Het koude staal van de brievenbus liet kort klepperend een streep langzaam warmer wordend voorjaarszonlicht door. En de post. Meestal was het een telefoonrekening met uitsluitend abonnementskosten of een energierekening met in dit seizoen vooral verbruikskosten. Niemand placht ’s winters de kachel hoger te zetten aangezien de telefoon toch niet overging. Op de deurmat echter trof hij niet een van de hem bekende brieven aan. In plaats daarvan lag er een langwerpige en zandkleurige enveloppe. Alleen zijn voornaam stond vermeld in een sierlijk handschrift. Het kwam niet in hem op om buiten te kijken wie de brief bezorgd had en zou hij dat wel gedaan hebben, dan zou hij niemand gezien hebben. Terug in de keuken opende hij de brief met het heft van een theelepel die hij uit zijn lauwe koffie pakte.

[i]’Goede vriend,

Wie noemt iemand anders nu een goede vriend wanneer hij niet weet wie zij is? Jouw brief uit eenzaamheid heb ik ontvangen en in tegenstelling tot jij mij, ken ik jou als geen ander. Wij hebben elkaar eerder ontmoet, op zo vele manieren ook maar je hebt me niet altijd herkend om wie ik ben en ik…- ik heb je even zo vele malen vergeven. Wrang is het dat vergiffenis juist is wat jou nu al zo lang in de weg heeft gestaan. Of jij vergiffenis liever. Het is een kwaad dat zich in mensen nestelt en hen kouder maakt. Niet tot vergiffenis in staat te zijn vergiftigt een mens uiteindelijk. Het deed mij pijn wanneer ik je zo zag.

Nadat ik je brief ontvangen had is er steeds zoveel geweest wat ik je wilde zeggen. Op momenten heb ik dat ook zeker gedaan maar ik heb in eerlijkheid nooit helemaal zeker geweten of je me ook werkelijk hoorde en verstond. Andere momenten liet ik je lopen in je rondjes, je de tijd gunnend die je nodig had tot het juiste seizoen in je leven aan zou breken. Inmiddels is het lente geworden.

Je zei me in je brief om die te beschouwen als een brief aan iedereen. Ook zei je me hetzelfde te doen wanneer ik zelf die behoefte mocht voelen. Welnu, die behoefte heb ik aldoor gevoeld, gekoesterd zelfs, ik heb er voortdurend aan gedacht. Ja, ik verlangde naar je. Ik heb lang moeten wachten maar nu is het dan eindelijk tijd om dit kwaad te vergelden, te vergelden met warmte. In antwoord op jouw brief aan iedereen is dit niet een brief van zomaar iemand. Het is van iemand die jouw lente wil zijn ter besluit van onze beider winters. Ontmoet mij dinsdag om 17.00 uur in café Het Einde.'[/i]

Niemand las de brief tweemaal. Een vreemde rilling over zijn rug die hem deed huiveren. Geen afzender, geen naam. Iedereen, de brief zou van iedereen kunnen zijn dacht hij. Zijn koffie was koud geworden maar het voelde alsof zijn hart warmer bloed was gaan pompen. Tot in de verste haarvaten baande het een weg door zijn lichaam tot hij zich met zijn hele natuur herinnerde hoe het voelde om lente te kennen. Als het begin waar men van een einde niet wil weten.

Categorieën: Diversen

14 reacties

Avatar

senahponex · 4 april 2006 op 17:08

[quote]Tot in de verste haarvaten baande het een weg door zijn lichaam tot hij zich met zijn hele natuur herinnerde hoe het voelde om lente te kennen. Als het begin waar men van een einde niet wil weten.[/quote]

“Goede Vriend”
Als ik het zeggen mag, mooi en overwogen nagedacht en verteld, het einde wil ik niet weten, laat het zo: “briljant”

Avatar

DriekOplopers · 4 april 2006 op 17:12

Prachtig en spannend. Een einde dat geen einde is, of geen einde dat toch een einde is…

Mooi gedaan, heer Raindog!

Driek

Avatar

Mup · 4 april 2006 op 19:34

Niemand gaat afscheid nemen, las ik eruit, totdat ik weer de reacties van Driek en Sena las. Het kan al het einde zijn, of het einde van een begin. Eerst maar zelf reageren voordat ik de andere reacties lees, maar dan val ik weer in herhalingen, nee dat is ook geen garantie.

Kortom, ik las dit weer met genoegen, en hou het er voor mij maar op, dat Niemand afscheid gaat nemen,

Groet Mup.

