U kent hen of een hunner wellicht. Wellicht kent u hem. Hij: stevig gebouwd, goeie kop, een aangename, duidelijke stem en zonder voorstellen herkenbaar. De adviseur; verleider, gastheer en, gewilde, schier onbereikbare vriend. Hij heet welkom. Hij leidt, vleit, begrijpt, dirigeert en komt er nog op terug. Ademloos volgen wij. Geen onvertogen woord. Een enkele stoere poging tot kritische confrontatie of uit de pas lopen wordt glimlachend beoordeeld, te licht bevonden en respectvol weggezet. Hij heerst. Zijn feestje. Hij kent ons, spreekt ons persoonlijk en bij de voornaam aan. Wij voelen ons gevleid, gekend en aanwezig, ons niet bewust van de naambordjes waar met grote blokletters (“graag duidelijk leesbaar alsjeblieft”, knipoog en duim omhoog) de eigen naam probleemloos te lezen valt. Het is het gemak, de vanzelfsprekendheid die imponeert. De confrontatie met het eigen onvermogen. De aantrekkingskracht van het geloof bij het ontbreken van iets van zelfvertrouwen. Houvast. Volgende sheet. Hij zegt dat het complexe kwesties zijn, abstracties, niet voor iedereen toegankelijk. Slechts weinigen worden ingewijd. Bijzonder zijn wij. De groep knikt. Ze is gretig. Ze drinkt koffie, ze luncht, dommelt en ontwaakt. De groep.
Ze luistert. Ze schrijft, schrijft en schrijft. Hij weet, overtuigt en verbindt. Zij knikt en tracht te onthouden. Tevergeefs. Zij poogt maar realiseert zich dat zij zonder steun nooit zal begrijpen. Complexe kwesties zijn het.

Categorieën: Algemeen

7 reacties

Libelle · 28 november 2011 op 13:21

Heel sterk, het bijzondere gevoel uitverkoren te zijn en ingewijd te worden, in een voor weinigen beschikbare wereld. Het hele decor begon weer te leven…t/m de factuur.

Ferrara · 28 november 2011 op 13:24

[quote]Complexe kwesties zijn het.[/quote]
Dat is ook de bedoeling i.v.m. de herhalingscursus. :blabla:

Een waar schrijven.

Boukje · 28 november 2011 op 16:49

Je zult er een minderwaardigheidscomplex aan overhouden :oeps:

Meralixe · 28 november 2011 op 18:08

Zonder meer een prachtig schrijven waar ik geen woord durf van af te breken.
Helaas niet bepaald mijn voorkeur maar dat is niet uw schuld.

LouisP · 28 november 2011 op 18:55

Bij elke zin of elk zinnetje probeer ik iets zelf bij te zetten.
Goed stukje

sylvia1 · 28 november 2011 op 20:47

Ontzettend goed geschreven want ik krijg meteen jeuk bij herinneringen aan die ‘hem’-figuren met hun ‘lessen’ waar ik achteraf niets wijzer van geworden ben. Eén vraag, die openingszin, is het niet ‘U kent ze’ ipv ‘hen’?

pally · 1 december 2011 op 17:07

Geweldig goed de gewijde sfeer van dit soort sessies beschreven, Frank. Vaak denk je dat je de enige bent die niet alles begrijpt. Je doet er vervolgens ook nooit iets mee in de praktijk. En al die aantekeningen kun je beter meteen weggooien. Maar ja, je hoort wel even bij de happy few en de lunch is ook wel redelijk;-)

groet van Pally

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder