Niets zo verraderlijk als vriendschap tussen man en vrouw. Men heeft al eerder beweerd dat zuiver platonische vriendschap tussen man en vrouw niet bestaat, ik ben geneigd dat te onderschrijven. Seksuele spanning zit altijd tussen ze, als een scheidslijn waarbij gekozen moet worden. Linksom of rechtsom. Wenden of keren. Overschrijden of doorschrijden, de liefde winnen of de vriendschap verliezen – gekozen worden zal er. En zoals steeds is die keuze afhankelijk van persoon, situatie en tijdstip. Een voormalig klasgenootje en ik besloten vijf jaar geleden om samen op dansles te gaan. De daarna volgende jaren dansten we elke woensdagavond. We werden vrienden, opnieuw op elkanders pad gekomen in een danszaal, in harmonieuze passen op verkenning op het pad van vriendschap. Toch kon het moment niet uitblijven dat de cha cha cha een ‘tja tja tja’ werd en de quickstep een misstap dreigde te worden. De uitdrukking ‘it takes two to tango’ kreeg zijn eigenlijke betekenis.

We spraken er niet veel over denk ik. En als we het deden dan was het achteraf, omdat we eenmaal vrienden waren. Het is niet altijd handig om dat achteraf te doen maar een mens maakt zo zijn keuzes en heeft daar zijn eigen afwegingen voor. Die avond dat ze me blij en trots door haar nieuwe huis rondleidde was zo’n moment. Als er ooit zoiets als een gunstig moment was om haar te kussen dan moet het op die avond zijn geweest, toen de zon vuurrood onderging in het raam van een nog lege slaapkamer en wij ons daarover in stilte verwonderden. Ja, stil stonden we te kijken, ademloos, van de zon of misschien ook wel van elkaar maar dat maakt allemaal niet meer uit. We kusten elkaar niet, we dansten geen tango. Keuzes. Een scheidslijn tussen ons op onze dansvloer van eieren, van het onuitgesprokene.

Achteraf spraken we erover. Ik vertelde over hoe op dat moment, ik niets liever had gewild dan haar te kussen. Dat ik haar nog nooit zo graag had willen kussen als toen. Zij bekende dat zij op dat moment exact hetzelfde had gevoeld. Keuzes. We lachten het weg als vrienden, beschermd door wat we wel hadden en ik deed bij de wals die avond wel wat ik eerder bij die stille tango verzuimd had te doen; ik leidde haar en ons over de houten dansvloer verder.

Vrienden, ja, dat waren we. Toch was de verrassing groot en onaangenaam toen ze over ‘hem’ vertelde. Die avond reed ik vloekend, scheldend en tierend de dertig kilometer naar huis. Zo boos was ik over alles. Op mezelf. Over de keuzes die ik had gemaakt. Over alles wat ik niet had gedaan. Niet had gedaan uit vriendschap, niet had gedaan uit respect en niet had gedaan om haar de ruimte te geven om over een relatie van acht jaar heen te komen. Maar misschien had ik de tijd uit het oog verloren, ‘one, two, three o’clock, four o’clock rock’ en de jive was nooit mijn favoriete of sterkste dans geweest.

Inmiddels zijn er nog weer meer jaren verstreken. Samen dansen doen we niet meer. Zij heeft haar keuze voor hem gemaakt en ze wonen alweer een poosje samen, heel gelukkig ook. Gelukkig ook maar. Onze vriendschap beschouw ik nog steeds en zeer zeker als zodanig. Maar het verandert, ontwikkelt en is vooral steeds minder frequent. Bepaalde keuzes maken de vrijblijvendheid kleiner en zijn in zekere zin, is het niet om het een dan wel om het ander verplichtend. Enkele weken geleden berichtte ze me dat ze zwanger was. Ze omschreef het als een wens die voor hen beiden was uitgekomen. Fantastisch. Mijn felicitaties waren hartelijk en oprecht. En met haar opmerkingen dat ze het dansen soms mist in mijn achterhoofd en wederom op het beeldscherm voor me, nodigde ik haar uit om met mij mee te gaan naar het jaarlijkse Lentebal zoals wij andere jaren ook deden. ‘For old times sake’ schreef ik, ‘en voor je straks moeder wordt’. Dat is nu drie weken geleden. Vandaag vertelde ik een vriend over dat ik me zorgen maakte omdat ik nog niets van haar had gehoord. En het Lentebal is volgende week zaterdag al. Hoe zat het nu met onze vriendschap? Had ik haar misschien niet mee mogen vragen? Het zou toch niet zo zijn dat ik me zorgen over haar keuzes zou moeten maken?

