Gé doolt wat rond op en achter het toneel in het hokkerige kulturhus. De toneelknechten doen hun voorbereidingen voor de act direct na de pauze. Ze bouwen een lege maar sprookjesachtig aangelichte bühne. Het dans- en zangensemble is daar ook al op gefocust. Het moet meteen staan als een huis om de aandacht van het kritische publiek weer te pakken en vast te houden. Gé wordt aangetrokken door het nerveuze geroezemoes in hun overvolle kleedkamer. De naar binnen draaiende deur staat driekwart open. Door de afgetekende spleet tussen de twee scharnieren ziet hij beweging. Langzaam loopt Gé die kant op. Direct na hun optreden moet hij een liefdesscène zien te volbrengen met de oudste taart die ze voor die rol hadden kunnen krijgen. Dat zou met zo’n jong danseresje veel beter gaan. Method acting. Ondertussen staat hij al bij de deur. Hij kijkt om zich heen. Niemand. Langzaam schuifelt hij nog wat dichter naar de fel verlichte smalle opening tussen deur en kozijn. Vleeskleurige objecten schieten achterlangs. Gé knijpt een oog dicht en tuurt naar binnen. Zonder gêne. Hij ziet leggings en rokjes uit en aan gaan. Jammer van die grote onderbroeken. Het doet hem denken aan thuis waar het ook al behelpen is. Maar deze vormen zijn prachtig. Hij mompelt zijn tekst en voelt beginnende opwinding. Dan ziet hij ineens de mooie jongste zangeres in een minuscuul stringetje. Steeds dichterbij. Zijn opstandige lid heeft zich net in de spleet geperst als zij de deur met een smak dichtgooit.
5 september 2015 #BinnenDoorDenken
4 reacties
troubadour · 6 september 2015 op 10:40
Gelukkig hangen die toneeldeuren half uit hun sponning.
Vlot en kundig over het voetlicht gebracht, een genre waar ik wel pap van lust.
Mien · 6 september 2015 op 11:00
Gaat dit nu over Reinders of Maasakkers?
Wat die artiesten toch te verduren krijgen achter de bühne? 😉
Esther Suzanna · 6 september 2015 op 11:18
Haha.. eh opbouwend geschreven! Onverwachte wending… eigen schuld, dikke bult! :laugh: Bijzonder dat Troub er boven staat met échte tragiek. Was het soms een Uitdaging…. :sweat:
trawant · 7 september 2015 op 13:34
Dat doet de deur dicht!
Maar toch vind ik het zonde dat de mooi opgebouwde tragiek zo plat
wordt afgebouwd. Als een ballon die leegloopt.
Had het einde nou – naar mijn smaak tenminste – gewoon open gelaten.
Niet ieder stukje hoeft met een knal te eindigen.
Daar wordt het een soort slap stick van en daarmee doe je de rest tekort. Beeldend geschreven dat wel!