Het is hier goed koud.
Wij wonen in de bergen rondom Sarajevo, nu al anderhalf jaar. Het is hier een paar graden kouder dan beneden in de stad, ook dat nog. En vaak lijkt het in ons huis zelfs kouder dan buiten. Want het is een oud huis en oud rijmt niet voor niks op koud. Zou men onze leefruimte in termen van klimaatverschillen willen omschrijven, zeer toepasselijk binnen deze winterse context, dan is het huis te verdelen in twee gebieden: de Noordpool en Europa. Europa, dat is onze woonkamer en de slaapkamer. Deze kamers liggen op het zuiden, inclusief schitterend uitzicht op het besneeuwde dal. Daar heerst, met behulp van een houtkachel en een AEG –kachelkanon een weliswaar wisselend, maar naar believen toch redelijk warm klimaat. In Europa dienen wij ons te wapenen tegen de bittere kou van onze eigenste Noordpool: de keuken, de gang en de badkamer. Drie ruimtes op rij die netjes met de neus naar het noorden liggen, berg óp kijkend. Daar wil niemand heen, daar hoeft ook niemand heen, maar wij moeten. En vooral ik, moeder, met kook- en wasplicht. En dus draag ik nu al zo ongeveer vanaf eind oktober een gestaag groeiend aantal lagen wol over elkaar heen. En nog heb ik het koud.

De w.c. is uiteraard een niet te vermijden gebied op onze Noordpool. Als ik nodig moet stel ik mijn expeditie tot het allerlaatste moment uit, snel naar de badkamer, trek ik mijn vijf broeken razendsnel naar beneden, pers mijn plasje in de pot en hijs dan vliegensvlug alle vlaggen weer omhoog. Ook in de keuken is het goed toeven. Als ik daar met water werk (dat komt nogal eens voor), heb ik binnen vijf minuten stijve vingers en kan gewoon niet verder werken zonder risico van bevroren uiteinden. Met als gevolg dat de afwas zich tot het plafond opstapelt en ik om de twee dagen gedwongen ben om uren in de keuken te staan willen we ooit nog van een schoon bord kunnen eten. Waarna mijn weerzin tegen de kou zich soepeltjes vermengt met mijn afkeer van keuken, koken, afwassen en alle andere denkbare huishoudelijke rotklussen…

Ik kleed mij (binnen) dik aan. Die ervaring is een souvenir van vorig jaar, onze eerste winter in Bosnië. Het land verwelkomde ons toen met een van de ergste winters in twintig jaar, dat was heel geschikt. Hij begon ook zo lekker vroeg, begin november al.
Ik begon met een spuuglelijk wollen vest. Daar moesten gaandeweg twee charmante dikke wollen truien ónder. Niet zo heel veel later moest daar een gebreide lange rok bij, die óverigens weer óver twee maillots en één wollen legging heengingen. Ik vreesde het moment dat dit winterse stoeipakje niet meer afdoende zou zijn. En altijd als ik mijn kinderen vroeg of zij het niet ook zo koud hadden kreeg ik gelukkig een ontkennend antwoord. Ik was en ben, ook deze winter, godzijdank de enige koukleum in huis.

Voortaan moet ik maar een pit-stop maken onderweg naar de keuken of de badkamer: in de ijskast op de gang. Trek ik wel eerst mijn stoeipakje uit voor ik me daar invouw.
Anders wordt het te warm.

Categorieën: Diversen

13 reacties

Avatar

WritersBlocq · 5 maart 2006 op 20:20

Hoi Anne,
Een beetje wollig geschreven, waarschijnlijk door je verkleumde vingers? Arme ziel, trek toch lekkere fleecetruien aan. Geloof mij: Koukleum nummer 1 heeft daar echt baat bij. Warme groet van mij.

Avatar

Mosje · 5 maart 2006 op 20:40

Het heeft wel iets, alle kleren die je hebt tegelijk aanhebben. En om hygienische redenen elke dag in een andere volgorde natuurlijk.