Thuisgekomen zat het antwoord op al deze vragen in de brievenbus: ‘wij gaan trouwen.’ Op donderdag 24 maart zullen zij hun keuze voor elkaar bevestigen en onderstrepen. Indirect zal ik dan ook in mijn keuzes van toen bevestigd worden. Andermans geluk is liever benijdenswaardig dan begerenswaardig. Als je bereid bent om elkaar te huwen, om samen met elkaar door het leven te gaan, pas dan is er sprake van ware vriendschap tussen man en vrouw. Een vriendschap waarin seksuele spanning een vereiste is in plaats van een hindernis, niet langer een scheidslijn maar een gedeelde richting is: een levenslijn in elkaars handen.
Op de bruiloft zal ik een dansje stelen, rondzwieren met een bruid, ook al is het niet de mijne. Ter ere en viering van vriendschap tussen man en vrouw. Beide hebben we de tango altijd een heerlijke dans gevonden.


30 reacties

Avatar

prikkels · 16 maart 2005 op 13:14

Wat een bitterzoete column. Mooi beschreven. Het is soms ook heel moeilijk om de juiste keuze te maken. Jammer voor jou dat je keuze niet helemaal gelukkig is uitgepakt. Jammer ook dat de vriendschap er eigenlijk nauwelijks meer is.

Maar…het bestaat vriendschap tussen mannen en vrouwen.

Avatar

WritersBlocq · 16 maart 2005 op 13:34

Tsjeeeeehhhh…. Raindog……. wat een onwijs mooi epistel heb je daar geschreven, kippenvel! [quote]Men heeft al eerder beweerd dat zuiver platonische vriendschap tussen man en vrouw niet bestaat, ik ben geneigd dat te onderschrijven. Seksuele spanning zit altijd tussen ze,[/quote]
Ik ben heel erg gelukkig met mijn vriendjes (3 man) en weet én voel, dat het ook echt anders kan zijn. Mijn vriendinnen waren, zijn en blijven verbaasd en ik ben heel gelukkig met mijn vriendjes, met wie ik mars-/venusdingen deel. Wij leren veel van elkaar en ik zou geen sex met ze willen, ook niet zonder hen kunnen. Liefs, Pauline.

Avatar

champagne · 16 maart 2005 op 13:52

Wat een mooi verhaal!
Chapeau!

Avatar

Eddy Kielema · 16 maart 2005 op 13:56

Goed verhaal Raindog! In mijn middelbare schoolperiode heb ik ooit een boek gelezen over hetzelfde thema, ‘De wereld een dansfeest’ heette dat volgens mij, van Arthur van Schendel. Ik vond het een werkelijk een prachtig boek over 2 personen die wel als danspartners perfect voor elkaar waren, maar die de stap niet durfden te maken om ook als geliefden door het leven te gaan. Absoluut een aanrader, dat boek. Maar waar Van Schendel een heel boek voor nodig had, kun jij in 1 column neerzetten. Dat is ook erg knap!

Avatar

Wright · 16 maart 2005 op 14:21

Wat een prachtige, met veel gevoel geschreven column, Raindog!

[quote]Toch kon het moment niet uitblijven dat de cha cha cha een ‘tja tja tja’ werd [/quote]
Moest even aan Carmiggelt denken…
[quote]Dansen is de verticale uiting van een horizontaal verlangen.[/quote]

Avatar

KingArthur · 16 maart 2005 op 16:28

Mooie column, Raindog. Zuiver.

Avatar

Mosje · 16 maart 2005 op 17:28

Mooi verhaal Raindog

[quote]een mens maakt zo zijn keuzes en heeft daar zijn eigen afwegingen voor.[/quote]Een zeer lezenswaardig verhaal over keuzes maken in de [url=http://www.intermediair.nl/artikel.jsp?id=109010]Intermediair[/url] van deze week

Avatar

Falco · 16 maart 2005 op 18:08

Heel mooi. Herkenbaar. Ik ben er zelfs even stil van.

Het stuk in de intermediar is inderdaad een aanrader Mosje.

Avatar

Mup · 16 maart 2005 op 19:27

[quote]Over alles wat ik niet had gedaan. Niet had gedaan uit vriendschap, niet had gedaan uit respect en niet had gedaan om haar de ruimte te geven om over een relatie van acht jaar heen te komen[/quote]

Dat is echte vriendschap, daar zou je geen spijt van moeten hebben, wel heel erg begrijpelijk. Heel pakkend beschreven,

Groet Mup.

Avatar

Dees · 16 maart 2005 op 20:05

‘Una perla’ deze column. Mooi en af.

Avatar

Ma3anne · 16 maart 2005 op 20:26

Briljant!

