Lente

Je kent ze wel, de zoetsappige verhalen over het begin van de lente. De bloemetjes en de bijtjes. Het is ieder jaar hetzelfde en in plaats van totaal een andere richting op te gaan, houd ik het toch ook bij het zoetsappige, maar wel met een vleugje honing. Immers drink ik mijn koffie ook niet zonder suiker en ieder jaar brengt het toch weer dezelfde romantiek met zich mee.

Vanaf mijn balkon is het een prachtige zondag. De lucht is als een kalme zee met hier en daar een wolk die zich als een schip langzaam voortbeweegt. De bomen en struiken staan in bloei. De jonge blaadjes ontvouwen zich zoals de vleugels zich ontpoppen van een vlinder, rimpelig en krullend om over afzienbare tijd in volle glorie als zonnecellen het licht op te vangen.

Het gras beneden staat vol met madeliefjes. Verspreid tussen het witte tapijt staan paardenbloemen als kleine zonnen op een wijd grasland. De kort bloeiende paarse vergeet-mij-nietjes duwen het gras opzij om zich te goed te doen aan de massages van langs vliegende kleine koolwitjes. Een paar huizen verderop wordt gewerkt in de tuin. Het hamerende geluid op hout klinkt als een specht in het bos, op zoek naar iets lekkers.

Tegenover mij wordt een racemotor uit stal gehaald. Om vogelvrij met hoge snelheid over de weg te rijden. Rechts van mij zie ik blijde en vastberaden vroeg geboren lammetjes, die rond moeders huppelen in kinderboerderij achtige tuin, waar de kippen ruimte maken voor het tumult. Op de achtergrond heb ik reggae op staan, wat mede zorg draagt voor deze kriebelende vibe. De vibe van de natuur die tot leven komt.

En het omschrijft perfect hoe ik me voel. Me in rustig vaarwater bevindend met een gecontroleerde vooruitgang. Op reis naar mijn bloei waarbij mijn innerlijke kracht zich een weg baant naar boven, richting de energie die de zon afgeeft. Aan de weg timmerend om me te ontdoen van het gewicht wat me tegenhoudt om snelheid te maken. Huppelend en zo blij als een kind omdat de tijd aangebroken is.

Het is lente.