Luchtdruk

Zijn paraplu vocht, hij voelde de strijd in zijn handen die zich om het staafje staal klemden. Ze vochten beiden, hij tegen de regen en voor een droog pak, de paraplu tegen de wind en voor zijn leven. Menig paraplu zag zijn laatste uur slaan aan de stakerige armen te zien die overal uit afvalbakken priemden. Vloekend vervolgde hij zijn weg, zoekend naar een balans tussen windstoten en weerstand. Hij wist verdomme niet eens waar hij liep. Hoe is het toch mogelijk dacht hij, als je aannam dat je er was dan was het einde er niet maar stond je aan het begin.

De paraplu kraakte en schoot uit koers, hij draaide mee en zijn achterkant ving de wind en regen terwijl hij zichzelf en de paraplu probeerde te redden. Nu stond hij weer pal op de wind maar nog een vlaag en de plu zou het begeven. Kijk, zo ging dat nou, nog even en hij liep hier met lege handen, in dit open businesspark onderweg naar een sollicitatiegesprek. Natuurlijk kwam hij te laat en doorweekt aan want het kon altijd erger. Zo had je na maanden stress nog weken een koortslip, of na jarenlange ingehouden woede belandde je in een oneindige depressie. Burnout, ook een nare grap, na jaren op je tenen lopen kon je nog jaren op handen en knieën kruipen om weer te kunnen staan. Het was of de duvel er mee speelde, gromde hij. Hij voelde de plu knikken onder de druk. Nee, hij had het helemaal gehad. Na maanden zoeken had hij eindelijk een gesprek, mistte hij de bus die hem naar het bedrijf zou brengen en was het gaan stormen en regenen. Gelukkig was hij niet op de fiets, dan was hij nu doorweekt geweest. Hij had gehoopt dat de sollicitatie het einde zou betekenen van een moeilijke tijd en het begin van een goede. Het mocht blijkbaar niet zo zijn.

Een auto reed langszij en de gedachte dat die natuurlijk door die enorme plas zou rijden kwam omhoog. De gierende remmen stopten. Een mannenstem zei iets tegen hem. Hij keek om de hoek van de plu wie er sprak. De deur van een bus stond uitnodigend open en de chauffeur gebaarde hem naar binnen. Over de enorme plas heen springend landde hij droog en met de rug naar de chauffeur klapte hij de dappere plu in en schudde hem buiten de bus uit. De deuren sloten zich.

‘Waar kan ik u afleveren’, vroeg de chauffeur vriendelijk. Verwilderd zocht hij in zijn zakken naar het papiertje waar het adres opstond. ‘Gaat u anders eerst even zitten’, suggereerde de chauffeur. Hij keek in het gezicht van de man en zag in diens ogen een twinkeling. Waarom? Zo grappig was het allemaal niet. Het was een chaos, hij was een verliezer. Terwijl hij het natte papiertje uit zijn zak viste ging hij zitten en noemde het adres. ‘Oh, dan zit u verkeerd, dat is aan de andere kant van het spoor’, zei de chauffeur. De tranen schoten in zijn ogen alsof het allemaal nog niet nat genoeg was. De bus was helemaal leeg en hij hoorde de chauffeur zeggen: ‘ik zet u wel even af, het is toch het einde van mijn dienst.’

Dankbaar stak hij zijn hoofd om het schot waar de chauffeur zat en keek in diens zachte ogen, dankbaar stamelend: ‘dank u..’

Voor het eerst die dag ontspande hij zich, zakte iets onderuit en keek naar buiten terwijl de bus optrok. De regen was plots gestopt. De donkere wolken joegen met grote haast door de lucht en trokken open gaten. Misschien kom ik toch nog op tijd, dacht hij terwijl hij zijn ogen sloot. Onverwacht voelde hij een warme gloed op zijn gezicht. Het voelde als een warme douche na een barre glaciale tocht. De zon kwam door het wolkendek en toverde een blinkende wereld. Misschien werd alles deze keer niet erger, dacht hij hoopvol, na regen kwam tenslotte altijd weer die zon.