Op een blauwe maandag in december werd ik geboren. Blauw, omdat mijn ouders, na al twee dochters te hebben gekregen, hoopten op een zoontje. Mijn kamertje was blauw, mijn wiegje was blauw, zelfs mijn vader werd blauw in een poging zijn verdriet te verdrinken. Elke herinnering aan mijn vroege jeugd werd door deze kleur gedomineerd, variërend van babyblauw tot diep donker indigo. Mijn eerste woordje was niet ‘mama’, maar, je raadt het al… Op mijn achtste ontstond een kleurkentering in mijn leven. Hoog boven ons huis vond een wonder plaats. Een regenboog. Mijn moeder vertelde dat er aan het einde een grote pot met goud stond.
“Echt goud?” vroeg ik in mijn kinderlijke onschuld. Ze vertelde dat het woord goud stond voor geluk. Op dat moment besloot ik op zoek te gaan. Wat blijheid in mijn leven was meer dan welkom, dus ik zette mijn eerste schreden op de indigo baan. Het eerste deel ging erg moeizaam. Het kostte mij enkele jaren om het steile stuk te overwinnen. Met alle stukjes volwassen kinderleed, die uit mijn zakken puilden, leek de tocht vrijwel onmogelijk. Uiteindelijk begon ik er lol toch in te krijgen en stapte over naar violet om eens te kijken wat deze kleur mij zou brengen.

Hij had zijn voordelen – kracht en een zekere mate van zelfkennis- maar de nadelen overheersten. Mijn gehele puberteit was ik tegendraads, eigenwijs en luisterde naar niemand. Nietsontziend klom ik door. Geluk was mijn doel en ik zou het gaan halen, mijn zakken puilden uit van ellende, af en toe regende en stormde het in en boven mijn hoofd, maar ik liep door. Als een kip zonder kop. Na veel vallen en opstaan besloot ik voor de buitenbocht te gaan. Rood.

Even begreep ik niet wat mij overkwam. Een overvloed aan aandacht die me recht in mijn hart trof. Ik werd leuk en aantrekkelijk gevonden. Zo had ik mezelf nog nooit gezien. Deze kleur wilde ik voor eeuwig vasthouden, al was hij zo smal als een draadje. Af en toe viel ik er af, maar gaandeweg mijn zoektocht kwam hij toch regelmatig weer op mijn pad. Oranje bleek iets stabieler.

Feesten en gezelligheid. Járen hield ik het vol. Ik gooide mijn zakken leeg, voelde me vogelvrij. Dat het slechts opvulling van tijd en ego was besefte ik pas later en maakte daardoor voor het eerst in mijn leven een bewuste keuze: Groen. Zacht, rustgevend. Ik had tijd om na te denken en zonder het in de gaten te hebben kwam ook de rode draad weer op de proppen en splitste zich in twee uiteinden. Mijn kinderen. Bijna had ik de top bereikt. Daarna was het nog maar een kwestie van mezelf in die pot laten glijden en dan kon ik mijzelf wentelen in geluk. Voor eeuwig. De gulden middenweg moest mij er brengen. Vrolijk geel en de rode draadjes begeleidden mij naar het hoogste punt.

En daar zat ik dan. Veertig jaar. Besluiteloos. Nu ik de gelukspot zag leek hij ineens veel minder aantrekkelijk. Saai zelfs. De weg terug was afgesloten. Ik keek naar de kleuren om mij heen en besefte wat ze mij gebracht hadden. Een kleurrijk leven. Als een echte Guitar Hero had ik de melodie van mijn leven tot nu toe gespeeld. Vaak vals en uit de maat, maar soms ook met regelmaat en mooie tonen. Boven alles was het mijn feestje geweest.

Met een grote sprong kwam ik weer neer op aarde. Mijn draadjes wapperend achter mij aan. De tocht was niet voor niets geweest. Met de kleuren in mijn hart kon ik verder dansend door het leven en die enorme pot geluk?
Al die tijd bleek hij gewoon in mijn kontzak te zitten.

Categorieën: Maatschappij

Arta

Zijn. bewonderen, verwonderen, notuleren, opwaarderen; Het zijn zomaar wat steekwoorden, die voor mij onlosmakelijk zijn verbonden aan 'Schrijven'. *Overigens schrijf en reageer ik als arta natuurlijk op persoonlijke titel

13 reacties

LouisP · 25 februari 2010 op 17:29

hoi Arta,

wat een prachtig stuk van een echte regenboogschutter….
erg bijzonder…

Louis

Prlwytskovsky · 25 februari 2010 op 18:08

[quote]besloot ik voor de buitenbocht te gaan. Rood.[/quote]
Als ons Svenneke dat nu ook gedaan had, had hij Goud gehad.

Maar geluk is als een vlinder, Arta: als je erop jaagt krijg je niets, maar als je stil blijft zitten komt hij op je schouder. 😉

Mooie story. :duimop:

SIMBA · 25 februari 2010 op 18:42

Een terugblik maar vooral een geheel open toekomst! Mooi, mooi, mooi!!!!

Ontwikkeling · 25 februari 2010 op 19:25

Je hebt kleuren genoemd, maar door je taalgebruik krijgen ze een heel eigen emotie. Kleuren kunnen dus wel degelijk leven. Mooi, zoals je eindigt, dat geluk gewoon vaak al ergens lag waar je het zo had kunnen grijpen….

Dees · 25 februari 2010 op 20:36

Mooi hoe je net een diepere laag aanboort en mooi hoe die omgeven wordt met een regenboogring uit je kontzak. Echt een heel mooi stukje, ik hoop dat je nog veel uit deze laag zult schrijven.

DreamOn · 25 februari 2010 op 22:44

Wat mij betreft mag deze column wel een maandje bovenaan staan.
Prachtig verwoord, Arta!

Trukie · 26 februari 2010 op 01:01

Arta je hebt heel mooi in kleuren aangegeven hoe een leven in elkaar kan vloeien. Een verhaal zoals het velen is vergaan. Dus een beetje voorspelbaar. Uitpuilende zakken, kinderen die de kleuren weer op lichten. Op violet na, mis ik de mengkleuren. Juist die vloeiende verkleuringen zouden het verhaal unieker hebben gemaakt.
Ik probeer het schilderij voor me te zien. Het blauwe hart, een rand van violet, rood, oranje, geel. Deze tonen gaan over in noten. Ik hoor de melodie er doorheen kllinken.

Fem · 26 februari 2010 op 07:47

Jouw kleurige bestaan siert je, net als deze column…

Prachtig!

lisa-marie · 26 februari 2010 op 09:59

juweeltjes zijn er om van te genieten en dat doe ik nu dus ook :wave:

pally · 26 februari 2010 op 11:41

Heel mooi en apart de verkleuringen in het leven laten zien en voelen aan de lezer. Filosofisch en realistisch met een minimum aan opsmuk. In het begin een beetje een sprookje. Gaandeweg krijgt je stukje meer diepgang
Knap gedaan, Arta!
mooie titel, ook

groet van Pally

Anne · 26 februari 2010 op 12:15

Wat is dat toch met dat magische getal veertig he Arta. Boven op de boog, toch minstens op de helft, dat hoop je althans. En daarna de glijbaan verder af.
Maar geluk in je kontzak, moet ik toch eens checken.
Kortom, mooi stukje.

Avalanche · 26 februari 2010 op 17:55

Eigenlijk niets aan de anderen toe te voegen, Arta. Mooi!

arta · 28 februari 2010 op 10:09

Wat fijn, zulke reacties!!

@ Dees: Ik ben wat aan het experimenteren met een paar van (jullie 😉 ) schrijfcursusoefeningen en merk dat daar nog veel uit te halen is. Dit is er eentje van een paar maanden geleden. Er staat ook nog een nieuwe in de wachtrij, ben benieuwd of er progrssie in zit! 🙂

@ Anne: 40, tja, ik vond het helemaal niet erg om die leeftijd te bereiken, maar merk wel dat het (bij mij) ook een bepaalde vorm van bezinningsperiode heeft ingeluid.
Enne… Checken, die kontzak: Er is vaak zoveel meer uit te halen dan je denkt! 😀

Geef een antwoord