Iets was heel erg mis. Maar wat dat iets was, bleek een groot raadsel voor medici. De dokter maakte zich ongerust. De neuroloog ook. De cardioloog vond het vooral erg vermakelijk. En uiteindelijk hielden de onderzoeken op. Niets gevonden. Tot het weer de kop op stak en de eerdere, zeer duidelijk omschreven symptomen zich ontwikkelden tot een hartstilstand. Compleet met paniekerige reanimatiepogingen en een gruwelijke doodsangst voor de aanwezige familie. Het is vooral te danken aan een arts die zijn werk niet deed. Welkom aan de rand van de Medische Muur: hij is net zo lang als de Chinese, minstens zo dictatoriaal, maar dan om je kapot voor te schamen. Het is absoluut onmogelijk om als leek de juiste medische zorg aan te vragen als de oorzaak niet bekend is. Ik ondersteunde mijn jongere zusje bij de onderzoeken in het ziekenhuis. Ik deed geen Philip Freriks na, ik sprak gewoon duidelijk en beschreef de klachten. Maar zelfingenomen artsen wuiven het probleem weg alsof ik buurvrouw Agnes ben die een buikwandcorrectie aanvraagt tegen de opvliegers. De uitslagen van de halfbakken onderzoeken waren als de weersvoorspelling van Erwin Kroll: het werd gebracht als een prachtig sprookje. Het kon alle kanten uit, maar ze zaten er vooral flink naast.

De volgende specialist had het lef om ons uit te lachen. Hoe ik toch op het absurde idee kwam dat het weleens iets aan het hart zou kunnen zijn. Ik werd weggezet als een doe-het-zelf Münchhauser, terwijl die zakkenwasser met zijn ingelijste papiertje medische bullshit aan de muur zichzelf op de knieën sloeg van het lachen. Hij gierde het uit, waardoor de kamer stonk naar zijn verwaandheid. Hij moest eens weten dat hij eigenlijk niet ons uitlachte, maar zijn collega die ons heeft doorgestuurd. Ik zou mee kunnen grinniken om zijn onwetendheid over het professionele onvermogen van zijn organisatie, ware het niet dat wij met het probleem bleven zitten. Ik voelde me steeds verdwaalder in de wereld van de zorg waar de weg toch al kwijt is.

Consumeren is voldoende in winkels, maar consumeesten is een bittere noodzaak in de gezondheidszorg. Maar het is moeilijk om als patiënt een second opinion aan te vragen in een wereld waar artsen elkaar de hand boven het hoofd houden. Ergens kan ik me ook wel voorstellen dat het beeld van de specialisten vertroebeld kan raken. Alle Beppen, Klaasjes en Tinekes die met elk neuskriebeltje naar de huisarts gaan om verhaal te halen. Of de Koosen, Berten en Fretten die zich ziek moeten melden bij hun werk en bewijs moeten halen bij de huisarts. Met al dat geklaag is het niet zo vreemd dat de huisarts zo nu en dan de verkeerde persoon doorstuurt naar de specialist. Al was het maar om van het gezeur af te zijn.

Maar daar lag in het huis een zusje zonder hartslag. De ambulance was al onderweg, omdat ik het idee had dat een hartstilstand weleens een third opinion waard zou zijn. Eenmaal aangekomen bij het ziekenhuis werd nog eens fout op fout gestapeld. Het streekziekenhuis deed zijn naam eer aan en leverde alleen maar meer streken. Tot een arts besloot dat ze haar beter door konden sturen naar een specialistisch regionaal ziekenhuis.

Daar werd binnen het eerste uur de diagnose vastgesteld. Onderzoek wees drie maanden later nog eens hun gelijk uit. Het was een klassiek voorbeeld van een vrij recente, maar goed bekende aandoening binnen de cardiologie. Streekspecialisten? Fuck de medische bullshit en naai het plaatselijke ziekenhuis erbij. Laat je als patiënt niet afwijzen door zulke kwakzalvers en kom op voor jezelf. Het leven is te waardevol om het bij de eerste de beste ‘specialist’ op te geven. Grijp elke ladder die je kunt krijgen en klim over de Medische Muur. Vecht voor het patiëntenrecht!


14 reacties

SIMBA · 30 maart 2009 op 13:10

Goed betoog Neus! Hoewel ik niet alle artsen over dezelfde kam wil scheren…er zijn echt hele goeie bij!

arta · 30 maart 2009 op 14:20

Supersnel geschreven, bijna net zo snel als de gemiddelde ziekenhuisarts fouten maakt en stapelt.
Woede…Als ik dit lees.
De grote dokter die alles wel eens even zal vertellen en er tenslotte helemaal naast zit, om dan maar niet te spreken over de assistenten en arts-assistenten die bijna nog meer hun best doen om geloofwaardig over te komen…
Je maakt wat los…
Deze vond ik goed:[quote]Welkom aan de rand van de Medische Muur: hij is net zo lang als de Chinese, minstens zo dictatoriaal, maar dan om je kapot voor te schamen. [/quote]

Bitchy · 30 maart 2009 op 15:13

Weet je, na het gebeuren met mijn middelste, sta ik nergens meer van te kijken. AC Rotterdam is geen streek- of regionaal ziekenhuis, maar ook daar worden fouten aan de lopende band gemaakt.

Boosheid, verwarring, verontwaardiging, verdriet alle emoties in één column verzameld. Top geschreven!

Ik vecht met je mee hoor, desnoods een 99e opinion aanvragen.

maurick · 30 maart 2009 op 23:10

Schandelijk dat er zulke grove fouten worden gemaakt in de gezondheidszorg. We’re living in the 21st century, come on!
Fouten maken is menselijk, maar menselijke fouten ten koste van mensen, dat is wel ernstig. Al waren deze fouten nog sporadisch, maar nee, ze komen in mijn ‘wereld’ wel erg vaak voor.

lisa-marie · 30 maart 2009 op 23:30

[quote]Ik voelde me steeds verdwaalder in de wereld van de zorg waar de weg toch al kwijt is.[/quote]
Dit geeft het geheel goed weer zo voel ik het naast de boosheid en de machteloosheid ook.
Goed en sterk eind !!
En gaat het weer beter met je zus?

Mien · 31 maart 2009 op 00:54

Laat je niet bij de neus kleuteren!
Goede scherpe column.
Goede gezondheid kost kruim.

Mien

KawaSutra · 31 maart 2009 op 01:17

Rake klappen deel je uit Neus, en terecht.

Neuskleuter · 31 maart 2009 op 01:31

Bedankt! Het gaat inmiddels boven verwachting goed, gelukkig ook dankzij artsen die wél hun vak verstaan. (Sterker nog: zij wisten de diagnose direct te stellen, maar inmiddels is het ook door het laboratorium vastgesteld)

Maar dat gevoel van woede blijft wel hangen. De laatste columns van Arta zijn ook zulke prachtige voorbeelden van hoe het niet moet in de gezondheidszorg. Zeker een aanrader om ook te lezen!

LouisP · 31 maart 2009 op 10:47

N.
jouw stuk heb ik wel tig keer gelezen. Het verbaast me dat je daar zo, hoe moet ik het zeggen, genuanceerd ongenuanceerd over kunt schrijven.
Ik vind het knap.
Gelukkig dat het weer beter gaat met je zusje.

‘consumeesten’= goedgevonden!
groet,

louis

Mosje · 31 maart 2009 op 11:49

Goed geschreven stuk, en je woede komt er mooi in naar voren.

Maar… toch een opmerking over de inhoud.
Waar komt toch de verwachting vandaan, dat als we naar de dokter gaan met klachten, we dan direkt de juiste diagnose krijgen voorgeschoteld. Het lijkt wel of we denken: we betalen ervoor, en dan moet het ook goed zijn, basta. Alsof we een tv kopen die goed moet werken, en twee jaar garantie alstublieft.
Het stellen van een juiste diagnose is soms uiterst lastig, en ik vind dat patienten hun verwachtingen naargelang moeten doseren.

Het lijkt een trend: de wereld is van mij, en alles moet goed gaan, en als het niet goed gaat… advocaat erbij, klacht indienen, verhaal halen bij weet ik veel wie, boze brieven schrijven, aansprakelijk stellen, op de vuist desnoods, SBS6 inschakelen.
Ik heb het recht op een goed leven, en wee je gebeente als je me dwarszit.

arta · 31 maart 2009 op 12:43

Sorry Mosje, maar ik ben het niet geheel met je eens. Er zijn diagnoses, die moeilijk te stellen zijn, maar even vanuit mijn eigen ervaring. Hoe, in vredesnaam, kan een arts een ‘simpele’ blindedarmontsteking over het hoofd zien? Hoe kan het, dat als je te horen krijgt: “Mevrouw, we moeten nu écht opschieten, het is een kwestie van seconden”, je rennend naar de lift achter een bed aan, in de kelder van een ziekenhuis uitkomt waar je de ene verpleegkundige tegen de andere hoort zeggen: “Waar moeten we trouwens zijn?” Om vervolgens compleet verbaasd te horen: “Ik dacht dat jij dat wel wist”, om vervolgens 10 (!!!) minuten op zoek te zijn naar die kamer, terwijl er een kinderleven op het spel staat? Sorry, naar mijn idee zijn dat enorm stomme, sukkelige fouten, die een ziekenhuis zich niet kan permitteren…

Mosje · 31 maart 2009 op 12:59

Je stelt precies de juiste vraag Arta. Hoe kan een arts een simpele blindedarmontsteking over het hoofd zien. Als het een stomme fout is, dan is die arts aansprakelijk, maar wellicht zijn er omstandigheden waardoor blindedarmontstekingen zich laten aanzien voor iets anders.
Wat zich in die kelder afspeelde heeft niets met diagnose stellen te maken, dat is inderdaad gewoon een jereinste sukkelige fout.

arta · 31 maart 2009 op 13:03

We zijn het weer eens!:-D

Anne · 31 maart 2009 op 17:16

Chapeau, geweldig geschreven, en inderdaad, vechten voor je eigen gezondheid en elk streekziekenhuis (ik zal het nu nooit meer anders horen 😀 ) vermijden, meteen eisen dat je wordt doorverwezen naar het grotemensengebouw. Verder: zoveel mogelijk informatie zelf verzamelen over mogelijke oorzaken, maar daar aan de andere kant niets over zeggen tegen artsen, ook dat strijkt ze namelijk tegen de haren in. Je bent gedwongen je te specialiseren in koele, goed gedoseerde en gecontroleerde woede, dat geeft kracht én resultaat heb ik gemerkt, en tot manipulatie. Het is om ziek van te worden.

Geef een antwoord