“Mag ik eerlijk en openhartig zijn?”
Mijnheer Jasper kijkt mij afwachtend aan tijdens de rapportbespreking. Ik haast me met ‘ja, graag’ zeggen.
“Jouw zoon is een lapzwans, een luilak, een nietsnut.”
“Oké, dat is openhartig en eerlijk”, stotter ik verbaasd.
“Hij doet werkelijk niets in de klas, presteert vér beneden zijn niveau. Ik zou hem een schop onder zijn kont willen geven, af en toe.”
“Oh, uhm…” Met een schuin oog kijk ik op het rapport. Heb ik het zó fout gezien? Nee, zevens en achten stralen mij als supersmiley’s tegemoet. Verbaasd keren mijn ogen weer terug naar de meester, die mij mezelf een klein meisje laat voelen, compleet met randje aan mijn rokje om verlegen aan te friemelen.

“Samen moeten we hem motiveren om beter zijn best te gaan doen.” Zijn toon wordt milder, waardoor ik de kans krijg weer in mijn moederrol te kruipen.
“Hoe gaan we het aanpakken?” Strijdlustig kijk ik hem aan. Vroeger kreeg ik daar elke onderwijzer mee om. Bram’s leraar echter lijkt niet onder de indruk.
“Als eerste moeten wij elkaar op de hoogte gaan houden over Bram’s gedrag en ten tweede moeten we praten, praten, praten en uitvinden wat hij écht leuk vind. Aan de hand daarvan kunnen wij een plan opstellen.”
Tóch een strijdplan. Ik wist het.

Na telefoonnummers en emailadressen uitgewisseld te hebben druip ik af naar huis, waar een stralend kind mij opwacht.
“Was hij tevreden, mam? Ik had écht een goed rapport, hè?” Aarzelend vertel ik hem dat zijn cijfers prima zijn, maar zijn inzet bedroevend en dat als hij zo doorgaat er een veel lager schooladvies gaat komen dan hij daadwerkelijk aankan.
“Dat maakt niets uit, hoor”, klinkt het tot mijn ontzetting.
“Maar jongen, je wilt toch wel iets worden later, zonder goede school heb je zoveel minder mogelijkheden.”
“Daar geef ik niets om. Ik ga toch met dieren werken en dat kan ik nou al heel goed.” Nu heb ík de neiging om hem onder zijn kont te schoppen, maar ik bewaar mijn zelfbeheersing. Hij zorgt geweldig voor elk dier dat zich maar onder zijn hoede schaart, maarja, hij moet wel gewoon op school zijn best blijven doen.
Voorbeelden. Ik ga gewoon voorbeelden noemen.

“Dierenarts bijvoorbeeld, wat denk je dat iemand daar allemaal voor moet leren?”
“Wil ik niet, dierenarts. Die zijn er al genoeg.”
“Voor dierenverzorger moet je ook goed leren.” Wanhoop aan mijn kant – ik ben hier zo slecht in- gevolgd door een zucht van Bram en overduidelijke irritatie in zijn ogen. ‘Klotemens’ zeggen ze en zo voel ik me ook. Een zeurderig klotemens. Mijnheer Jasper’s woorden galmen weer door mijn hoofd. ‘Praten, praten, praten’. Jajaja, ik praat.
“Wat wil je dan precies gaan doen later?” Een zwakteoffensief. Hoe kan een kind van elf nu al weten wat hij gaat doen later?
“Je zult trots op mij zijn, mam. Ik ga later dieren bevrijden en als vrijwilliger werken in het asiel. Zij hebben heel veel mensen nodig, hoor. Wist je dat? En je mag er zonder school ook werken.”
Hij heeft gelijk. Ik ben trots op hem. Nu al.

De volgende dag gaat de telefoon. Mijnheer Jasper.
“En? Ben je al iets verder met hem gekomen?”
“Ah, tja, hahaha, ik geloof dat hij volgend jaar van school afgaat.”


