Als ik in een weemoedige bui mezelf toesta even kind te zijn (wat tussen ons gezegd redelijk vaak voorkomt, keer ik graag terug naar de episode van rond mijn negende.
Wij woonden toen in een dorp dichtbij Utrecht voor een jaar of twee.
In de kleine halve villa, wit, met een erker waarboven een balkon met rode rozen, heb ik mijn gelukkigste jeugdjaren beleefd. Het huis was gehuurd voor de tijd dat mijn vader in die plaats werkte. Er lag grind rondom en er stonden aalbessenstruiken in de achtertuin. De laan had geen trottoirs , het was een soort zand met van die hele kleine steentjes erin en dan wel weer een soort smalle stoeprand. Het knerpte als je liep en daar kon je bij zingen. Verderop in een donker huis woonde de ‘douarière’, een mysterieuze vrouw met drie grote honden, altijd in het zwart, de honden ook.

In de winter was het soms zo koud in de slaapkamers dat de rijp s’morgens op de dekens lag.
Mijn zusjes en ik bliezen dan nuffig door een klein rolletje papier en zo ‘rookten’ we.
Op de tweede verdieping was een zolderkamer waar we met zijn drieën sliepen.
We lagen vaak we nog lang wakker en ons lievelingsspel was kussen kijken.
Het ging zo : we drukten het gezicht stevig in ons kussen , ogen wijdopen en dan zeiden we tegen elkaar wat we zagen.
‘Jij moet vertellen wat je ziet , Adje’, riepen ze dan algauw tegen mij. En ik begon en zoog verhalen uit mijn toen al vruchtbare duim. Dat kon lang duren, want als het even stil was , klonk het : ’Doorgaan, doorgaan!’ en ik zoog dan maar door tot we in slaap vielen.

Het was ook in die tijd dat ik een hartsvriendin had die net als ik ‘kluizenares’ wilde worden. In een boom zouden we gaan wonen. We zijn nog samen naar de pastoor geweest om ons alvast op te geven en die man lachte niet, maar zei met een doodernstig gezicht :’ Jullie zijn nog een beetje jong, kom maar terug als je twintig bent’. Teleurgesteld dropen we af en deden de volgende dag steentjes in onze schoenen en haalden het beleg van ons brood.
Na twee dagen besloten we toch maar filmster te worden.

Als mijn vriendinnetje goedgemutst was mocht ik haar beugel even in en haar bril op. Dan was het feest, want ik benijdde haar om die interessante attributen.
We kauwden onderweg naar school altijd op blaadjes van struiken en heggen en ik kan ze nog steeds proeven, tenminste als ik met open ogen in mijn kussen kijk……..

Categorieën: Algemeen

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

12 reacties

Estrella · 4 november 2006 op 11:05

Mooi! De sfeer van toen voelbaar….Geweldige ideologie van jou en je vriendinnetje, hahaha!
Lijkt me heerlijk om op dat soort fijne dingen terug te kunnen kijken.
Ik pak vanavond mijn kussen eens extra stevig vast…

Li · 4 november 2006 op 15:09

Wat een heerlijke mijmeringen Pally. Het haalt herinneringen boven die mij inspireren 🙂

Li

KawaSutra · 4 november 2006 op 17:39

Mooie jeugdherinnering.
Ik mis nog wel eens het heerlijke slapen onder een zware gestikte deken in de vrieskou. Alleen het opstaan was wel minder. 😛

DriekOplopers · 4 november 2006 op 20:47

… en zo dragen we ze allemaal met ons mee, onze dierbare jeugdherinneringen…

Een mooie mijmering, Pally!

Driek

Prlwytskovsky · 5 november 2006 op 01:15

@Li: brandt los!!!!! Maak me gek.

Prlwytskovsky · 5 november 2006 op 01:18

@Palleke: je presteerd het om mij mee te slepen in je mijmering.

Anne · 5 november 2006 op 16:23

Dag Pally, erg mooi verhaal met fantastische details.

arta · 5 november 2006 op 17:28

Enorm mooi en sfeervol beschreven!
🙂

Dees · 5 november 2006 op 17:37

Wauw Pally, erg mooi! Het voelt als het begin van veel meer, of in ieder geval als een heel klein tipje van de sluier. Ook voelt het als andere tijden, als iets dat kinderen nu niet meer zo kunnen beleven, omdat de tijden er niet meer naar zijn. Maar dat laatste associeer ik erbij. Heb genoten van je stuk, hoop dat je met deze bron meer mee wilt / kunt.

Dees · 5 november 2006 op 17:39

Ps. De intro kan m.i. weg. Zo’n stroom draagt zichzelf en de intro is bijna houterig vergeleken bij de flow van de rest van het verhaal.

pally · 6 november 2006 op 12:46

Heel erg bedankt voor jullie reacties.
@Kawa, die gestikte deken, die was het precies waar de rijp in de winter op lag!
@Dees, wat betreft de introductie heb je gelijk, die is grotendeels onnodig, ik ga er voor mezelf nog even aan knutselen.
En zeker ga ik met deze rijke bron nog meer doen…
bedankt voor de tip!

klapdoos · 6 november 2006 op 17:43

Dat intro geeft wel een sfeer aan om te reageren op a walk thru memory lane….Je eigen stijl aanhouden, en heel graag gelezen, boeiend en stijlvol meegevaren in de gedachtes van een lief stukje jeugd..
Groetjes van leny 😀

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder