Ik vraag het me wel eens af. Als ik niks te doen heb. Of als ik juist te veel moet. Altijd dus eigenlijk. Waarom ik katten niet met een hondenlok kan roepen. Voor de hond is het duidelijk, recht toe recht aan. Ik blaas mijn adem door een gaatje tussen mijn lippen, een scherpe zuivere fluittoon zoeft mijn mond uit als een pijl die altijd doel treft en koppen verheffen zich, oren spitsen zich naar de hemel, ogen schieten op alert, zwiepende staarten vallen in een keer stil. Ik heb hun aandacht. Ik ben de leidster van de roedel.

De kat die op een meter afstand sacherijnig langspantert geeft geen sjoege, terwijl die toch minstens zulke goeie oren heeft. Hooguit, als ik lang genoeg doorfluit, er eventueel nog een blok- een dwars- en een panfluit bijsleep, allemaal verschillende pijlen uit even uiteenlopende bogen, pas dan, en alleen misschien, is er van de kat een reactie te verwachten. Hij zet het op een hollen.

[img align=left]http://examedia.nl/columnx/uploads/img483edecef401a.jpg[/img]

De kat heeft specialere klankknopjes van binnen. Die dus ook op een dienovereenkomstige manier beroerd moeten worden. Niet met fluitpijlen, maar precies andersom. Met zuigfluitjes.

Er gaat geen lucht naar buiten door datzelfde gaatje tussen je lippen, dat overigens voor de gelegenheid nog wat is vernauwd, er gaat juist lucht naar binnen. Een afgeknepen, zich kronkelende, naar binnen wringende luchtslang laat in het proces een onzuivere, meanderende pieptoon achter, die eindigt in een lagere plop; een kurk die terug in de fles schiet. De kat kijkt áltijd op. Hoe diep ook in slaap, hoe druk ook met neuken of ruziemaken of waslikken, de kat móét gehoorzamen aan die rare roep.

Eerst dacht ik een verband te zien, tussen zijn spinnenwiel diep van binnen en de erfschuld die katten met zich meedragen in hun collectieve kattengeweten en die moet worden ingelost. Een schuld die ze hebben bij de mens. Dat wezen dat hen in de loop van duizenden jaren succesvol heeft weten te domesticeren en daarmee de belangrijkste spinner is geworden van die dikke draden tevredenheid die zich om onzichtbare toverklossen winden, diep in de kattenziel. Ik dacht dat onze lokroep rechtstreeks haakte in de as van die spoelen, met als doel wat van het gegeven genoegen af te rollen. Met het zuigfluitje zou het dan terug stromen in ons eigenste binnenste. De mens blijft per slot van rekening zijn eigen zetbaas, en afromen van de inkomsten is geheel gerechtigd.

Maar nu weet ik beter. De zuigfluit heeft geen enkel poëtisch effect, het antwoord is heel wat prozaïscher. Erfschuld, mijn neus, denkt de kat. Hij hoort een hoge schrille benauwde toon en waar denkt hij aan? Aan een muis in nood. Daarom kijkt hij op, omdat zijn instinct hem op de schouder tikt over een mogelijk makkelijk hapje. De luiheid van katten mag gevoeglijk bekend zijn. Alles voorgeschoteld krijgen is hun liefste loon.

Het is dan ook met enig leedvermaak nu, sinds dit ontnuchterende besef mij heeft verzuurd, dat ik de verbazing, en een fractie later de teleurstelling op de kattekoppen zie. Ik zuig mijn fluitje, tegenwoordig dus nog vaker dan eerder, kat kijkt op en ik zie hem denken. Wat een grote rare muis. Daar begin ik niet aan. Verdorie.

Net goed.

Categorieën: Diversen

6 reacties

Ma3anne · 4 juni 2008 op 08:24

Geen idee wat ik fout heb gedaan in hun opvoeding, maar bij mij reageren de katjes wel op mijn hondenlokfluitje.
Zij zijn de opvolgers van mijn hond, die ik 13 jaar heb gehad. Misschien is mijn gedrag nog niet genoeg op katten ingesteld en hebben ze me inmiddels maar geaccepteerd met mijn hondentaal en al? :eh:

Altijd heerlijk om door jouw zintuigen mee te mogen observeren. Kunstig, hoe je dat met geschreven woorden voor elkaar krijgt.

pally · 4 juni 2008 op 12:08

Wat een geestige en apart geschreven kattencolumn, Anne! Je weet naar dingen te kijken op een volstrekt ongebruikelijke manier. En dat ook nog eens in dito woorden te vangen, geweldig.
bijvoorbeeld deze zin:
[quote]Dat wezen dat hen in de loop van duizenden jaren succesvol heeft weten te domesticeren en daarmee de belangrijkste spinner is geworden van die dikke draden tevredenheid die zich om onzichtbare toverklossen winden, diep in de kattenziel.[/quote]
geweldig!

groet van Pally

lisa-marie · 4 juni 2008 op 19:40

Zo had ik het eigenlijk nog nooit bekeken maar ik heb dan ook geen hond of kat.
Het is een geweldige column geworden met vele mooie zinnen. 😀
Pally had er al eentje die ik ook mooi vind maar deze is er ook zo een.
[quote]Eerst dacht ik een verband te zien, tussen zijn spinnenwiel diep van binnen en de erfschuld die katten met zich meedragen in hun collectieve kattengeweten en die moet worden ingelost.[/quote]

Li · 4 juni 2008 op 22:02

O, wat heb ik genoten van dit verhaaltje.
Ik heb een hond plus een kat, en het is helemaal waar wat je schrijft. Ik lokroep mijn huisvee dagelijks met een blaas- en zuigconcert. Ik was me er alleen niet van bewust…

Li

KawaSutra · 4 juni 2008 op 23:14

Helemaal goed, deze column.
Mijn vijvervissen blijven stoïcijns onder mijn lokroepen. Heb je nog adviezen?

Neuskleuter · 5 juni 2008 op 13:27

Erg grappig beschreven, van verbazing, ergernis tot wraak. Het is een leuke invalshoek over de wondere wereld van de kat.

Leuke afbeelding ook.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder