elkaar met zijn allen? Ik vond het eerlijk gezegd een verademing, dat dit dus ook nog kan in deze barre tijden.

Ik herinner me het Open het Dorp-gevoel nog goed. Mijn beste vriendinnetje en ik hebben toen trots ons luciferdoosje met twee hele zilveren guldens en vier kwartjes afgeleverd bij het postkantoor. Een gigantisch bedrag in die tijd voor meisjes van elf. Mijn zakgeld was toen een dubbeltje per week, dus het was een aanslag op mijn spaarpot. Het voelde zo goed als kind om te ontdekken dat je je kleine steentje bij kon dragen en dat dat iets teweegbracht, als je maar met genoeg mensen was. Een kind helpt zo graag, als je het de kans geeft. Ik heb dat speciale gevoel van toen altijd bij me gehouden

Gisteren zag ik op TV kinderen, met op hun snuitjes diezelfde trots, die ik onmiddellijk herkende. Ik ben blij voor ze, dat ze hun goede hart eens konden laten spreken op deze manier. Het is vreselijk om als kind op te groeien in een maatschappij en tijd vol angsten die je niet kunt bevatten op die leeftijd. Ook dat is voor mij herkenbaar, want in de tijd van die grote actie van Mies Bouwman en dokter Klapwijk woedde de koude oorlog. Het gerucht ging, dat er een nieuwe wereldoorlog op het punt stond uit te breken. Daar kon ik soms niet van slapen. Ons stadje droeg in die tijd de laatste sporen van de tweede wereldoorlog en op verjaardagen van grote mensen werd nog veel over die oorlog gepraat, waar wij met onze kleine oortjes bijzaten. Het was een tijd tussen hoop en vrees.

Wat je ook mag denken van de actiedag voor Azië, wees ervan overtuigd, dat het de kinderharten goed zal hebben gedaan. Ik weet zeker dat het ze een sprankje hoop zal hebben gegeven, en een warm gevoel dat ze iets goeds konden bijdragen aan de boze grote mensenwereld. Eindelijk konden we ze weer eens laten zien dat het aankomt op saamhorigheid en niet op elkaar bevechten en geweld.

Misschien dat deze actie een generatie doemdenkers kan voorkomen en nog net op het nippertje idealisten voor de toekomst op zal leveren.

Ik help het ons hopen.


15 reacties

Avatar

KingArthur · 14 januari 2005 op 13:28

Weer mooi en positief ingestoken. Daar kan deze zwartkijker nog wat van leren als hij zich weer afvraagt waarom er altijd eerst iets ergs moet gebeuren voordat we met z’n allen pas gaan nadenken waar we nu werkelijk me bezig zijn.

Oja het stemt me ook een beetje triest dat je zou kunnen concluderen dat er in de tijd tussen het openen van ons dorp en nu eigenlijk niet veel verandert is. Of is dat weer te negatief? 🙁

Avatar

Kees Schilder · 14 januari 2005 op 14:15

Mooi geschreven,Ma3anne.

Avatar

Mosje · 14 januari 2005 op 15:18

AMEN.

Hoewel ik je schrijfstijl bewonder (heb ik dat wel eens zo openlijk verkondigd?) vind ik de inhoud van dit stukje wel heel erg braaf en politiek correct. Jij bent je roeping misgelopen. Je had columndominee moeten worden. Of pastoor natuurlijk.
😉

En omdat je tv wederom met hoofdletters hebt geschreven krijg je straf van de meester. Schrijf honderdmaal tv met kleine letters.
😆

Avatar

Ma3anne · 14 januari 2005 op 17:18

@King: De techniek is er flink op vooruitgegaan, maar verder is er weinig veranderd, geloof ik.

@Mosje: Ik schreef deze column gewoon vanuit mijn gevoel. Nooit geweten dat ik een politiek correct gevoel had. 🙂

tv tv tv tv tv tv tv tv tv tv
tv tv tv tv tv tv tv tv tv tv
tv tv tv tv tv tv tv tv tv tv
tv tv tv tv tv tv tv tv tv tv
tv tv tv tv tv tv tv tv tv tv
tv tv tv tv tv tv tv tv tv tv
tv tv tv tv tv tv tv tv tv tv
tv tv tv tv tv tv tv tv tv tv
tv tv tv tv tv tv tv tv tv tv
tv tv tv tv tv tv tv tv tv tv

P.S. Goh, bewonderd worden door een hond! Je lijkt onze Eckeltje wel. 😛

Avatar

Raindog · 14 januari 2005 op 19:42

Erg goedbedoelende column Ma3 ;-).
Ik hoop met je mee dat er iets van uit gaat komen!

Mijn tweelingnichtjes (de ene 11 jaar en de ander ook) hebben in het winkelcentrum in het dorp waar zij wonen een avond en een ochtend staan blok- en dwarsfluiten alsof hun levens er van af hingen. Of nee, dat van anderen natuurlijk!! Apetrots: “Oom Raindog! Wij hebben wel 150 euro voor Azië opgehaald!!”

Mooi he?

Avatar

Li · 14 januari 2005 op 19:45

En zo is het maar net!:-)

braaf (bn.)
1 van reine levenswandel => goedig
2 gehoorzaam, zoet => gezeglijk

Wat is daar mis mee 😛

Li

Avatar

Mosje · 14 januari 2005 op 19:51

Beste Li,

Niets mis met braaf. De wereld zou wel wat meer braverdjes kunnen gebruiken.
Maar een column. Die behoort niet altijd “braaf” te zijn, maar juist tegendraads, verrassend, een nieuw gezichtspunt weergevend, emotie-opwekkend, confronterend, nou ja zoiets…….

Avatar

Ma3anne · 14 januari 2005 op 20:03

@Oom Raindog: Goed van die meiden!

@Li: De nonnen op school vroeger hadden er alle moeite mee om me braaf te krijgen, maar het is ze toch een beetje gelukt dus. Wat zullen ze trots op me zijn. (Alleen die reine levenswandel is gruwelijk mislukt). 😀

@Mosje: Het tegendraadse van de column zou kunnen zijn, dat de jeugd van nu eens een keer positief beschreven wordt? (Ik roep maar wat.)

Avatar

Mup · 14 januari 2005 op 20:20

[quote]Ik help het ons hopen.[/quote]

Ik doe met je mee,

Groet Mup.

Avatar

Dinah · 14 januari 2005 op 20:55

Daar sluit ik mij bij aan Mup.

Mooie column weer Ma3anne

Avatar

sally · 14 januari 2005 op 21:09

Braaaaaaaaaf mosje, braaaaaaaaaaf.

Niks mis mee ma3anne.

lekker positief.

sally

Avatar

Mosje · 14 januari 2005 op 21:18

Ik geloof dat ik hier wat dames tegen de haren heb ingestreken. Ik zou toch beter moeten weten als hond.
Nou, ik zal mijn andere identiteit hier maar weer eens oppakkken …….

Avatar

Ma3anne · 15 januari 2005 op 10:52

@Mosje: oppakken moet met twee k’s. Maar ik zal deze keer met mijn hand over mijn hart strijken; je krijgt geen straf.

Avatar

pepe · 15 januari 2005 op 10:52

Mooi, heel mooi…

Avatar

Dees · 15 januari 2005 op 10:58

Inderdaad mooi geschreven… Ik herinner me alleen nog het feit dat ik na het collecteren voor christelijke kindertehuizen met mijn vriendinnetje en een mes kwartjes uit de pot peuterde om snoep te kopen. Misschien dat deze generatie het beter doet 😛

Geef een antwoord