Arta

Zijn. bewonderen, verwonderen, notuleren, opwaarderen; Het zijn zomaar wat steekwoorden, die voor mij onlosmakelijk zijn verbonden aan 'Schrijven'. *Overigens schrijf en reageer ik als arta natuurlijk op persoonlijke titel

16 reacties

LouisP · 9 januari 2010 op 08:25

Arta,
mooi, grappig en eigenlijk ontroerend verhaal..
bij “ik ga dieren bevrijden………” voelde ik het prikkelen….
Schitterend einde…

Louis

SIMBA · 9 januari 2010 op 08:25

Bram gaat voor de titel “jongste fulltime vrijwilliger in het asiel”!
Maar ehhh….is het niet zo dat meneer Jasper een oogje op jou heeft en Bram gebruikt om zo jouw telefoonnummer te krijgen? 😆
Alle gekheid op een stokje…ik hoop dat de “lapzwans” nog bijdraait, maar pubers zijn niet zo van het inzicht 😕
Sterkte ermee!

lisa-marie · 9 januari 2010 op 11:04

[quote] Strijdlustig kijk ik hem aan. Vroeger kreeg ik daar elke onderwijzer mee om. Bram’s leraar echter lijkt niet onder de indruk.[/quote]

toch maar dat appeltje?! :hammer:

Hij is goed, ik heb genoten 😀

Avalanche · 9 januari 2010 op 11:05

Verdrietig eigenlijk toch, dat we in deze prestatiegerichte maatschappij niet eens meer trots mogen zijn op een rapport vol zevens en achten? Hij komt er wel, jouw Bram! Zonder schop onder zijn kont 😉

Ma3anne · 9 januari 2010 op 11:06

[quote]“Jouw zoon is een lapzwans, een luilak, een nietsnut.” [/quote]
Mijn haren gingen overeind staan bij deze zin.
Sja, als hij het kind niet kan bieden wat het kennelijk nodig heeft om geprikkeld te worden, moet hij bij zulke cijfers de fout bij zichzelf zoeken en niet op jouw bordje leggen. Om over de terminologie aan het adres van het kind nog maar te zwijgen.

Laat je niet opjutten door zo’n malloot. Die Bram van jou komt er wel. 😉

trawant · 9 januari 2010 op 11:39

Helemaal eens met Ma3, de man heeft een bedenkelijke attitude en je mag blij zijn dat je een zoon hebt met een kop derop.
Maar dat had ik in een ‘andere gedaante’ ook al gezegd.. 😉

Chris · 9 januari 2010 op 11:41

Dieren bevrijden is een nobel streven. En met een hogere succesratio dan het proberen om mensen (bijvoorbeeld leraren) te bevrijden van hun ego.

Ingrid · 9 januari 2010 op 13:02

Minimale inzet maximaal resultaat, zo heb ik er hier ook vier rondlopen en ik kan je zeggen. ZE KOMEN ER WEL.

Dees · 9 januari 2010 op 13:13

Ik vind lapzwans zo’n mooi woord dat ik er best een zou willen zijn. Mijn ervaring is dat veel docenten de grootste moeite hebben met kinderen die te intelligent zijn en dus met minimale inspanning (of zonder inspanning) maximale resultaten halen. Dat het eigenlijk betekent dat ze zelf tekort schieten bij zo’n kind. omdat ze te weinig te bieden hebben, is iets waar ze vaak niet aan willen. En logisch ook, ze hebben natuurlijk nog zo’n dertig andere kids om zich om te bekommeren.

Maar… misschien kun je wel eens verder shoppen in de wereld van de bijzondere kinderen. Want die verveling nu zou later wel eens beperkingen voor hem kunnen opleveren. Verveling nu is k. Verveling in de toekomst kan erger zijn. Bore-out is erger dan burn-out, denk ik.

