Kredietcrisis voor mantelpak en stropdas

Nee, je merkt er waarschijnlijk niets van als je geen geld bij de DSB bank hebt staan, je baan blijft houden en niets hoeft in te leveren op inkomen. Dan kun je inderdaad wel tijdens je bezoek aan de schoonheidssalon met je aristocratische aanhangsel praten over ‘de kredietcrisis waar je weinig van merkt’. Terwijl ik uitzichtloos de dagen zit af te tellen tot mijn laatste werkdag aanbreekt en in de tussentijd als een bezetene solliciteer op baantjes waar normaliter geen hond op reageert, maar nu een overbezetting met wachttijden kent, hoor ik in de lift gedwongen het praatje aan van de edelen die zich ver boven mij verheven voelen. Een mantelpak en een stropdas, onmiskenbaar bekleders van hogere functies.

Ze kijken mij afkeurend aan, waarschijnlijk omdat ik met mijn spijkerbroek, en afgetrapte laarzen ver buiten de boot val. Stropdas heft zijn hoofd op en mantelpak draait haar rug naar me toe, om mij buiten te sluiten van het te voeren gesprek.

Dan begint stropdas over het weekendje weg met zijn partner. Dat was klaarblijkelijk veel te kort en ze zijn dit jaar nog maar tien keer op vakantie geweest. Wat geeft het toch een verschrikkleijke jetlag om weer op het werk te zijn. “Ik begin helemaal ontwenningsverschijnselen te vertonen”, meldt hij met een stompzinnige glimlach. Hij probeert zijn boerse accent te verhullen door een hoger stemmetje op te zetten en overdreven duidelijk te articuleren. “Wat heb jij gedaan?” vraagt hij vervolgens aan zijn collega mantelpak. Terwijl ze sukkelig naar haar nagels kijkt antwoordt ze op haar beurt “Ik ben naar de schoonheidssalon geweest, maar ik ben niet helemaal tevreden met mijn manicure. Mijn pink is anderhalf millimeter korter geveild dan mijn wijsvinger”.

Ik besef nu hoe groot mijn aversie is tegen dit soort zelfingenomen mensen die alleen maar met zichzelf en hun uiterlijk bezig zijn. Mensen die dagelijks het geld vergooien aan nutteloze materialistische zaken zonder functie, waarvan een uitkeringsgerechtigde noodgedwongen een maand mee moet doen. En het meest belachelijke komt op het moment dat ze hun lege hersencellen projecteren op de toenemende werkloosheid in deze tijden van crisis. “Ach dat doen ze toch zelf, als ze zo goed waren had het bedrijf ze wel gehouden” of de racistische variant “Het zijn toch vaak die buitenlanders hoor, die zonder werk en inkomen komen te zitten”.

De lift stopt, en dat is maar goed ook. Ze zijn duidelijk vergeten dat er nog gezelschap is, zonder op of om te kijken of een begroeting achter te laten, lopen ze kwebbelend de lift uit. Ik hoor ze nog iets roepen over de politiek. Ze hebben klaarblijkelijk de beste ideeën. Ik denk in gedachten: Loop maar gauw door, ik kan mijn voet nog net weerhouden voordat deze met een uithaal op de luxe derrièrebezitters berust. Ik houd me in omdat ik de verwaande eenden geen kontmassage gun…