Pratim te, Toše

Als ik de winkel inloop begint Toše net te zingen, vanuit de supermarkthemel. Dat is genoeg reden om over te schakelen op de treuzelmodus. Koffie kiezen is verbazingwekkend tijdrovend als je daar je best maar voor doet.

Duiken

Witte schuimkoppen, harde wind. Water verdiept zich tot donkerblauw. Ondoorzichtig nu, maar niet troebel, de kleur van boze ogen. De zee ingaan zou zelfmoord zijn, samen met de golven stukslaan op de scherpe rotsen.

Zonnewende

Waar in huis de zon valt is belangrijk. En wanneer dus. ‘s Ochtends met kriebelende gele wangen wakker worden is anders dan vanuit de nacht opduiken in de schaduw. En oranje avondlicht dat over het bed strijkt verwarmt de slaap vooraf.

Kruiwagentje

Sommige mensen hebben gaten van binnen. Holtes vol met lucht in hun psyche, waarvoor ze vulling van buitenaf zoeken. Meestal, als dat geregeld lijkt te zijn, blijkt dat er ergens een lek zit, waardoor het gat telkens opnieuw bijgevuld moet worden. En in plaats van de lekken te dichten blijft men doorgaans van buitenaf en bovenaf verder gieten, zonder ooit vervuld te raken. Dat kan een heel leven duren.

Oude jongen

“Škorpion! Škorpion!” Een bosje kinderstemmen inclusief die van mijn eigen kroost klinkt ineens als een bundel onzichtbare hysterie vanachter de hoek van het schuurtje uit. Drie seconden later stuift het grut te voorschijn, de kreten nu nog luider. Vanuit vijf paar ogen komt één gemeenschappelijke blik. Genotzuchtig griezelen schiet in mijn richting en ik ben meteen besmet. Met sensatiezucht.

Lippendienst

Ik vraag het me wel eens af. Als ik niks te doen heb. Of als ik juist te veel moet. Altijd dus eigenlijk. Waarom ik katten niet met een hondenlok kan roepen.

Catwalk

Prachtig geklede vrouwen lopen er vaak langs. Op straat, als ik net uit de tram stap, en op weg ben naar de markt. Of de bakker. Of als ik een volle vuilniszak naar de container breng. Zij doen daar niet aan. Zij hebben altijd chiquere doelen. Ik kijk hun kordate klik-klakken na. Een receptie misschien. Of dé receptie, om weer achter te verdwijnen juist. De hele dag mooi doorverbinden. Aantrekkelijk antwoord geven. Lief afpoeieren en natuurlijk lekker licht administratief werk verrichten.

Nina’s val

We besloten samen dat het niet nodig was dat hij zou blijven. De wederzijdse nerveuziteit werd onverdraaglijk en deze queeste gaat zeker nog een hele nacht duren. Als hij zich morgenochtend weer bij me voegt is dat vroeg genoeg. We hebben de boeken goed gelezen.

Verdichting

In de namiddag bied ik hulp bij het omzagen van een halfverrotte zuurpruim. Met zijn zwarte takken verandert de boom ons uitzicht. Het grillige raster vormt een hekwerk tussen raam en bergen in de verte. Hij moet óm.

Wiensland 3 – slot

“Ik ben de juf hier.” zeg ik. “Ik geef Nederlandse les aan een paar Bosnische mensen op de ambassade.”
Er gaan twee wenkbrauwen omhoog. Een verhaal wordt geroken. De man merkt goed dat míjn ijs wél gebroken is en vraagt snel verder, voordat ik misschien weer bevries. Zijn toon is vleiend nu.
“Enne, gaat dat een beetje?”

Wiensland 2

Uit mijn ene ooghoek heb ik het kommetje met dropjes zien staan, op het aanrecht. En aan de andere kant zie ik de man zitten die net een kaaspasteitje eet, typisch Bosnisch voedsel. Had ie nou maar gewoon een bróódje kaas in zijn knuisten, met een glas ijskoude melk erbij. Maar nu is de inschatting van zijn nationaliteit niet vanzelfsprekend, hoewel ik het Nederlanderschap eigenlijk al aan zijn neus denk af te kunnen zien.