Avatar

Raindog · 16 maart 2005 op 23:43

Mensen, dankjulliewel. Als ik even heel eerlijk mag zijn – het is erg lekker om dit soort reacties te mogen ontvangen. Ik ben er zeer ingenomen mee wat zoveel betekent dat ik erg blij ben met het feit dat anderen kennelijk plezier aan mijn schrijfsels kunnen ontlenen.

Gericht:

@Prikkels: Mijn keuze is juist wèl gelukkig uitgepakt en de vriendschap is er juist nog wel degelijk. Ik vrees dat je de strekking niet helemaal hebt opgepikt of eufemistischer uitgedrukt: dat ik voor jou onduidelijk ben geweest ;-).
@Writersblocq: Ik begrijp wat je bedoelt met de vriendschappen die je beschrijft, heb die zelf denk ik ook, maar onderschat dit fenomeen niet. Tussen de regels door is het doorgaans niet het enige wat er is. Maar natuurlijk wil ik je niet ongerust maken of zo… Nee hoor… Echt niet… Ik zweer het…
@Eddy: Een titel die ik zal onthouden. Het laatste dat ik op dit gebied gelezen heb was ‘Spitzen’ van Thomas Rosenboom. Was dat niet het boekenweekgeschenk van vorig jaar? Bijna pijnlijk om te lezen was de scène waarin de hoofdpersoon in zijn uppie de tango danst, met een denkbeeldige partner in zijn armen in een volle ballroom. Zo kan het ook ;-).
@Wright: Vermoedelijk sloeg Carmiggelt de spijker op zijn kop. (En dankje)
@Falco, KingArthur, Champagne, Dees, Ma3: dankjewel.
@Mup: Helemaal juist. Geen spijt.
@Mosje: Ik heb het Intermediair-artikel gelezen. Ik kan je ook zeggen dat ik allesbehalve pretendeer mijn eigen afwegingen te begrijpen. Evenmin voel ik dat als een noodzakelijkheid moet ik er in een adem door aan toevoegen. De juistheid van de keuzes toen, blijken nu eens te meer. En nog een leuke anekdote misschien: toen ik 3,5 jaar geleden dit huis kocht was dat bij de eerste aanblik. Ik zag het plaatje, de globale beschrijving en wist meteen: die is van mij! Dat er nog een heel circus aan zoiets voorafgaat alvorens het daadwerkelijk het jouwe kan zijn was op dat moment volstrekt irrelevant. En dat was temeer bijzonder omdat ik, in het dorp waar ik nu woon, meestal nummer 86 of zo op de wachtlijst werd wanneer ik op een woning reageerde. Met ratio heeft zoiets niets maar dan ook helemaal niets van doen. Komisch he?

Door een toevallige samenloop van (wel zeer recente) omstandigheden komt er nog een deel 2, min of meer bedoeld als een vervolg op deze column. Het bood me de mogelijkheid om het hier beweerde te bevestigen. (Ik wilde gewoon graag gelijk hebben en besloot uit voorzorg maar om dat alvast aan mezelf te geven aangezien deze column op dat moment nog niet gepubliceerd was ;-))

Bye!

Raindog

Avatar

pepe · 17 maart 2005 op 07:57

Hmhm, heerlijk geschreven en met veel plezier gelezen.

Avatar

sally · 17 maart 2005 op 10:44

Heb ook altijd mannen als vriend(in) gehad.
Kan me dergelijke situaties (achteraf) heel goed voorstellen.
Nu,na zoveel jaar, weet ik dar er toen wel eens iets broeide, maar er niet uit kwam.
Ik ben er van overtuigd dat, net zoals jouw conclusie,het dan ook niet zo heeft moeten zijn.
prachtige column raindog.

doet me wat…

liefs Sally

Avatar

Fred · 17 maart 2005 op 11:58

Een column? Nee, zo zou ik het niet noemen.
Een levensverhaal? Ja, dat zeker.
En mooi? Absoluut!!!

Avatar

Ab · 17 maart 2005 op 12:35

Hai Raindog,wat jij in je levensbeschouwing neer zet,is voor mijn heel herkenbaar. Na ruim vier jaar een vriendschap of platonische relatie gehad te hebben, noem het zoals je wilt. Gebeurde mij dit ongeveer drie maanden geleden.En tussen de ontmoeting en nu woond zij alweer een maand samen.En is helemaal uit beeld verdwenen.Ik begrijp je pijn dan ook helemaal.Het schaad jammer genoeg dan ook het vertrouwen in mensen.Als je dagelijks bij elkaar bent geweest en dag en nacht voor iemand klaar staat verwacht je dit niet,het verpest gewoon een hoop in je leven. Vandaag is zij nog jarig ook,wat een rot dag. Sterkte Raindog ik voel met je mee. AB

Avatar

Louise · 17 maart 2005 op 15:46

Gewoon mooi dekt de lading niet eens, ik vind het een juweeltje.
De woordkeuze, het ritme en de dansende rode draad.
Ben er stil van, echt waar.