Avatar

KawaSutra · 4 april 2006 op 21:28

Iedereen heeft het antwoord en niemand wil het horen. Het einde is een nieuw begin. Mooi Raindog, heel mooi!

Avatar

WritersBlocq · 4 april 2006 op 21:54

Ik vind hem het einde, deze column. Samen met zijn voorgangers.

Avatar

Trukie · 5 april 2006 op 00:06

Wat een heerlijke manier om ons zo weer aan de bloemetjes en de bijtjes te herinneren……

Avatar

KingArthur · 5 april 2006 op 09:55

Ik heb hem toch even twee keer moeten lezen. Hij is weer mooi geschreven.

Avatar

Dees · 5 april 2006 op 10:50

Je column (althans, de brief die erin verwerkt is) doet me zo sterk aan een gedicht denken dat ik hem later nog eens ga lezen als het gedicht niet door mijn hoofd rent. Maar ik zet hem er wel even bij:

Je hebt me alleen gelaten… (Hans Lodeizen)

je hebt me alleen gelaten
maar ik heb het je allang vergeven

want ik weet dat je nog ergens bent
vannacht nog, toen ik door de stad
dwaalde, zag ik je silhouet in het glas
van een badkamer

en gisteren hoorde ik je in het bos lachen
zie je, ik weet dat je er nog bent

laatst reed je me voorbij met vier
andere mensen in een oude auto
en ofschoon jij de enige was die
niet omkeek, wist ik toch dat jij
de enige was die mij herkende de enige die
zonder mij niet kan leven

en ik heb geglimlacht

ik was zeker dat je me niet verlaten zou
morgen misschien zul je terugkomen
of anders overmorgen of wie weet wel nooit

maar je kunt me niet verlaten

Avatar

Mug · 5 april 2006 op 13:05

Oh jee, voel ik hier een afsluiting van de avonturen van Niemand aankomen? Dat lezen we dan vanzelf wel denk ik…Niemand die het kan vertellen:-)

Hij is weer prachtig Raindog!Maar ik geloof dat dit door iedereen al zo’n beetje gezegd is.

Avatar

Raindog · 5 april 2006 op 19:04

Senahponex, Driek; Einde of niet? Is een moeilijke kwestie natuurlijk. Voor Niemand voelt het in ieder geval niet als een einde, in ieder geval nu niet en dat kan men hem moeilijk kwalijk nemen denk ik. Ik deel zijn optimisme wel met andere woorden.
Mup; Jij denkt er anders over. Ben op zich wel benieuwd of dat nu ook veranderd is na het zien van de overige reacties. Ik hou het er maar op dat we het misschien nog wel zullen zien.
Kawa; Jij ziet een begin, je eerste zin is een mooiere en betere samenvatting dan ik had kunnen bedenken.
WB, Trukie en Arthur; Bloemen en bijtjes, het einde en Arthur net als Niemand tweemaal gelezen. Erg mooi allemaal.
Dees; Wat een verschrikkelijk mooi gedicht. Ik kende het niet maar het verrast me hevig. Misschien moet ik dit wel aan Niemand doorsturen.
Mug; Wat je zegt. Niemand die het weet. Niemand die het vertelt.

Alles wijst er zo langzamerhand op dat de avonturen van Niemand inderdaad wel eens tot een einde zouden kunnen komen. Blijft wel de vraag hoe het einde er dan uit zal komen te zien. Het optimisme van Niemand wijst er voor mij op dat iets in hem of in de wereld aan het veranderen is. Misschien wel in beide. Tenminste, zo lijkt het. Maar misschien ben ik het wel gewoon die optimistisch is. We zullen zien waar de aanstaande ontmoeting in café Het Einde het begin van is….

Dank jullie allemaal voor de zeer vriendelijke woorden en complimenten.

Raindog

Avatar

Li · 5 april 2006 op 22:39

Niemand twijfelt
Iedereen snapt het
:dunno:

Li

Avatar

sally · 5 april 2006 op 23:16

Niemand is gelukkig. Wees niemand!

liefs
Sally

Avatar

Ma3anne · 6 april 2006 op 20:41

En iedereen en niemand leefden nog lang en gelukkig?

Avatar

Nana · 7 april 2006 op 08:44

Je verhaal schrijf je zo dat ik moet denken aan mijn lievelingsschijver. Mijn complimenten de sfeer is goed.

Geef een antwoord