Midlifecrisis 2?

Om met een cliché te beginnen ;Er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Ik hoop alleen dat als mijn tijd gekomen is , ik er iets nuttigs mee gedaan heb. Geen spijt van verloren zaken, alleen herinneringen , mooie en minder mooie. Ik heb de liefde gekend , ik heb in vriendschap omarmt , ik heb de dood in de ogen gekeken en uitgelachen, maar vooral genoten van alles wat het leven te bieden heeft.

Er is bijna geen zonde die ik niet begaan heb. Soms deed het vreselijk pijn maar wat heb ik van je genoten. Ik heb misschien meer van de wereld gezien dan de meesten ooit zullen zien. Intussen ben ik al veel meer vergeten dan anderen ooit zullen weten. Het was een achtbaan , grote hoogtes , diepe dalen . Scherpe bocht naar rechts, scherpe bocht naar links. Soms ondersteboven, en dan weer een vrije val die het bloed in mijn aderen deed stollen. Ongelooflijke angst gevolgd door vloedgolven van extase. Maar ik heb geen spijt.

Ik heb roem verworven en rijkdom gekend, en ben die ook weer verloren. Ik heb vrienden gehad maar ook die gingen heen. Weer anderen namen hun plaats in. Ik heb vrouwen liefgehad , zo lief, te veel om op te noemen. Ze waren allemaal heel speciaal. Zij hielpen mij maken tot wat ik geworden ben. En daarvoor ben ik hen allen dankbaar. En ook al vergat ik hun verjaardag of andere speciale momenten, hun liefde  zal ik nooit vergeten. Die neem ik mee. Net als al die andere fantastische herinneringen. Al het tastbare kun je niet meenemen. Maar die dingen wel . Ik ben moe , uitgeblust. Misschien heb ik  teveel levens willen leven, teveel tijd versleten . Versleten maar niet verspild , want , zoals ik al zei ; geen spijt, no remorse, pas de chagrin. Eerlijk gezegd, zou ik stiekem graag alles nog één keer, één keertje maar …, alles best nog eens over willen doen.