Avatar

depriman · 17 maart 2005 op 22:47

Mooi geschreven column, heel sfeervol en herkenbaar en toch tot nadenken stemmend.
Ik zelf geloof in Platonische vriendschap, meerdere vrouwen mag ik tot mijn beste vrienden rekenen. Het neemt (bij mij althans) druk weg als ik weet dat er duidelijke grenzen zijn. Misschien kom je toch niet tot de vriendschap die je beschrijft als er meteen seks bij te pas was gekomen.

Avatar

melady · 17 maart 2005 op 23:11

Bij sommige columns dansen de woorden en klinkt muziek.
Deze is er één van!

Prachtig!

Melady 🙂

Avatar

WritersBlocq · 18 maart 2005 op 11:27

Ik hoop dat je het zelf ook een keer zult ervaren. Ik ken ze al jaren, die mannen van mij en weet dus ècht heel zeker dat het niet fout zal lopen. Groetje, Pauline.

Avatar

WritersBlocq · 1 april 2005 op 09:34

[quote]Op de bruiloft zal ik een dansje stelen, rondzwieren met een bruid, ook al is het niet de mijne. Ter ere en viering van vriendschap tussen man en vrouw. [/quote]
Ik heb hem nóg eens op mijn gemakje overgelezen en kreeg het wéér koud en warm tegelijk bij deze zin.
ONWIJS gefelicitaart met je maandcolumn!!! Geniet van het gevoel, kanjer, je verdient hem 2 x en dwars. Liefs, Pauline.

Avatar

Falco · 1 april 2005 op 21:45

Het blijft een prachtig stuk die het absoluut verdient om column van de maand te zijn (en wat mij betreft het nog wel een maand mag blijven).

Wat mij echter opvalt bij de reacties dat bij iedereen het idee heerst dat sex een vriendschap in de weg zou zitten. Ik heb ettelijke goede vriendinnen ondanks de sex die is voorgekomen tussen ons, soms in de vorm van een relatie, soms omdat het ervan is gekomen (als vrienden). Ik zie in deze de barriere die geschetst wordt niet, terwijl ik sex ook echt niet licht opvat. Tussen vrienden bestaat intimiteit, tussen man en vrouw kan dit ook lichamelijk zijn, maar moet het dan meteen meer betekenen dan dat? Juist omdat je al close bent is de stap niet groot maar hoeft het tegelijkertijd niet meer te zijn. Iedereen heeft wel een iemand nodig om aan te raken, om vast te houden, om mee naar bed te gaan. Wie beter dan iemand die je al vertrouwt, in plaats van iemand die je oppikt in een willekeurige bar voor een avondje, zoals laatst door iemand omschreven als, “masturbatie met zijn tweeen”.

Avatar

WritersBlocq · 5 april 2005 op 17:35

Hey Raindog, heb jij die mooie pen al ontvangen van de red actie?

Avatar

Raindog · 5 april 2005 op 22:36

LOL, nee… nog geen pen gezien.
Op zichzelf ook niet een onoverkomelijk probleem hoor Plien, correctie: Paulus, ik stuur mijn stukjes altijd digitaal naar de redactie.

😉

Avatar

WritersBlocq · 6 april 2005 op 11:09

Ohhh? Digitaal? Kan dat ook? Wij, Plien en Paulus, zijn pennen aan het leegschrijven. Zie “over columnx”. Ik zal die van jou ook opvragen want die heb ik eh hebben we hard nodig.

Avatar

WritersBlocq · 21 april 2005 op 15:04

P.S.: volgende maand 1 van jouw Manchetkronkels als CvdM???

Avatar

Raindog · 24 april 2005 op 11:59

Beste Pauline,

Wat moet ik met twee pennen met inscriptie die ik niet gekregen heb?

😛

Avatar

WritersBlocq · 27 april 2005 op 13:26

Je krijgt hier betaald voor de uren die met de niet gekregen pen met inscriptie zijn geschreven. 😀

Avatar

Raindog · 27 april 2005 op 19:19

Ja klopt Pauline. Ik las in de webshop hier op CX dat je die pen al voor € 225,00 kunt bestellen excl. verzendkosten 😉

Avatar

WritersBlocq · 27 april 2005 op 21:13

Goh, 225 euri, da’s nog minder dan ik voor het plaatsen van mijn maandcolumn had betaald 😮
Maar eh, dit zijn meer zaken voor in het café heeft Mr. Moderator mij streng doch rechtvaardig geleerd dus ga ik daar maar even wat opschudden ;-).
Wie zal de volgende maandcolumn krijgen? Eh, kopen 😛

Geef een antwoord