Wat maakt een stuk, in de ogen van de schrijver, een waarlijk goed stuk?
Wanneer beginnen de aanwezige verwachtingen, ook daadwerkelijk aan de vooraf verwachte “grootsheid” te voldoen. Ik denk dat een ieder die ooit een column of verhaal geschreven heeft, vooraf een bepaald beeld creëert van hoe dit uiteindelijk gelezen wordt.
Gedachten of ideeën, ontstaan in schrijvers brein, kunnen eenmaal op papier en ontdaan van de zweem van magie, ontaarden in nietszeggende woorden zonder samenhang. Hoe vaak heb ik niet een stuk geschreven waarvan ik vooraf dacht: hmmm ik weet niet of dit wel is zoals ik het in mijn hoofd zie. Soms werd mijn vermoeden dan keihard bevestigd, zowel door mijzelf als door andere lezers, maar evenzoveel keren sloeg de ingecalculeerde teleurstelling mij als een welkome afstraffing in het gelaat. Mij verbaast achterlatend met een misplaatst euforisch gevoel, enkel gestoeld op een anders mening.

Wat is dus dat ene “ongrijpbare iets” dat een verzameling letters veranderd in een verhaal, dat meerdere mensen aanspreekt? Is het de herkenbaarheid van het geschrevene, vertaald naar de eigen situatie van de lezer. Is het misschien de mystiek van woorden uit lang vervlogen tijden, die sterk contrasteren met de hedendaagse hardheid, en die daarom de lezer meevoeren naar een schijnwereld gebouwd uit inkt en papier.
Of is het slechts de beperktheid, of selectiviteit van ons brein, die ons signalen voert aan de hand van herkenbaarheid van bepaalde woorden.

Mijn meesterstuk zal waarschijnlijk nog moeten komen. Of is dit aan mijn en ieders aandacht ontsnapt, mij voor eeuwig onwetend latend van dit feit en de daaraan gekoppelde onnodige jacht naar mijn meesterstuk. Maar moet ik wel in termen van meesterstuk spreken, mezelf daar een bepaalde druk mee opleggend, of moet ik slechts tevreden zijn met het feit dat ik in staat ben om mijn gedachten, al of niet interessant, aan het papier toe te vertrouwen. Ik geef me dus over, geheel tegen mijn natuur in, en leg mijn lot in handen van mijn lezers. Beoordeel , sloop en fileer mij tot op het bod, maar doe het met een in stroop gedoopte pen.

Categorieën: Algemeen

Chucky

Ik probeer CreaBea bezig te zijn door af en toe wat letters aan het "papier" toe te vertrouwen en wat te tekenen en schilderen. In al mijn bescheidenheid erken ik niet de beste schrijver te zijn, maar wel altijd een boodschap in mijn verzinsels te stoppen.

11 reacties

LouisP · 13 juni 2010 op 17:41

Chucky,
interessant om te lezen….mooie zinnen…vooral de laatste…

goed begin ook…met de vraag

groet,
Louis

Patrick · 13 juni 2010 op 17:42

Wat mij betreft een “meesterwerk”, of in ieder geval een erg mooie column, buiten de spelfoutjes (d,s t,s en bod).

een genoegen om te lezen. succes….

Chucky · 13 juni 2010 op 18:43

Patrick , ik heb er toch echt spellingscontrole overheen gegooid en die gaf geen fouten ????
Voor de rest dank voor je commentaar, en dat geld ook voor Louis.

Chucky · 13 juni 2010 op 19:46

Stom stom stom …ik zie de mega fout bod nu wel hahaha.

Ontwikkeling · 13 juni 2010 op 20:00

Interessant, mooi stuk. Ik denk, dat elke schrijver zich nog wel eens achter (of op) het hoofd krabt met de vraag wat het ongrijpbare iets nu werkelijk precies is.

Prlwytskovsky · 13 juni 2010 op 21:41

[quote]vooraf een bepaald beeld creëert van hoe dit uiteindelijk gelezen wordt[/quote]

Helemaal mee eens. Zoals je het bedenkt zo wordt het nooit gelezen.

Goed stuk Chucky.

Mien · 14 juni 2010 op 15:33

.

Van mij krijg je een zegeltje voor in je schrift.

[img align=left]http://www.poesiealbumsite.com/Animaties/Poeziealbumplaatjes/200px-Poesieplaatje-2.jpg[/img]

Van juf Mien

En volgende keer iets minder dure woorden gebruiken.

.

Fem · 15 juni 2010 op 07:31

De inhoud en boodschap is goed!

Misschien kan je er in het vervolg ietsjes minder aan “schaven” want daardoor staan er idd teveel sjieke woorden in en dat doet afbreuk aan de herkenbaarheid en dat is jammer..

Chucky · 15 juni 2010 op 07:56

Ik schaaf nooit Fen. Ik ga zitten en binnen een half uur heb ik dan een verhaal geschreven waar ik dan spellingscontrole overheen gooi en klaar.

Fem · 15 juni 2010 op 08:13

Oh, hihi! Dan is schaven misschien juist de oplossing 😉

Wat ik bedoel is iets waarvan ik zelf ook weleens beschuldigd ben, namelijk een verheven taalgebruik. Woorden als “gelaat” en “een ieder”, passen meer in poëzie en dat maakt de tekst wat afstandelijker…

Chucky · 15 juni 2010 op 15:36

Tsja dat is nou eenmaal mijn schrijfstijl, en dat komt terug in vrijwel al mijn stukken. 😉

Geef een antwoord