DreamOn · 9 januari 2010 op 23:05

Heeft die kerel dat écht zo gezegd? :eh: Schandalig!
Ook ik kwam een paar jaar geleden nietsvermoedend op een tien-minuten gesprekje voor mijn zoon, en die leraar gaf mij te kennen dat hij mijn zoon voor geen meter vertrouwde… en de toon waarop dat ging! Toen ik thuiskwam heb ik er nog eens goed over nagedacht, en hem de volgende dag opgebeld, dat ik geen prettig gevoel had overgehouden aan dit gesprek, en dat ik van tevoren ook wel gewaarschuwd had willen worden, omdat het rapport van mijn zoon absoluut niet zorgwekkend was. Hij blies toen weer heel hoog van de toren, “ik werk hier al 25 jaar, en ik doe het op mijn manier, take it or leave it,” was min of meer de boodschap.
Later gebeurde er nog allerlei nare dingen in de klas, en toen ben ik naar de directeur gegaan. Ik weet niet of hij wat heeft gedaan met mijn klacht, maar het luchtte in elk geval op…

Goed verhaal, Arta, ik vond alleen het eind een beetje abrupt…

@Dees; mooi woord, bore-out 😉

arta · 10 januari 2010 op 11:01

Even opbiechten: Mijnheer Jasper was een heel stuk diplomatieker en is wmb een heel goede leraar, die, naar eigen zeggen, eindelijk tegen zijn eigen tekortkomingen (oftewel mijn zoon)aanloopt en dus écht zijn best doet, maar hem maar niet geprikkeld krijgt… (Zijn vader en ik hebben allebei een vrij groot tekort qua school/werk-ambitie en helaas is min+min niet altijd plus:-D)

Het waar-maak-je-je-druk-om-gesprek tussen Bram en mij is overigens wél vrijwel letterlijk zo gegaan.

Dééés, heb jij dat ook: ‘Lapzwans’, zo’n mooi woord en eindelijk zag ik kans het te kunnen gebruiken! (Vandaar dat ik er ook maar gelijk de titel van gemaakt heb!)

Dank jullie wel voor de leuke reacties!
En ja, dat abrupte einde ga ik in de gaten houden. Op het moment dat het einde van het A4-tje bij Word in zicht komt krijg ik afknijpneigingen, beter op letten, dus…

Mien · 11 januari 2010 op 10:37

Zo lang er met de lapzwans niet geswaffelt wordt gewoon doorgaan met eender welke educatie en vooral doorgaan met het beschrijven ervan.
Bij voorkeur schoongetikt in columnvorm.

Mien

Chris · 11 januari 2010 op 19:45

Bedankt dat je eea nog even nader toelicht. Aan de andere kant, het is een column en je eigent je daarmee de vrijheid toe om een situatie (de werkelijkheid?) te beschrijven zoals jou dat goeddunkt. En ik als lezer heb ook de vrijheid om eea te interpreteren zoals mij goeddunkt. Ik zou zelf de lezer die vrijheid niet zo snel ontnemen. Je column is goed zoals die is, toelichtingen en verklaringen ondergraven je eigen kunststukje – niet nodig!

arta · 11 januari 2010 op 21:55

Dank je wek, Mien en Chris!
En in deze Chris, heb jij weer gelijk, wat is deze schrijverssite toch een mooi interactief stukje internet!:-)

Kuin · 12 januari 2010 op 08:31

Haha! Heerlijk.

pally · 17 januari 2010 op 15:29

Wat een leuk stuk, Arta! Uit het leven gegrepen en toch lekker aangedikt, ziehier een column.
Die Bram van jou die komt er wel, al zal een beetje(diplomatiek) bijsturen hem natuurlijk geen kwaad doen. Hij kan wel wat en is een eigengereide persoonlijkheid. Heerlijk!
Door mijn reisweek deze late reatie,
xxPally

Geef een antwoord