Ik stop mijn passen door de winkelstraat om naar de spreekwoordelijke Inca’s van bij de al even spreekwoordelijke Hema te luisteren. Er staat een hele kring mensen. Ik voeg me bij hen. Dan kondigt een van de muzikanten het volgende nummer aan, een altijd veel aangevraagde van Los Jaivas. Ik herken de naam als een bekende Chileense band met een lange traditie. De lokale coverband zet de eerste tonen in en een vreemd gevoel bekruipt me. Dit is toch niet…? Ja, dat is het wel. Dit is precies dat prachtige nummer dat ik ken uit die typisch Chileense film: [i]Machuca[/i]. Wanneer de melodie wordt ingezet, voel ik me ineens enorm geraakt. De zon schijnt op mijn trui en laat me zweten, maar tegelijkertijd krijg ik kippenvel over mijn hele lichaam. Zo warm en zo koud tegelijk. Ik voel dat ik een kleur krijg, dat mijn ogen vochtig worden. Ik slik en hoop dat de mensen om me heen de emotie op mijn gezicht niet zien. Ik kijk even omhoog, zoek steun, waarom weet ik niet. Het is gewoon het moment dat me recht in het hart raakt. Dit is waarom ik zo van dit land hou, van deze stad. Dit is precies dat gevoel dat ik niet kan omschrijven en dat me hier telkens laat terugkeren. Hier zijn raakt me diep.

Ondertussen kan ik onmogelijk stil blijven staan, hoewel ik dat wel probeer. Mijn rechterbeen blijft heen en weer wiegen ter hoogte van mijn knie. Ik luister, kijk, voel en wiebel. Met mijn ogen wijs ik het meisje af, dat me hoopvol aankijkt omdat ze in mij een goede kandidate ziet om een cd aan te verkopen. Het gaat me niet om die cd of om het feit dat deze groep eigenlijk niet zo heel erg goed is en de versterker de elektrische gitaar te hard laat uitkomen in het geheel. Wat telt is die melodie, dit moment, dat nummer, deze plek.

Dan komt er een einde aan de magie. De heren van de band nemen een korte pauze en de luisteraars gaan ieder hun eigen weg. Alsof er niets veranderd is. Ik gooi een muntje in de gitaardoos en loop vlug de straat weer in. Dankbaar, neuriënd, verward, gelukkig en melancholisch. Uren later bekruipt me nog steeds kippenvel wanneer ik de melodie door mijn hoofd laat zoemen.

Categorieën: Algemeen

Quinn

Vertalen, muziek, concerten, vrienden, reizen, schrijven. En koffie.

9 reacties

KawaSutra · 18 mei 2007 op 13:21

De eerste zin loopt niet zo goed, daar bleef ik ook even op steken. Dat is jammer want de rest van je verhaal zit weer prima in elkaar. Bijzonder hoe een melodie je zo kan raken en je meeneemt naar hele andere oorden.

WritersBlocq · 18 mei 2007 op 13:58

[quote]Hier zijn raakt me diep.
[/quote]
Hoewel mijn ‘hier’ niet ‘daar’ is, wel, ehm, hrknbrrr…..

Mup · 18 mei 2007 op 16:03

[quote]van bij de al even spreekwoordelijke Hema [/quote] Hier bleef ik even hangen Quinn, moest hem twee maal lezen.

Muziek, het feest van herkenning, kan je overal mee naar toe nemen. De emoties die het opwekt laat ik gaan, heerlijk! Mooi beschreven,

Groet Mup.

Bitchy · 18 mei 2007 op 17:30

Muziek brengt mij altijd terug naar bepaalde situaties in mijn leven.

Leuk!

Dees · 18 mei 2007 op 18:09

Oh, Chili. Niet alleen wil ik er meteen naar terug, je geeft me een verdomd goede reden om dit weekend nog even naar de videotheek te lopen.

Heerlijk als je zo overvallen kunt worden door een speciaal nummer. En de waarde van dat gevoel heb je voor mij perfect beschreven.

Quinn · 18 mei 2007 op 18:15

@Kawa, Mup: wat die eerste zin betreft, de Hema is spreekwoordelijk omdat je die in Chili niet hebt. Het is lastig om niet elke column te beginnen met “hoi ik schrijf dit vanuit Chili” maar tegelijkertijd de voor mij logische dingen wel voldoende te blijven vertalen, zodat elke column afzonderlijk te lezen en te begrijpen is. Vandaar dit soort onlogische constructies.

@WB: waar is jouw hier? 🙂

@Dees: je bent in Chili geweest?! Wat leuk, dat wist ik niet, misschien moeten we eens wat ervaringen delen 🙂

arta · 18 mei 2007 op 19:08

Je schrijft als een trein!
De eerste zin daargelaten, (daar is genoeg over gezegd) weer een prima plaatje!
🙂

pepe · 18 mei 2007 op 21:41

Herkenbaar, mooi geschreven.
Altijd moeilijk een (dubbel-)gevoel te beschrijven.

pally · 22 mei 2007 op 15:03

Mooi beschreven, de geraaktheid door een melodie. over het begin is al genoeg gezegd.

pally

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder