Toen ik vandaag de krant opensloeg en las over ‘pestgedrag op de werkvloer’ zaten mijn wenkbrauwen zo ongeveer op mijn haargrens. Ongelooflijk! Ik las over een bouwvakker die op zekere dag zijn gereedschapskist openmaakte en zag dat al zijn gereedschap aan elkaar was gekit!
Over een kantoorjuffrouw, die een uitnodiging kreeg voor een belangrijke meeting, maar op haar uitnodiging stond met opzet een verkeerd kamernummer, zodat ze na lang zoeken te laat op de meeting verscheen. Op de basisschool waar ik werkte werd altijd veel aandacht besteed aan pesten. Kinderen kunnen heel wreed zijn onder mekaar, dat is niet iets nieuws. Hun inlevingsvermogen is nog niet dermate ontwikkeld dat ze beseffen wat ze die ander aandoen. Iets wat bij volwassenen wél ontwikkeld is. Vandaar dat het gedrag van kinderen soms zo wreed over kan komen bij de volwassenen. We vergoelijken dit gedrag vaak, door te zeggen: “Ach, het zijn tenslotte nog kinderen. Ze worden vanzelf volwassen.”

Maar wat is volwassen? Is het volwassen, als pa in zijn nette pakkie eerst zijn kinderen naar school brengt, nog tegen ze zegt: “Doe je best, jongens!” en vervolgens met zijn vette Mercedes naar de zaak scheurt en daar de werkmap van collega Arie snel verstopt, zodat die niet verder kan met zijn werk? Is het volwassen als deze papa vervolgens ook nog even de tijden van afspraken verandert in de elektronische agenda van Arie, zodat die de komende tijd overal te laat of te vroeg zal verschijnen?
En hoe gaat het ’s avonds aan tafel bij deze ‘volwassen’ man? Vraagt hij aan zijn kinderen hoe het op school was? Of ze nog kinderen gepest hebben? En krijgen de kinderen dan een complimentje, als ze aan hun papa vertellen dat ze Henkie z’n zakgeld hebben afgepakt en bij Marietje de schooltas boven de gracht hebben omgekeerd? Vertelt papa dan, dat hij ook zo lekker bezig is geweest op de zaak? Krijgt hij dan van mama een extra schep boerenkool omdat ze zo trots is op haar stoere man?

Is het volwassen als mama liefdevol haar kindje een afscheidskusje geeft op de crèche, en naar kantoor fietst om daar opnieuw de hele dag de nieuwe collega die tegenover haar zit expres te negeren? En dat ze, op het moment dat deze collega naar het toilet gaat, gauw met de andere collega’s van de afdeling giechelend verdwijnt om te gaan lunchen, terwijl een andere collega nog snel even de mailbox van de betreffende collega leegt? En wat zegt ze dan in bed tegen haar vriend, als ze samen nog even de dag doornemen? “Volgens mij is het bijna gelukt om Sandra kapot te krijgen. We hebben er weer echt hard aan gewerkt vandaag!” Waarop haar vriend dan antwoordt: “Goed gedaan schat, nog even volhouden, dan is ze opgerot, en kun je opnieuw op haar baan solliciteren.” Ja? Gaat dat zo?

Natuurlijk weet ik best, dat er veel problemen kunnen zijn tussen collega’s op de werkvloer. Irritaties zijn er overal. Maar we kennen toch niet voor niets de uitdrukking: problemen of jaloezie op een volwassen manier oplossen?

Maar dit gáát over volwassen mensen. Volwassen mensen die kinderen opvoeden, zodat die later goede mensen worden. Die zich rot schrikken als ze op de school van hun kinderen zouden horen dat hun kind slachtoffer is van pesterij, of dat het zelf de grootste pestkop van de school is. En wat ik het allerergste vind: het krantenartikel dat ik las gaat over mensen die bij hun volle verstand zijn, en die zich er dus honderd procent bewust van zijn wat ze die ander aandoen.

Ik ben kwaad en voel me machteloos. Het is ook zo’n stiekem probleem; dat pesten gebeurt vaak op zo’n subtiele manier, dat zelfs het slachtoffer niet eens meteen in de gaten heeft, waarom steeds allerlei dingen kwijt of kapot zijn, of waarom hij zijn zaakjes niet voor mekaar heeft.

Het enige wat ik kan doen, is het schrijven van deze column. En fantaseren over een hele kinderachtige straf voor deze pestkoppen. Want in de Nederlandse rechtsspraak is een tendens waarneembaar, dat minderjarigen die ‘volwassen’ misdrijven plegen, ook worden berecht volgens het strafrecht voor volwassenen. Anderzijds zouden volwassenen die zich op hun werk gedragen als kleuters, een kinderachtige straf verdienen. Dus, als ze gepakt worden, de hele dag op kantoor in de hoek moeten staan, met hun handen op de rug. En lekker niet mee mogen met het personeelsuitje. Plus een jaar geen zakgeld. Dat zal ze leren! Lekker puh!


DreamOn

DreamOn publiceert sinds 2006 columns op het internet. Zij schrijft over alles wat haar bezighoudt. Vaak (te) breedsprakig, maar dat is een leerpunt! In het dagelijks leven is DreamOn pedagogisch coach en heeft ze haar man, kinderen, familie en vrienden lief.

16 reacties

lisa-marie · 5 november 2008 op 09:38

Zelf heb ik het artikel in de krant niet gelezen maar als ik dat wel gedaan had dan zouden mijn wenkbrauwen ook op mijn haargrens hebben gezeten.
Dus ben ik blij dat ik jou column nu lees en die is in een woord:”ijzersterk”!!! :wave:
daarbij raakt hij mij ook echt.

klapdoos · 5 november 2008 op 14:03

Pesten wordt gezien als een sociaal probleem, pak dan die a-socialen aan die het pesten als een sport of als hobby tot hun takenpakket hebben. Helaas zijn dat ouders van kinderen die niet eens in de gaten hebben wat ze aan het doen zijn. Te gek voor woorden….
groet van leny

SIMBA · 5 november 2008 op 15:07

Goed stuk DO!! Het is schrijnend dat volwassenen elkaar pesten, die pesters hebben een steekje los.

Anne · 5 november 2008 op 15:18

Spijker op zijn kop Trudy. Precies dat is er aan de hand: het verband tussen pestende kinderen en volwassenen zonder scrupules. Ik heb het meer dan eens meegemaakt – want ook dat is daar een uitvloeisel van – dat de onderwijzer die ik aansprak over pestgedrag in haar klas, het opnam voor de pesters. Subiel, uiteraard, niet met zoveel woorden, maar precies genoeg om te begrijpen dat ook de kinderen in de klas die voorkeur haarscherp konden aanvoelen, wat het pesten uiteraard vooral verder in de hand werkte. En dat was dan een school die betoogde heel hard zijn best te doen met strenge pestregels…..
Nederland is een land waar vooral het recht van de sterkste geldt, als in elk kapitalistisch land. Daar is niks aan te veranderen.

In Bosnië is pesten iets dat nauwelijks voorkomt, mede doordat de controle en het openlijk corrigeren van kinderen hier heel gewoon is. Naweeën van een heel humaan soort communisme…Helaas verandert het hier ook…

Prlwytskovsky · 5 november 2008 op 18:43

Dat mensen elkaar pesten als kinderen, terwijl het volwassen individuen zijn. Ze zouden zich moeten rot schamen.
Tijd geleden schreef ik ook een column over pesten, maar dan op de lagere school, en zie: de mens leert nooit!
Pakkend beschreven Doo’tje. :duimop:

axelle · 5 november 2008 op 20:05

Bij ons is het nu een nieuwe rage om de koekjes van de kindjes in de speeltijd te veranderen van boekentas. Volgens mij komt een slecht karakter, als het erin zit, er ooit wel uit. 😉

Troy · 5 november 2008 op 21:21

Goede column, Dreamon. Eigenlijk eentje van het soort dat meer mensen zou moeten bereiken…
Als ik jou was zou ik er eens over nadenken hoe.

Echt intriest hoe veel mensen met elkaar omgaan. Respect en elkaar in hun waarde laten is blijkbaar erg moeilijk voor velen.

DriekOplopers · 5 november 2008 op 23:54

Topcolumn. Je houdt de pesters op een goede manier een spiegel voor, qua kleine kinderen. Hulde!

Meneer Oplopers is erg trots op Mevrouw Oplopers. :kus:

KawaSutra · 6 november 2008 op 01:16

Goed voorbeeld doet goed volgen. Helaas is het tegendeel dus ook waar. Prima column DO.

lagarto · 6 november 2008 op 08:34

Hoi Niels,

T’ís een K-dootje die column van jou. Eigenlijk moest ik om een paar van je pestvoorbeelden lachen :oeps: ..vond ze wel grappig. Misschien ben ik wel zo’n pester, terwijl ik denk dat ik een grapjas ben.

Ohja groetjes van Clara

Troy · 6 november 2008 op 09:05

Wie is Niels?

Mup · 6 november 2008 op 09:42

Kan alleen maar aansluiten bij de andere reacties, alles al gezegd,

Groet Mup

DreamOn · 6 november 2008 op 17:37

@Troy: dat is een geintje tussen Lagarto en mij. Maar om een tip van de sluier op te lichten: kijk maar even bij mijn profiel en dan mijn e-mail adres. Misschien snap je het dan! 😀

O ja, nu ik toch bezig ben: bedankt voor de postitieve reacties.

@Claartje; ga je schamen, dat je hebt gelachen om dat pestgedrag. In de hoek jij, vooruit!! :hammer:

Mien · 7 november 2008 op 08:54

Nou moet ik jou toch even pesten met op de 1e plaats een geweldig compliment en op de 2e plaats nog een compliment.
Ik heb de column gevreten.
Een beeldende boodschap verpakt in grillige humor die raakt.

Mien

Dees · 7 november 2008 op 10:41

Hoi Trudy,

Ten eerste leuk je weer eens te lezen. Eigenlijk zou je meer moeten schrijven, want je schrijft goed. Dit stukje is ook goed. Maar (ja, kheb een maar) ook een beetje makkelijk goed. Het is politiek correct, de voorbeelden die je aanhaalt zijn beschaafd grappig, je boosheid expliciet vermeld, je conclusie afgepast en weer beschaafd grappig. En dan denk ik ergens stiekem dat je jezelf tekort doet, dat je veel beter kunt, dat er een handrem zit die best eens losgelaten mag worden, omdat je dan echt superstukjes zou kunnen produceren.

Maar goed, het is een en al inschatting en intuitie, it ain’t science 😉

Grtz,

Dees

pally · 17 januari 2009 op 12:08

Ha Do, je boosheid over dit onderwerp goed en terecht verwoord. Zo uit het hart. Dat raakt en sleept mee. Ik ben het wel met Dees eens dat je er meer een eigen aparte draai aan had kunnen geven. het verschil tussen erg goed en super. :wave:
Wat het onderwerp betreft, als leerlingbegeleider heb ik erg veel met pesten te maken gehad en pesters geconfronteerd met gepesten. Ook heb ik leerlingen geleerd dat voor andere leerlingen te doen. Het is jaren mijn passie geweest. Het werkte absoluut. Veel beter dan straf,

groet van Pally

Geef een antwoord