Laat me gewoon zijn,
stralend met de opkomst,
en getormenteerd met het vallen van het gordijn.

Laat mij waaien,
en laat mij razen.
Laat mij vallen met het blad,
opdat jij mijn passie niet vergat. Molestreren, structureren,
bloeien en tot as vergaan.
Alle gezichten zijn samen één,
die mij in het donker laten staan.

Onderzoekend, struikelend,
vallend over de doornen.
Aan de wetten van de natuur,
mag ik niet tornen,
maar met mijn wilskracht,
maak ik er een nieuwe wet bij.

Water bij de wijn,
samen zullen wij zijn.
De donk’re en de lichte kant,
in het leven,
wegstuivend met het zand.

Maar laat me gewoon zijn,
stralend met de opkomst,
en gebroken met het vallen van het gordijn.

Categorieën: Diversen

1 reactie

Avatar

Troy · 8 juli 2008 op 10:27

gedichten doen het niet zo heel goed op CX zoals je aan het gebrek aan reacties kunt zien. Ik weet ook niet zo goed hoe ik er op moet reageren en wat ik er wel of niet bij voel, dus ik laat het gewoon zoals het is 🙂

Geef een antwoord