Two to tango

Klik hier om deze column te horen
Niets zo verraderlijk als vriendschap tussen man en vrouw. Men heeft al eerder beweerd dat zuiver platonische vriendschap tussen man en vrouw niet bestaat, ik ben geneigd dat te onderschrijven. Seksuele spanning zit altijd tussen ze, als een scheidslijn waarbij gekozen moet worden. Linksom of rechtsom. Wenden of keren. Overschrijden of doorschrijden, de liefde winnen of de vriendschap verliezen – gekozen worden zal er. En zoals steeds is die keuze afhankelijk van persoon, situatie en tijdstip.

Het Faecaliïsme groet U

Ik ben bekeerd. In een naar Hollandse maatstaven relatief nieuw geloof denk ik het antwoord op de belangrijkere levensvragen gevonden te hebben. Want naarmate de shit in de wereld zoals wij die dagelijks om ons heen en verder, veel verder waar kunnen nemen, toeneemt, neemt ook de behoefte aan antwoorden toe. Antwoorden die ik in het Faecaliïsme gevonden heb.

Ontknoping bij café Het Einde

De dagen voorafgaand aan de dag van de ontmoeting in café Het Einde waren gekenmerkt geweest door een voor Niemand ongewoon optimisme. Hij liep over straat onderweg naar zijn afspraak en het was net alsof alles meer kleur had gekregen. Hijzelf ook. Zijn spiegelbeeld had hem de afgelopen dagen voortdurend toegelachen. Nu was het niet alleen de zon die scheen, Niemand was een opmerkelijke verschijning zoals hij door de stad gleed, licht als de zon zelf.

Lentewarmte

Het koude staal van de brievenbus liet kort klepperend een streep langzaam warmer wordend voorjaarszonlicht door. En de post. Meestal was het een telefoonrekening met uitsluitend abonnementskosten of een energierekening met in dit seizoen vooral verbruikskosten. Niemand placht ’s winters de kachel hoger te zetten aangezien de telefoon toch niet overging.

Betrapte dief

Ik steel een dag voor mezelf. Dat idee is nog steeds moeilijk te aanvaarden. Het weekend uit met vrienden was een dag korter dan ik geanticipeerd had, mijn thuiskomst daardoor een dag eerder. Genoeg dingen te doen in mijn agenda als ik wil. Genoeg en dat ene: die vrije dag die door dit alles een stuk minder vanzelfsprekend is geworden.

Matrix

Onderweg naar huis van de lezing over eenzaamheid vroeg Niemand zich af of de spreker gelijk had gehad. Was eenzaamheid van alle emoties werkelijk de meest eerlijke? Of was het misschien eerlijk de meest werkelijke?

Je weet het niet

In Nova Politiek van vrijdag 11 februari jongstleden werd gediscussieerd over de cartoonaffaire. Aan tafel Fatima Elatik, door Theo van Gogh ooit gekwalificeerd als dom gansje als ik het me goed herinner. Op de voorste rij in het publiek Ayaan Hirsi Ali. Een lastig onderwerp, een moeilijk gesprek.

Orakels

De laatste tijd denk ik nog wel eens terug aan die ene dinsdagavond, vier jaar geleden, in Groningen. Ik was zoals gebruikelijk op dinsdagavond te gast in het huis van mijn studiegenoot en destijds tevens collega, om samen met hem, zijn echtgenote en hun zoontje de maaltijd te gebruiken. Meestal was dat erg gezellig, vriendschappelijk en een leuke onderbreking van de dag. Zo niet deze dinsdagavond.

Niemand die op kwam dagen

De lezing over eenzaamheid werd welgeteld door één persoon bezocht. In het achterafzaaltje van het café waren achtenzestig stoelen klaar gezet, de negenenzestigste stoel was op verzoek van de spreker verwijderd omdat deze mogelijk aanstoot zou kunnen geven. Tijdens zijn voorbereidingen had hij de stoelen geteld en welgeteld besloten dat die ene maar beter verwijderd zou kunnen worden.

Over waarom Anna uit Assen vertrok

[i]Telefoongesprek Anna en ambtenaar Burgerzaken gemeente Smallingerland:[/i]
“En dus willen wij binnenkort bij u in ondertrouw gaan.”
“Dat kan mevrouw. U weet welke formulieren u nodig heeft?”
“Dat is het uittreksel GBA en uittreksel geboorteregister?”

Sweet Harmony

Zes eetkamerstoelen in twee verschillende uitvoeringen. Twee eettafels, een grote en een kleine, de kleinste met een opklapbaar half rondje. Eén karpet. Een lederen ossenbloedkleurig bankstel, één bordeauxrode stoffen bank. Twee televisietafeltjes, elk met bijbehorende tv. Twee salontafels. Een spiegel en wat fotootjes aan de muur en twee reproducties van Gabriella Benevolenza genaamd ‘Sweet Harmony I’ en ‘Sweet Harmony II’.

Niemandsland

Eerst de gedachte, daarna het idee en dan het plan. Grappig om van jezelf te zien hoe zoiets werkt vond hij. Hoewel het meestal onduidelijk was wat voor plannen het op zou leveren gaf de voorspelbaarheid van die cyclus hem altijd een gevoel van geborgenheid. Hij had het wel eens andersom geprobeerd. Dan nam hij zich zomaar voor een plan te bedenken, om later pas tot de conclusie te komen dat het idee om dat plan te gaan bedenken aanvankelijk natuurlijk ingegeven moest zijn door een gedachte en wie weet wat meer.