😛

Avatar

Trukie · 5 maart 2006 op 21:53

Anne je schrijft zo warm dat ik neiging krijg om juist een vest uit te doen. 😀
Zou een skipak niet handiger zijn dan al die lagen?
Het cijfertje 1 in de titel belooft vast meer keukengeheimen

Avatar

wendy77 · 5 maart 2006 op 22:14

[quote]Waarna mijn weerzin tegen de kou zich soepeltjes vermengt met mijn afkeer van keuken, koken, afwassen en alle andere denkbare huishoudelijke rotklussen…[/quote]

Misschien dat je je bij koken juist een beetje kunt verwarmen??

Ik als vreselijke koukleum heb medelijden met je. Ik heb dan ook een hekel aan de winter en kan niet wachten tot het zonnetje weer gaat schijnen.

Mooi geschreven column

Avatar

Ma3anne · 5 maart 2006 op 22:37

Weer heerlijk zitten lezen. Wat schrijf je toch mooi.

Van mijn dochter kreeg ik twee plastic hartjes, een decimeter groot ongeveer, gevuld met een vloeistof en een soort muntje. Als je dat muntje klikt, dan worden die hartjes warm. Heerlijk om tussen je kleren te stoppen als je het koud hebt, of om je handen te warmen.

Ik weet niet of je die daar kunt krijgen? Is echt een aanrader!

Avatar

DriekOplopers · 5 maart 2006 op 23:24

Enkele ongemakken moeten trotseren is nooit erg. Maar half doodvriezen in je eigen huis, dat is echt meer dan vervelend. Je thuis hoort een fijne plek te zijn, een plaats waar je met plezier bent.

Ik zie het voor me, zo beeldend heb je het geschreven. Hulde daarvoor.

Driek

Avatar

Raindog · 6 maart 2006 op 00:21

Ik zit hier in een T-shirt, heb net de cv zachter gedraaid en ga zo naar een warm bed. Wat een enorm groot verschil. Inderdaad, wat schrijf je mooi en ik hoop dat dat in ieder geval je daar nog wat kan verwarmen. De laatste zinnen vond ik wat tegenvallend geloof ik. Temeer omdat het me helemaal niet logisch lijkt dat die koelkast op dit moment bij jullie draait. Of is het daarom juist?

Groet,
Raindog

Avatar

sally · 6 maart 2006 op 00:44

Ik vind dit een geweldige column Anne. De manier van schrijven. De sfeer. Het schuldgevoel dat het bij mij teweeg brengt in mijn door en door lekker verwarmd huis. Ik, kouwkleum nummer 1, kan me er alles bij voorstellen. En besef hoe verwend ik ben. En dat was jouw bedoeling denk ik.
Nogmaals, het raakt me Anne!
Liefs
Sally

Avatar

KawaSutra · 6 maart 2006 op 01:07

Nou ik benijd je niet! En wanneer begint de lente? Je kunt in ieder geval als één van de weinigen zeggen dat je op de Noordpool bent geweest. 😀
Mooie column. Een vervolg is zeer welkom.

Avatar

Anne · 6 maart 2006 op 07:51

Wat een warme reacties op mijn koude verhaal, dank daarvoor! Enne, die ijskast werkt wel degelijk, maar als het echt koud is (min twintig) dan is het in de ijskast echt warmer dan er omheen. Spullen zet ik dan erin om juist niet te bevriezen. Tja, er is hier wel meer precies andersom!
Dank voor de reacties.
Anne

Avatar

Li · 6 maart 2006 op 09:33

[quote]trek ik mijn vijf broeken razendsnel naar beneden[/quote]

Doet me denken aan een klasgenote die elke winter een paar onderbroeken tegelijk droeg. Kreeg ze geen blaasontsteking, zei haar moeder 🙂
Uitstekend geschreven column weer Anne. Volgens mij ben jij in staat om een roman te schrijven

Li

Avatar

Nana · 6 maart 2006 op 13:08

Li heeft gelijk. Schrijf een roman of een novelle!

Avatar

Mup · 7 maart 2006 op 13:17

Ik zit nu midden in het boek; Met mij gaat alles goed, van jan Simoen, waarin ook ex-Joegoslavie een grote rol speelt, mooi boek, maar dat kun jij ook maken, volgens mij,

Groet vanaf een warm eiland, Mup.

Geef een antwoord