Ieder mens is uniek, daar bestaat inmiddels geen twijfel meer over. Toch blijken we allemaal ergens op de wereld een heuse dubbelganger te hebben. Met mijn lay-out blijken de hogere machten wel érg royaal te zijn geweest. Op de meest uiteenlopende plekken word ik herkend, of op zijn minst moet ik ‘de zus zijn van..’. Ik word gesignaleerd op locaties waar ik het bestaan niet van weet. Mannen en vrouwen doen dingen met mij, terwijl ik er zelf niet bij ben. Laat staan dat ik enige vorm van inspraak heb. Tezamen met mijn dubbelgangers leid ik zo een vrij turbulent leven.
Niets van wat de gemiddelde BN’er meemaakt, is mij nog vreemd. Ook ik moet regelmatig investeren in het verzinnen van passende en gossip-proof alibi’s.

Soms heeft het zo zijn voordelen.
Als ik de trainer van mijn hardloopclub laat weten dat ik ook komende week niet aanwezig zal zijn, wenst hij me veel sterkte toe. Ik verzuim hem te vertellen dat ik niet die-dubbelganger-met-de-voetblessure ben, maar juist die-met-de-gebrekkige-intrinsieke-motivatie.
Verder schijn ik afgestudeerd en gepromoveerd te zijn op allerlei terreinen, en ik zou mij op grond daarvan inmiddels tot de intelligentste 5 % van de lage landen mogen rekenen.

Zelfs mijn naam is weinig uniek; als ik op mijn naam google, kom ik pas na pagina’s vol naamgenoten mezelf tegen.
Ik wil niet zover gaan dat ik in gezelschap van een scala aan blauwdrukken door het leven ga, maar enige vorm van inwisselbaarheid neem ik hier toch zeker waar.
Maar niet getreurd, ik heb besloten van deze nood een deugd te maken.
Dus bij deze plaats ik de volgende oproep : “Gezocht, look-a-like-Petra voor diverse werkzaamheden op oproepbasis”.
Dat geeft mij de gelegenheid in de anonimiteit dingen te ondernemen, waar ik het bestaan nog niet van weet.

Categorieën: Algemeen

8 reacties

Avalanche · 12 november 2009 op 13:22

Erg grappig! Lijkt me een lastig verschijnsel maar ik heb er geen ervaring mee 😉

(Trouwens: het is ‘lookalike’ volgens het Groene Boekje, ‘look alike’ mag ook of desnoods ‘look-alike’)

Emiliever · 12 november 2009 op 18:14

Haha, hoe herkenbaar. Ik kreeg als tiener regelmatig gigantisch op mijn kop omdat ik weer eens met een zak patat op de markt gesignaleerd was terwijl ik op school hoorde te zitten… Totdat ik mezelf tegenkwam toen ik bij mijn moeder in de auto zat!
Kortom, leuk en geestig verhaal. Ik zit alleen met één woord, maar dat komt omdat ik er persoonlijk allergisch voor ben geworden. Een ‘heuse’ dubbelganger….Beetje Joop ter Heul….

SIMBA · 12 november 2009 op 18:35

Ik schijn ook een zeer doorsnee hoofd te hebben, ik ben mezelf nog niet tegengekomen maar anderen zien mij op plekken waar ik nog nooit geweest ben.

pally · 12 november 2009 op 18:43

ha, ha, mooi stuk, Petra! Ik lijd er ook een klein beetje aan, maar dan meer in de zin van: Jij bent nou net zo’n type als…., daar doe je me zó aan denken. 🙁
goed geschreven.

groet van Pally

LouisP · 12 november 2009 op 23:22

‘Mannen en vrouwen doen dingen met mij, terwijl ik er zelf niet bij ben. Laat staan dat ik enige vorm van inspraak heb. Tezamen met mijn dubbelgangers leid ik zo een vrij turbulent leven.’

dit vind ik een leuke zin, de leukste..en de rest ik ook prima.
L.

KawaSutra · 13 november 2009 op 01:22

Waar heb ik dit eerder gelezen…… 😀

Chantalle · 13 november 2009 op 02:04

Ik heb erg gelachen om je column. Je schrijft echt hartstikke leuk.

Ik schijn op de Mariska Veres van vroeger te lijken, dus die kom je dan weer niet zo vaak meer tegen 😉

Mien · 9 februari 2010 op 14:55

Nieuw talantje op CX.
Maar met z’n hoevelen zijn jullie hier nou eigenlijk?

O ja, over dubbelgangers gesproken.
Deze [b][u][url=http://www.imdb.com/title/tt0101765/]Kieslowski[/url][/u][/b] is zeker de moeite waard.

Mien Mien

Geef een antwoord