Zou er nog iets van een residu van een instinctief besef in onze donder zitten, dat het weer tijd wordt bijvoorbeeld om een nest te bouwen?
Zijn er pillen tegen verkrijgbaar? Werken ze snel en afdoende?
Mijn vrouw is er het ergste aan toe. Opeens is het zomer, in maart, de schuifpui knarst van het zand maar moet hélemaal open!
Dan volgt er een schier eindeloze opsomming van dingen die gedaan moeten worden. Alsof ik die zelf al niet gezien heb! De buren hebben de klimop terug over de tuinmuur geflikkerd. De bolacia’s zijn niet gesnoeid vorig najaar, de tegels zijn diepgroen en vettig glad en overvloedig wintervogelvoer ligt te rotten in de borders. De grote kunststof bloembakken van 100 euro per stuk zijn kapot gevroren. De boeiboorden van het dak zijn lelijk en vies, de goot lekt en de buitenverlichting staat half onder water.
Een van de twee drooglijnen is half doorgeroest en het vlechtwerk van de kunststof bekleding van de tuinstoelen is gescheurd.
Ik doe niet aan overkill, ik som slechts een gedeelte van de waarheid op.
De buren maken mij woedend. Een van die fanatiekelingen is al bezig met zijn hogedrukspuit, terwijl ik de mijne heb uitgeleend. Aan die schoonzoon die altijd alles kapotmaakt.
De hele omgeving lijkt plotseling activiteit uit te braken. Naast de buren van de buren stort een vrachtwagen pootaarde op het trottoir en vlijtige schoppen scheppen het spul in kruiwagens. Niet snel genoeg echter om een brutale vogel, een lijster voor de verandering, te beletten om een worm uit de zwarte aarde te trekken. De energie rondom verlamt me en put me uit bij voorbaat.
De huiskrant stond al bijna helemaal vol met kriebeladvertenties en vertelde mij reeds de prijs voor een nieuwe hogedrukspuit bij de Praxis. Het verhaal over Messi omarm ik, elke afleiding, hoe voorspelbaar ook, omarm ik.

Dit zijn geen kriebels, dit is geen gesublimeerde nestdrang, dit is een aggressieve vorm van wakkergeschopt worden. “Leef of sterf verder”, lijkt de natuur te roepen, of wat wij ervan gemaakt hebben. Mijn vrouw voorop.
Waar is ze? Het zal niet waar zijn, naar Intratuin!

Categorieën: Liefde

11 reacties

Mien · 23 maart 2012 op 08:06

Knappe themacolumn en de spelregels goed gehanteerd Libelle. Aangenaam (d)wars zogezegd.
Ik vond alleen Messi een beetje buiten de column vallen, maar allez, die krijgt al aandacht genoeg, nietwaar?
Graag gelezen.

Mien

Harrie · 23 maart 2012 op 09:15

Als ze maar niet in de ballenbak zit. Een bijzondere kijk op de lente.

LouisP · 23 maart 2012 op 09:19

Niet snel genoeg echter om een brutale vogel, een lijster voor de verandering, te beletten om een worm uit de zwarte aarde te trekken. De energie rondom verlamt me en put me uit bij voorbaat.

Heel erg goed stuk Libelle..

Meralixe · 23 maart 2012 op 09:40

Er is ook nog zo iets als “voorjaarsmoeheid.
Dan gaan ze eind deze week ook nog de zomertijd inschakelen!
Naar mijn mening uw beste column sinds lang, hopelijk niet al TE autobiografisch. :pint:

WritersBlocq · 23 maart 2012 op 10:02

Erg leuke column!!

SIMBA · 23 maart 2012 op 10:15

Heerlijk, wakker uit de winterslaap en voorjaarsdingetjes doen! Leuk geschreven.
Die “bolacia’s” ken ik niet 😀 maar als je ze snoeit tot Acacia’s misschien wel 😉

champagne · 23 maart 2012 op 13:48

Zo lees ik ze graag!

JoeyvG · 23 maart 2012 op 14:21

Ja, zo leuk is die lente helemaal niet. Erg vermakelijke column.

lisa-marie · 23 maart 2012 op 17:11

het had zomaar bij ons achter kunnen zijn. 😀
Ik vind hem goed en heb genoten

arta · 24 maart 2012 op 08:52

Het valt mij altijd op dat themacolumns schrijvers of verzwakken, of versterken.
De verboden/verplichte woorden hebben jouw schrijfkunsten absoluut heel erg goed gedaan, Libelle!

Libelle · 26 maart 2012 op 08:24

Bedankt weer voor de u zo eigen reacties en de groeten van Libelle.

Geef een antwoord