Ik bekeek laatst een documentaire over het leven van Jezus. Niet omdat ik zo’n grote Christen ben, maar omdat ik leiderschap doceer, en je – alle grappen op een stok – toch wel moet toegeven dat deze Jezus-figuur, het mooi heeft klaargespeeld met zijn achterban zo’n 2000 jaar na zijn leven. Het blijft natuurlijk wel de vraag of hij werkelijk bestaan heeft (er is geen bewijs daarvan in de boeken van de volkeren rond die tijd), en of hetgeen hij verklaarde (de zoon Gods te zijn) wel überhaupt aannemelijk is. Maar intussen heb ik wel een les geleerd uit deze documentaire: hoe goed je voornemens ook zijn: als je uit je oude vertrouwde omgeving vertrekt en elders kennis en ervaring opdoet, zul je het heel moeilijk hebben om je nieuwe inzichten te delen met oude vrienden en kennissen wanneer je eenmaal terug bent.

In Jezus’ geval werd hij zelfs uit zijn geboortestad Nazareth gejaagd toen hij probeerde zijn nieuwe visie aan stadsgenoten te presenteren. Hij vond pas succes met zijn inspiratie boodschappen toen hij ze bracht in andere steden waar niemand hem eerder gekend had.

En dat was dus de “aha” ervaring die ik hier opdeed: De mentaliteit die ik altijd had aangezien voor een tekortkoming van de mensen in het land waar ik opgegroeid ben, was niet slechts beperkt tot hen. Het was een algemene menselijke mentaliteit!

Ik heb in het verleden in mijn thuisland, Suriname, vaak gehoord van terugkerende landgenoten, dat ze het maar moeilijk vonden hun nieuw opgedane kennis op anderen over te brengen. Ze werden al gauw geconfronteerd met een houding van: “Wat kom jij ons nou leren? Denk je dat je nu de wijsheid in pacht hebt omdat je voor een poos weggeweest bent?”

Het schijnt dat mensen meer geneigd zijn instructies aan te nemen van een vreemde dan van een oud-bekende. En dat is betreurenswaardig. Vooral als we beseffen dat dit verschijnsel niet slechts gelimiteerd is tot steden en landen, maar zich ook op kleinere schaal afspeelt: in de werkomgeving.

Als je je goeie tijd neemt om te gaan studeren na het werk, dan heb je vaak achteraf problemen om in aanmerking te komen voor een promotie. En ALS dat überhaupt gebeurt, dan kijk je NOG aan tegen het probleem van je veranderde status. Mensen willen geen opdrachten aannemen van vroegere gelijken.

Het enige positieve van werksferen is, dat als je het kan klaarspelen om voor een poos weg te gaan en elders te werken, en DAN terugkeert in een nieuwe positie, men je misschien wel wil accepteren. En dat werkt dus niet zo prettig uit op grotere schaal: in dezelfde stad of hetzelfde dorp.

Nu moet ik hieraan toevoegen dat het hierboven beschreven verschijnsel misschien meer een dorps mentaliteit is, want in grote steden, waar niemand mekaar kent, en waar men dus geen tijd heeft om zich te verdiepen in andermans leven, heeft men daar klaarblijkelijk minder moeite mee.

Deze column is niet bedoeld om wie dan ook iets nieuws te leren. Het is meer een geheugen verfrisser, en het kan misschien dienst doen als een reflektie middel: Heb jij dit probleem ook ervaren in jouw carriere? Of was jij juist één van die mensen die het oude vrienden onmogelijk maakte nadat zij kennis hadden vergaard terwijl jij druk bezig was met andere zaken?

Categorieën: Maatschappij

6 reacties

Kobus · 26 februari 2004 op 13:51

Het klinkt me allemaal bekend in de oren. Maar dan met name binnen het vrijwilligerswerk.
Wanneer iemand zich verdiept in een onderwerp, waardoor hij meer kennis vergaart, merk ik vaak dat dan juist de afstand tot de lotgenoten of medebestuursleden wordt vergroot. Leidt zelfs vaak tot opstappen. Daar tegenover staat wel dat degene dan meer acceptabel is als gesprekspartner naar professionele organisaties. Misschien heeft die afstand ook wel te maken met een ingeslopen houding die je aanneemt door je kennis. Het maakt je immers minder kwetsbaar in discussies en het werk. Maar in mensenkennis is dan minder geïnvesteerd, waardoor al snel een bepaalde aversie kan ontstaan jegens een persoon.

Suus · 26 februari 2004 op 14:32

Het klinkt mij ook zeker bekend in de oren. Stukje jaloezie naar je medemens, collega’s en wellicht vrienden en familie…zonde, maar het gebeurt.

Mup · 26 februari 2004 op 19:54

Zo worden helaas veel mensen door schade en schande wijs. Ik vraag me altijd af wat het de mensen oplevert, volgens mij vrij weinig,

Groet Mup.

Eftee · 26 februari 2004 op 20:00

En dan als je niet meer werkt, dan kun je nergens meer iets van weten.

Ma3anne · 26 februari 2004 op 20:59

Misschien heeft het er gewoon mee te maken, dat elke groep zijn eigen regels en gedragscodes kent en zodra jij je verder ontwikkelt, verandert je gedrag, al is het maar in heel kleine dingen. Als de groep niet meegroeit, wordt je dus subtiel of rigoureus uit die groep gewerkt, tenzij je een leider bent, dan past de groep zich soms aan jou aan.

Een heel basaal gegeven eigenlijk in het sociale proces tussen mensen en ook tussen dieren…

Je had me flink aan het denken gezet met deze column… leuk, die uitdaging! Ik weet niet of mijn analyse klopt, maar ik heb mijn best gedaan… 🙂

Yoyogro · 27 februari 2004 op 09:01

[quote]Het schijnt dat mensen meer geneigd zijn instructies aan te nemen van een vreemde dan van een oud-bekende. En dat is betreurenswaardig. [/quote]
Daarom vieren consultants en adviesbureaus in Nederland dan ook hoogtij. Miljoenen gaan er in om. De uitdrukking ‘vreemde ogen dwingen’ zegt volgens mij genoeg.

Yo
[url=http://www.yorienvandenhombergh.nl]Schrijven is schrap///[/url]

Geef een antwoord