Ondanks perfecte speeches en een, met zorg uitgekozen muziekje, vond ik de crematie maar een doodse aangelegenheid. Ik miste de mijmeringen bij de kerkorgelmuziek en aan de rand van het graf, onder broederlijk gesnik, de belofte van de predikant om onze geliefde ooit weer te ontmoeten in het hiernamaals. Ik kreeg meer een `opgeruimd staat netjes`gevoel. Zelfs het door de overledene aangeboden kwaliteitswijntje moest in no time achterover geslobberd worden, in verband met de volgende crematie.
Begraven of cremeren, ik ben er nog niet uit.

Een begrafenisondernemer vertelde me ooit, dat er in een graf regelmatig wel een meter grondwater staat. Om de familie van de overledene niet te verontrusten wordt er hooi op het water gegooid. De kist wordt voorzichtig op een soort lift boven het graf gehangen.
Daarna laten ze het plechtig een aantal centimeters zakken. Als de familie de begraafplaats heeft verlaten, laten ze de kist, al veel minder plechtig, verder zakken. Met als gevolg… nou ja, dat mag je zelf invullen.
Begraven of cremeren, het is voor mij nog steeds een dilemma.
`Doe allebei maar, voor de zekerheid` zei mijn buurman toen zijn schoonmoeder overleed.

Een wat vriendelijker methode zou het Vriesdrogen kunnen worden in de toekomst. Het lichaam bevriezen en daarna valt het door een bepaalde trillingstechniek uit elkaar tot een soort poeder.
Dat klinkt al een stuk aangenamer. Het liefst zou ik zo snel mogelijk “tot stof wederkeren”, zoals het zo mooi in de bijbel beschreven staat.
Een argument om te cremeren kan de hygiëne zijn; maar een crematie is ook veel goedkoper; het neemt veel minder ruimte in en de nabestaanden scheep je niet op met het onderhouden van een graf.
Hindoes, sikhs en Boeddhisten cremeren omdat het zorgt voor een snelle en volledige bevrijding van de ziel, die nog een lange reis af moet leggen. In navolging van hun grote voorbeeld Boeddha.
In de bijbel komt lijkverbranding vaak voor als straf of als offer en het feit dat Jezus werd begraven is voor christenen vaak een argument om hier voorkeur voor te hebben.
Nog steeds twijfel ik. Begraven of cremeren?
En wat te doen met de as als ik voor het laatste kies?
Een kennis vertelde me dat ze de begrafenisondernemer had gevraagd de as van haar man,
een natuurliefhebber, te ontvangen in een potje in de vorm van een dennenappel of iets dergelijks. De begrafenisondernemer zou informeren of dat mogelijk was. Als ze bij het crematorium komt
om samen met haar twee kinderen de pot in ontvangst te nemen, komt de beheerder hen tegemoet. `Goedemiddag, familie de Vries, ik weet waar U voor komt.
U komt “die eikel” ophalen`. Het lachen stond ze nader dan het huilen. Het werd een vrolijke bijzetting.

Als ik mijn 86 jaar oude moeder bezoek, zegt ze me, telkens weer, vooral niet te vergeten dat ze naast váder begraven moet worden. Ik denk dat ik dat ook verkies. Als een warme deken, de groene zoden over ons heen trekken. Heel dicht naast mijn geliefde. jammer dat we niet lepeltje/lepeltje kunnen liggen.

Categorieën: Algemeen

11 reacties

Kees Schilder · 28 februari 2006 op 07:19

Ik het er het “Tibetaans Dodenboek” van Bardo Thödrol eens op nageslagen en daar wordt beweerd dat cremeren niet is aan te bevelen omdat de ziel nog niet geheel is bevrijd na drie dagen.De pijn van verbranding zal nog ervaren worden.

De column is uitstekend en biedt behoorlijk wat stof tot discussie.

WritersBlocq · 28 februari 2006 op 09:56

Goede column Sally, 1 van je beste, vind ik.

[quote]De pijn van verbranding zal nog ervaren worden.[/quote]
Josef Rulof zegt dat ook.

