Als hij weer eens de zoveelste ruzie had, kwam ik als super woman tussen beide en rookte de vredespijp. Toen hij voor de zoveelste keer gedumpt was door een vrouwelijke vreemdgangster stond ik voor zijn deur met zijn favoriete smaak cheetos chips. Wanneer zijn vader stierf door een noodlottig bedrijfsongeval, stond ik dagelijks bij zijn bed om hem er weer uit te sleuren. Toen hij van de wintersport terug kwam met een gebroken been omdat die lulhannes de boom te laat zag, stond ik weer bij zijn bed maar dan met een grote bos bloemen. Op het moment dat zijn broertje de gevangenis in moest wegens diefstal, kwam ik weer met mijn grote, maar toch zo’n liefdevolle mond “ach, je hebt altijd nog een zusje”. Bij elke mislukte sollicitatie belde ik hem om vijf uur ’s morgens op om hem de huid vol te schelden., zodat hij toen de moed niet verloor om door te blijven gaan met solliciteren.

Wanneer hij krap zat met geld, gebruikte ik zijn brievenbus als collectebus en zoog ik mijn rekening voor hem leeg. Wanneer zijn kankerstaven op waren, liet ik hem kruipen voor een nieuwe peuk van mij. Toen hij een keer met zijn aangeschoten hoofd zijn auto total los reed, leende ik hem tijdelijk mijn scootertje. En hetzelfde geld andersom. Wanneer ik iemand nodig heb, staat hij altijd voor me klaar.

Ik zit al de hele dag te zoeken, te denken en te piekeren. Dit keer kan ik niet tussen hem en zijn vijand springen en de chips is over zijn houdbaarheidsdatum heen. Hoeveel ik ook trek, ik krijg hem dit keer niet uit bed. De bloemen zijn tot hun laatste blad uitgebloeid en aan zijn zusje had hij dit keer ook niets. Ik bel hem nog steeds iedere dag, maar wanneer hij opneemt, durf ik niet meer te schelden. Wanneer ik bij hem ben, durf ik geen peuk meer op te steken en dit keer is niet zijn auto, maar mijn hoofd total los.

Ik bel hem weer op en mijn stem blijft weer zwijgen.
– “Ben jij dat Shittie?”
– “Sinds wanneer ben jij helderziend?”
– “Ik ken je langer dan vandaag pessimistisch stalkertje. Ga je me ooit nog eens uitschelden. Dat heb ik nu wel verdiend, vindt je ook niet?”
– “Doe niet zo. Niemand verdiend dat”
– “Nou als je toch niets meer te zeiken hebt, mag je wel even langskomen Shit. Ik mis je.”

Een paar uurtjes later kijk ik neer op een leeg bed met schone, witte lakens. De zuster vertelde me dat ik net een half uur te laat was. Ik belde hem en hoorde zijn stem voor het laatst via zijn voice mail waarna de piep in mijn oren sneed en daarna was het stil. De woorden bleven op mijn tong liggen. Ik zag nog net een opgebrande peuk onder het bed liggen en opeens kreeg ik mijn stem terug: “Waarom moest je zo nodig jezelf naar de kanker roken klootzak? Waarom?”

Ik ben klaar met zeiken lieverd. Mag ik langskomen? Ik mis je.

Categorieën: Liefde

20 reacties

Trukie · 31 oktober 2005 op 18:08

Shit je hebt een geweldige schrijfstijl om dit sooort situaties begrijpelijk, maar ook met een goed gedoseerd gevoel neer te pennen.
Geen (voor)oordeel. Je laat de lezer zelf de conclusie trekken.

Ik weet niet of het een eigen ervaring is, of deels, of een inleving.
Maar m.i. heb je precies die dingen gemeld die de persoon zelf ook zou zeggen en niet gezegd wat degene ook niet zou noemen.
B.v. het er niet bij stil staan dat de helpende hand zelf nergens een troostende schouder heeft.

Raindog · 31 oktober 2005 op 18:33

Shit zeg, aangrijpend.

Voor jij je in normale bewoordingen uitdrukt moet er vermoedelijk nogal iets aan de hand zijn. Denk ik.

