Ik werd middenin de nacht wakkker. Gestommel in de keuken. En daar stond mijn dochter, naakt,voor het raam in het maanlicht. Haar droge takken van armen om haar uitgemergelde lichaampje geweven. Diepe krassen over haar sproetenvelletje. Ze draaide zich om, haar enorme spookogen namen de helft van haar gezicht in beslag. Ze was in een plaats, waar ik haar al lang niet meer bereiken kon. Ik sloeg een deken, een jas, een trui over haar heen, maar ze sloeg alles van zich af, want ze was ‘zo heet, zo heet.’

Zachtjes leidde ik haar weer naar bed, maar ze sprak over duivels en zwarte magie die haar op de hielen zaten. ‘Mama, zie je die gele ogen niet, die me overal volgen? Ze vallen bij mij naar binnen, stelen mijn gedachten.’ Ze pakte mijn hand en leidde die naar een plekje onder haar linkerheup en fluisterde ‘Voel dan. Voel je die harde metalen plaat die ze geinstalleerd hebben? Zo weten ze altijd waar ik ben.’ Een mager sproeten voetje stak uit onder het laken dat ze over zich heen getrokken had. Ik nam het in mijn handen en streelde het en warmde het totdat ze eindelijk in slaap viel.

Ze kwam en ging, kwam en ging, in en uit ons leven fladderend, een papierdun insect, onherroepelijke op weg naar de kaarsvlam die haar zou verteren. Op een dag hield ik het niet meer uit en belde de politie om mijn dochter aan te geven. De politie kwam en ging. “Doe toch wat” schreeuwde ik, “gooi haar in de gevangenis,” maar ze keken me alleen bedroefd aan. “Mevrouw,de naalden waren leeg; we kunnen niks doen.” Mijn dochter lag uitgestrekt op de bank, een klein, vals glimlachje om haar mond. “Mama, je hebt nooit van mij gehouden.”

Er brak iets in mij. We hielden een familiebijeenkomst en ik zei tegen mijn andere dochter en zoons: “Jullie zus is dood.” Ze keken me aan met grote ogen gevuld met pijnlijk ongeloof. Alle gesprekken, al onze gedachten waren al zo lang gericht op dat ene kind, die ene dochter. De anderen waren zo braaf, zo aangepast, zo normaal, dat ik bijna vergat net zo veel van hen te houden. ” Het is over.” zei ik. ” Ik geef het op, ik geef haar op. Ik kan niet meer.”

Toen ze echt buiten stond in de vriezende kou, zonder de mantel van familie liefde, vluchtte mijn dochter in de armen van haar redders. Ze stoken haar 80 pond lijfje in een grote overal en verder wisten we niets. Maar ik sliep weer voor het eerst in lange tijd. Ik wist dat ze veilig was.

Vandaag kwam ze thuis, mijn dochter. Ze was weggelopen. Het programma was te streng, ze was verliefd op een medebewoner. Ze kon het nu wel redden. Kon ze eerst een poosje thuiskomen? Ik zette een bord eten voor haar neer en zei toen dat ze niet welkom was.

Categorieën: Algemeen

16 reacties

Mosje · 4 oktober 2005 op 17:10

Er komt natuurlijk een punt dat je het als ouder(s) niet meer aankunt. Ik heb dat punt ook, hoewel ik het nooit bereikt heb, dus ik weet niet precies waar het ligt. Maar als ik het zou bereiken zou ik niet tegen anderen zeggen dat mijn kind dood is, net zo min als ik zou zeggen, je bent niet welkom.

Geertje · 4 oktober 2005 op 17:15

[quote]Ik zette een bord eten voor haar neer en zei toen dat ze niet welkom was.[/quote]

En dat vereist ongelofelijk veel moed. Diegene die je zo dierbaar zijn, hun eigen kracht te laten vinden. 🙂

Een afschuwelijk wijze beslissing. Waarvan niemand hoopt hem ooit te hoeven maken. 🙂

Loslaten, betekend soms ook, Point of return!

Welkom op ColumnX!

Wright · 4 oktober 2005 op 17:56

Wat een prachtig en ontroerend geschreven familiedrama. Mooie zinnen, teveel om te quoten.
Ik ga niet oordelen over goed of fout. Geen idee wat ik zou doen in zo’n situatie.
Welkom op CX!

Troy · 4 oktober 2005 op 18:04

Een kille belevenis die je hier neerzet. Ontzettend goed verwoord. Dit is tevens iets waar niemand over kan oordelen. Ik hoop dat je dochter de kracht en het zelfrespect zal teruginden om zichzelf te verlossen van haar “demonen”. Ik zie in ieder geval liefde in het stukje terug, nu moet ze die alleen zelf nog gaan voelen.

WritersBlocq · 4 oktober 2005 op 18:58

Dit is de andere kant van het verhaal, het verhaal van een moeder. Of jij verplaatst je in de moeder, dat weet ik natuurlijk niet.
Ik vind het zo gruwelijk, afgrijselijk maar bijzonder knap beschreven. Welkom op ColumnX en sterkte.
@ Mosje [quote]Ik heb dat punt ook, hoewel ik het nooit bereikt heb, dus ik weet niet precies waar het ligt. Maar als ik het zou bereiken zou ik niet tegen anderen zeggen dat mijn kind dood is, net zo min als ik zou zeggen, je bent niet welkom.[/quote] Als je niet weet waar je over praat, kan je beter zwijgen.
Een kind wordt nooit ex, net zomin als een moeder of andere familie. Maar om iemand dood te verklaren, die nooit ex wordt, dat vergt volgens mij zoveel meer dan een niet-familielid verbannen. Simpel zeggen dat je dit of dat niet zou doen, dat kan je pas als je over dat punt heen bent gegaan en je keuze hebt gemaakt. Welke keuze de juiste is, wie bepaalt dat? Jij? Ik? Sistur? Waar doe je goed aan?

Trukie · 4 oktober 2005 op 19:55

Soms kunnen strenge vreemde ogen meer bereiken dan de mantel der liefde.
Het getuigt van enorme kracht en liefde en het beste voor hebben met de toekomst van je kind als je dat als moeder toe kunt laten.

[quote]Ze was in een plaats, waar ik haar al lang niet meer bereiken kon. Ik sloeg een deken, een jas, een trui over haar heen, maar ze sloeg alles van zich af,[/quote]

Wat knap dat je dit zo mooi onder woorden hebt kunnen brengen.

KawaSutra · 5 oktober 2005 op 00:40

Zeker mooi en indringend geschreven. Ik zou er ook kapot aan gaan als het mij zou gebeuren. Uiteindelijk moet je voor het leven kiezen en de rest van je gezin. Verslaafde kinderen voelen feilloos aan hoe ze de liefde van familie kunnen misbruiken om uiteindelijk toch maar dat ene doel te bereiken: het bevredigen van de alles beheersende verslaving. Door onvoorwaardelijke liefde te geven help je de verslaving aan de overwinning. Maar dat is de rationele benadering, je zult er maar voor staan.

melady · 5 oktober 2005 op 00:48

Een reactie op mijn maand column?
Super!
Prachtig geschreven en welkom!

Louise · 5 oktober 2005 op 07:31

Wat waanzinnig dapper en moedig om dit op te schrijven! Ik heb er even geen woorden voor, maar het heeft me enorm aangegrepen en ik vind het klasse geschreven…

Mosje · 5 oktober 2005 op 09:11

[quote]Als je niet weet waar je over praat, kan je beter zwijgen.[/quote]Schrijf dat je het niet met me eens bent, maar niet dat ik moet zwijgen. Daar word ik ontzettend kriegelig van.
Het feit dat je iets niet meegemaakt hebt wil nog niet zeggen dat je niet hebt nagedacht hoe jij zou handelen in een dergelijke situatie.
Afstand nemen van je kind, of het loslaten, in een situatie zoals door sistur beschreven, is nog iets anders dan het dood verklaren, tenzij die terminologie een kwestie is van semantiek, maar dan vind ik de woordkeus erg ongelukkig.

Dees · 5 oktober 2005 op 09:20

Het vergt moed om die keuze te maken, maar ook ik vind ‘dood’ verklaren heftig. Niet welkom kan ik dan beter begrijpen en ja, dat is vanaf de zijlijn geredeneerd, gelukkig wel. Aangrijpend verhaal.

En een ongelóóflijk mooie titel.

wendy77 · 5 oktober 2005 op 09:38

Heel mooi en indringend geschreven. Ik hoop nooit in zo’n situatie terecht te komen en weet dus ook niet hoe ik zou reageren.

Shitonya · 5 oktober 2005 op 11:19

Wel goed geschreven, maar ik deel de mening van Mosje. Je dochter dood verklaren terwijl ze nog leeft, terwijl jij nog steeds haar moeder bent. Hoe kun je tegen vreemden zeggen dat je dochter dood is, terwijl ze het zo moeilijk heeft en juist op dat soort momenten je nodig heeft.

Natuurlijk zijn er momenten dat je het niet meer aan kan ( zwakte, zit in ieder mens helaas ), maar dan neem je even afstand en kom je later als je weer wat bent bijgekomen weer sterker terug en steun je haar zover het mogelijk is. Je dochter dood verklaren is hetzelfde als dat je jezelf dood verklaart, want een hart heb je dan niet meer in mijn ogen.

pepe · 5 oktober 2005 op 21:04

Zucht…
Dapper het hier te schrijven.

Veel sterkte…

sistur · 6 oktober 2005 op 02:35

Lieve mensen allemaal,

Wat een prachtige reakties. En geloof me, dat ‘tough love’ werkt, hoe hard het ook mag klinken.

WritersBlocq · 6 oktober 2005 op 16:41

Hee Mosje, daar heb je idd een punt, ik had het beter anders kunnen verwoorden. Weer wat geleerd! Groetje, Pauline.

Geef een antwoord