Outsider · 28 februari 2006 op 11:00

[quote]De pijn van verbranding zal nog ervaren worden.[/quote]
Dit lijkt mij twijfelachtig. Het lichaam is dood, dus dat kan ook geen pijn meer veroorzaken.
De ziel kan na de dood wel pijn voelen, maar niet door het lichaam want dat is door de ziel verlaten. Wat ik er hier en daar over gelezen heb, ben ik tot de conclusie gekomen dat het niet uitmaakt of men cremeert of begraaft.

senahponex · 28 februari 2006 op 11:31

[quote]U komt “die eikel” ophalen`. Het lachen stond ze nader dan het huilen. Het werd een vrolijke bijzetting.[/quote]

Doet me denken aan de begrafenis van graham chapman van monty python.
Daar werd vreselijk gelachen en ik vond dat veel mooier en emotioneler dan elke begrafenis, crematie die ik heb mee gemaakt.
Mooie column om de discussies weer een op te starten

KingArthur · 28 februari 2006 op 11:39

Inderdaad een lastig vraagstuk en ik ben daar voor mezelf ook niet uit. Hoewel mijn voorkeur op dit moment uitgaat naar een ouderwetse begrafenis. Goed geschreven tekst met een vleugje humor om het geheel te relativeren.

KawaSutra · 28 februari 2006 op 13:00

Goeie, informatieve column.
Cremeren, vriesdrogen, begraven; het geeft allemaal stof tot nadenken. 😀
Stel dat de ziel nog iets van het lichaam zou ervaren. Hitte, koude, vocht ‘lijken’ me allemaal geen pretje. Is opzetten nog een optie? Een paar jaar geleden was er een tentoonstelling van geprepareerde dode lichamen die de hele wereld overtrok. De bezoekers vonden het prachtig. En als de ziel daar nog een stukje van mee pikt?

Deze column krijgt van mij een plekje tegen de schoorsteen tussen de aldaar pronkende urnen. 🙂

Trukie · 28 februari 2006 op 13:53

Ter beschikking stellen van de wetenschap kan ook nog.
Cremeren is wel heel erg abrupt. Maar nu verzorg ik al 40 jaar het graf van mijn vader. Het geeft me een gevoel dat er nog een plekje voor hem is. Maar het is wel lang. Eens wordt ´t het graf van mijn ouders. De gedachten over dat water en wormen en boomwortels zijn vaker in mij opgekomen. Terug naar de natuur. Ik geloof dat ik ga kiezen voor de optie na je dood nog iets voor je medemens te kunnen betekenen.

Dees · 28 februari 2006 op 19:51

[quote]Hindoes, sikhs en Boeddhisten cremeren omdat het zorgt voor een snelle en volledige bevrijding van de ziel, die nog een lange reis af moet leggen. In navolging van hun grote voorbeeld Boeddha.[/quote]

Ja, en discreet gaat dat niet, niet als hier achteraf, maar open en bloot.

Jomanda heeft ook lopen roepen dat cremeren pijn bewerkstelligde. Weet ik nu waar de bronvermelding vandaan komt.

Begraven is mss toch wel prettiger voor de nabestaanden. Voor mij is het lichaam niet meer dan een huls; het maakt me niet uit. Maar het plekje, voor anderen, ja…

Mooie column Sal! En lepeltje lepeltje lijkt me ook wel iets. Alleen aan welke kant, zit ik me nu dan weer af te vragen….

Li · 28 februari 2006 op 20:46

Heel erg goed geschreven Sally.

Ik ben er trouwens ook nog niet uit. Er is voor allebei wat te zeggen…

Li

Raindog · 28 februari 2006 op 23:30

Ik vind het echt een schitterende column. Een erg onalledaags onderwerp. Als het even kan zijn we liever niet met de dood bezig. Tenminste, zolang het kan. Door het in een zekere – of: in de jouw typerende – lichtheid te verpakken passeren alle mogelijkheden ondertussen de revue, blijft de ernst van het onderwerp bovendien overeind en zet je ook mij even aan het nadenken. Mijn voorkeur was voor mij al duidelijk maar na deze column nog meer. Je kent mijn mening over lepeltjes.

(@senahponex: Dank voor het in herinnering brengen van die begrafenis. Geweldig is die inderdaad.)

bert · 4 maart 2006 op 19:46

[quote]jammer dat we niet lepeltje/lepeltje kunnen liggen[/quote]
Boeiende column.
Lepeltje/lepeltje lijkt me ook wel wat, maar dan moet je wel het geluk hebben dat je tegelijkertijd sterft en begraven wordt, anders vind ik het toch ook weer wat luguber.

Geef een antwoord