Dat je het toch doet, vooral ook met of in deze column, pleit voor je op manieren die ik niet goed uit kan leggen. Om hier, op dit toneel waarvoor een gratis toegangskaartje soms nog te duur is, het masker te laten vallen, ook al is het maar voor even, getuigt van moed. Denk ik.

Qua tekst een fantastisch open einde. Qua werkelijkheid wil ik het echter niet eens weten. Denk ik.

bert · 31 oktober 2005 op 20:46

Je bent een groot mens en met deze column overtuig je me opnieuw van je schrijvers capaciteiten.

Troy · 1 november 2005 op 00:56

Voor mij heb je jezelf opnieuw overtroffen met deze column. Je blijft me verbazen met je schrijven.

Troy

WritersBlocq · 1 november 2005 op 02:13

Er is een actie-Shitonya, en een reactie Shitonya. Ik heb voorkeur voor de eerste.

Louise · 1 november 2005 op 07:23

Wow Shito, als jij in dit tempo blijft groeien op schrijfgebied, dan zou ik toch eens serieus na gaan denken over een andere nick 😉

Kees Schilder · 1 november 2005 op 07:24

Ik heb ze allebei hoog zitten. Deze column kan ook weer bij de beste hoor!

wendy77 · 1 november 2005 op 08:37

Geweldig mooie column. Heeft me geboeid van begin tot eind.

Ma3anne · 1 november 2005 op 09:12

Kijk, en daarom houd ik van je reacties hier. Ze zijn misschien wat kort door de bocht vaak, maar wel eerlijk uit het hart en goed bedoeld.

Die kern van jouw persoontje heb je maar even schitterend verwoord in bovenstaande column.

Keep on the good work, girl!

Dees · 1 november 2005 op 09:43

Prachtige mengeling van zwarte gal, gevoeligheid, zonder ook maar ooit een spoor van vals sentiment. Echt mooi.

En zonder te willen slijmen, ik vind zowel de actie- als de reactie shit recht uit het hart en therefore fine.

EDIT

Ik loop blijkbaar Ma3 te papegaaien. Maar niet minder gemeend.

melady · 1 november 2005 op 12:03

[quote]De woorden bleven op mijn tong liggen.[/quote]

Shit! Wat een leuke column.

klungel · 1 november 2005 op 12:09

Hij is goed en zou zo maar gebeurd kunnen zijn.
Had um al op je site gelezen 😀

Shitonya · 1 november 2005 op 12:37

Allemachtig wat een positieve reacties. Ik ben wel gewend vaak zulke reacties te krijgen, maar dit keer lijken de reacties ook steeds beter te worden. Dit had ik in ieder geval zeker niet verwacht. Mijn bek stond af en toe wel open moet ik eerlijk bekennen. Heel erg bedankt in ieder geval voor alle moeite die jullie doen om te reageren terwijl ikzelf vaak nooit zo complimenteus ben.

En ?Louise..andere nick? Nah, de komende 50 jaar denk ik niet 😀

Louise · 1 november 2005 op 12:46

[quote]En ?Louise..andere nick? Nah, de komende 50 jaar denk ik niet[/quote]
Ja maar Shito, geloof me, de kranten, de tijdschriften en al die uitgeverijen… die gaan altijd voor een positieve naam 😉

Li · 1 november 2005 op 15:27

[quote]Mijn bek stond af en toe wel open moet ik eerlijk bekennen.[/quote]

Zet hem maar weer op een kier want ook ik vind het een prachtcolumn! 😉

Li

KawaSutra · 1 november 2005 op 19:46

Indrukwekkend.

Wright · 2 november 2005 op 08:02

Ben aangenaam verrast, Shitje!

Mup · 2 november 2005 op 13:06

Pas je op voor je tong als je bekkie dichtklapt?
Daar schrijf je wel niet mee, maar de scherpte mag in je columns van mij zeker blijven, strakke column dus,

Groet Mup.

Shitonya · 2 november 2005 op 15:59

Thanks again voor alle reacties.

Ps: Lou, Dan wordt het tijd voor wat nieuws :pint:

Tasz · 8 november 2005 op 08:57

Ik vond dit echt een mooie column. Goed geschreven, strak en recht op het doel af.

Bye
Tasz

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder