Ik loop al weken rond met een vreemd gevoel in mijn lijf. Ken je dat gevoel? Je bent hopeloos verliefd, maar te verlegen om haar aan te spreken.
Voor haar ben ik van glas, want steeds als ze naar me kijkt, zie ik hoe ze door mij heen kijkt. Zij ziet mij echt niet staan. Ze swingt met haar heupen op de dansvloer en ik staar me blind op haar ronde billen die een eigen leven lijken te hebben. Zij straalt en ik voel me glansloos. In een ver verleden was zij mijn kleutermaatje op school, ze was niet mooi, maar wel ontzettend handig en knap. En ik duwde haar kar met buitenspelen op het schoolplein, omdat zij mij hielp met rondjes knippen tijdens het maken van werkjes. Onafscheidelijk waren we toen.

Wat is er in de tussenliggende jaren toch gebeurd dat ik haar uit het oog verloor? Van haar weet ik niet veel, maar zelf ben ik verhuisd om te studeren in de grote stad. Ik vond daar het uitgaansleven en vergat geregeld te studeren. Mooie en lekkere meiden vulden de meeste tijd die ik wakker was. Na een paar jaar begreep ik dat het beter was de studie te staken, het had weinig zin. In de tijd die er voor die studie stond zou ik het nooit meer redden.

Mijn tijd daar was voorbij en ik kon terug naar het dorp waar ik ooit mijn leven begonnen was. Een baan werd mij in de schoot geworpen, wat een geluk had ik, dacht ik toen.
Zoals velen van mijn leeftijdgenoten, vond ik na een poosje een aardige vrouw die haar leven met mij wilde delen. Burgerlijker kon het niet, toen ik ook nog een huis kocht en we samen twee kinderen kregen.

Enkele jaren ging dat heel goed, ik voelde me bij tijd en wijle ook heel gelukkig. Tot de dag dat ik haar briefje vond: ‘Je bent te lief, te saai en zo wil ik niet leven. Ik wens jou een gouden toekomst, maar dan wel zonder mij.’
Daar kon ik het mee doen, ik verdronk mijn verdriet alleen in een groot donker huis.

Nu ben ik nog net aan de goede kant van de dertig en weet dat er voor mij maar eentje de ware is, dat was ze al jaren, alleen heb ik het nooit zo willen zien.
Vandaag was mijn geluksdag met een beetje pech. Ik kocht bij de HEMA een nieuwe dweil, nadat ik had afgerekend liep ik naar de deur en zag haar lopen vlak voor mijn neus.
Ik vergat de glazen deur te openen en liep met mijn neus tegen de ruit. Dit is mij wel vaker overkomen, is ook een van de redenen waarom ik de HEMA haatte.

Terwijl ik worstel met de dweil en deur zie ik haar de straat oversteken, als ik eenmaal buiten ben roep ik zachtjes haar naam. Ze hoort me niet en dus ren ik de straat over en zie haar al bij de bushalte staan. Ik bid dat ik nu geen flater meer hoeft te slaan en loop rustig naar de halte, bedenkend hoe ik straks weer terug zal moeten om mijn auto op te halen.
Ik stotter voor de tweede keer haar naam, ze kijkt om en ziet me stuntelen met de dweil.
‘Ben jij niet Nick?’ vraagt ze lachend.
‘Euh, ja ik ben Nick en jij bent Claudia uit de Rozenstraat.’
Ik bid tot alle lieve heren dat ik hier verder zonder kleerscheuren uit kom.
Met de dweil tussen ons in praten we de busreis vol, als zij uitstapt twijfel ik heel even, maar ik hef mijn hoofd, recht mijn schouders en stap fier uit. Het is nu of nooit. Ik vraag haar gewoon: ‘Heb je zin om wat met mij te drinken?’
‘Ja, natuurlijk heb ik daar wel zin in.’
Ze geeft me een snelle kus en neemt me mee naar het café ‘De walrus’, waar de glazen zelden leeg staan. Dit is het begin van de mooiste jaren van mijn leven.


14 reacties

Mosje · 19 juli 2006 op 08:37

Ik dacht alles CX’ers te kennen, maar is niet zo dus. Wie is dit nu weer?
😛

Martijn · 19 juli 2006 op 08:47

Waarschijnlijk iemand uit het pittoreske [url=http://www.cafedewalrus.nl/Pages/contact01.html]Groningen[/url].
En dan hoogstwaarschijnlijk met de naam Nick, of de nick, Nick….Elementary my dear Watson, elemantry..:-D

Mosje · 19 juli 2006 op 09:15

Heeft Groningen ook al een HEMA dan? Shit….

We hadden ooit een Yoyogro hier op CX, uit Groningen, maar weet niet eens of dat een man of vrouw is.
Verder heeft Sally banden met Groningen, en ze zal dan wel m en v verwisseld hebben om ons op het verkeerde been te zetten?

vanlidt · 19 juli 2006 op 10:10

De goede kant van de dertig? Struikel bij het verlaten van het pand niet over mijn looprek!

Eddy Kielema · 19 juli 2006 op 10:13

Geen idee wie dit geschreven heeft, maar absoluut een goed verhaal.

melady · 19 juli 2006 op 12:55

Leest wel lekker weg maar geen Sally die zal vast geen grammaticale foutjes maken. Eerste zin:
[quote]Ik loop al weken rond met een vreemd gevoel in mijn lijf.[/quote]
Laatste zin:
[quote]Dit is het begin van de mooiste jaren van mijn leven.[/quote]

KawaSutra · 19 juli 2006 op 12:59

[url=http://www.examedia.nl/columnx/userinfo.php?uid=764]Nick[/url] natuurlijk!

Prlwytskovsky · 20 juli 2006 op 21:05

Ik hoop voor je dat het heeeel veel mooiste jaren van je leven zijn geworden, eehhhh hoe heet je ook alweer? 😉

Li · 20 juli 2006 op 22:08

Pepe 😛

sally · 20 juli 2006 op 23:35

Niet van mij dus.
Ik had het inderdaad kunnen verzinnen.
Wel een leuk verhaal.

groet
Sally

pepe · 21 juli 2006 op 08:09

Erg leuk om mij eens te vermommen als man in een totaal andere stad.
En Li wat ongelooflijk goed dat jij het goed hebt geraden. Was dit een gok of wist je het zeker?

Li · 21 juli 2006 op 12:26

Peep, je hebt zo’n lekker ongecompliceerde schrijfstijl, dus ik dacht meteen aan jou!
Die dweil en de HEMA trokken me uiteindelijk over de streep. Vraag me niet waarom 😀

Li

KawaSutra · 21 juli 2006 op 12:43

Leuke column hoor Pepe.
Gelukkig weer een puzzle opgelost en ik dacht nog wel dat deze de meest eenvoudige was! 😀
Ben benieuwd of Nick nog met een RWIB-column komt. 😛

Mup · 26 juli 2006 op 00:25

Pepe, door de naam Nick, met ck, begon ik te twijfelen, de HEMA heb ik snel gelaten voor wat hij was, de dweil kwam me ook weer bekend voor, en achteraf is het makkelijk praten, ik zo, met grote twijfel je naam hier gezet hebben:-)

Ayo Mup.

Geef een antwoord