Waarom wordt iemand beroepsmilitair ? Je mag aannemen dat het om een weloverwogen keus gaat. Dat over de voor- en nadelen goed is nagedacht. Je weet dat het gaat om een militair beroep. Een “vak” waarbij het er in het uiterste geval op aan komt wat mij als dienstplichtig burger destijds al vroeg in de opleiding werd voorgehouden: of je als eerste de trekker over kunt halen. Want doe je dat niet dan ben je waarschijnlijk te laat en kun je het waarschijnlijk niet navertellen Mij is dat altijd bijgebleven. De wachtmeester die met het “Handboek voor de soldaat” voor zich op de houten tafel in het kille militaire leslokaal dit voorop stelde had het bij het rechte eind: dit is het dilemma.

Kies je voor beroepsmilitair dan moet je dit risico “incalculeren”. Denk je er een baan te vinden die alleen maar de zonzijde van het militaire leven kent dan ben je verkeerd bezig. Allicht, voor velen trekt het avontuurlijke, het aanzien, de macht wellicht. Elders op de wereld helpen regel en orde te handhaven, de mensen aan betere levensomstandigheden helpen, hen beschermen tegen geweld dat hen bedreigt. Er zijn als de natuur weer eens laat blijken machtiger te zijn dan de mensenhand. Maar er zijn overal op onze wereldbol figuren die voor het verwezenlijken van hun wensen, van hun idealen zo u wilt, niet schuwen geweld in te zetten. Die acties waarbij zij zelf dodelijk slechtoffer zijn zelfs niet uit de weg gaan.

Ik schrijf dit nadat het regeringsvoornemen nederlandse militairen naar Afghanistan te laten gaan toch na een uitvoerige discussie een ruime meerderheid van de parlementariers heeft gekregen.Alle misschien wel onverkwikkelijke standpunten in de voorbereiding van deze beslissing even terzijde latend is het goed dat “Den Haag” tenslotte tot een uitspraak is gekomen. En daarbij heeft laten blijken heus wel de gevaren van de aanwezigheid daar te zien. Uiteraard zullen partners, ouders en andere familieleden het heel moeilijk hebben met het uitzenden van juist voor hen die ene militair. Ik hoorde juist het emotionele standpunt van een moeder aan tijdens een radio-interview . Zij trok in twijfel of een jongere van 18 jaar een weloverwogen keuze kan maken voor het militaire vak en het gevaar daarvan. Zij wil trachten haar zoon te bewegen niet te gaan voor het geval hij zal zeggen dat wel te zullen gaan doen. Heeft zij ook al het mogelijke gedaan hem er van te weerhouden voor beroepsmilitair te kiezen ? Hij is bij de luchtmobielebrigade, vertelde ze. Je weet toch dat zo’n duur legeronderdeel er niet alleen is om “avontuurlijk” te oefenen boven de waddeneilanden !

Ik denk dat het wel zal lukken om voldoende personen te recruteren voor de Afghanistan-missie. Ook het franse vreemdelingenlegioen heeft altijd genoeg manschappen kunnen vinden. Zij die daar ver weg hun taak gaan uitvoeren zijn zich bewust van de keuze die ze hebben gemaakt, zullen al het mogelijke doen gevaren uit te sluiten en er verder het beste maar van hopen. Dat is een manmoedig standpunt. Terugkrabbelen als de nood aan man komt past niet in hun brein. Dat prijs ik. Dat hoort bij hun keuze, dat is manmoedig, dat willen zij toch zijn ?

En natuurlijk hoop ik dat hun missie daar zal slagen. Dat het machtsvertoon genoeg zal zijn om het doel van de missie waar te maken en dat daadwerkelijk gebruik van geweld zo beperkt mogelijk zal zijn.Dat verdienen “onze jongens m/v”, zij die hier met zoveel angstige gevoelens de Nederlandse inbreng daar zullen volgen en de Haagse kringen die hieraan hun fiat gaven! Maar ook de inheemse bevolking, voor zover die part nog deel hebben aan de omstandigheden welke het westerse vertoon in hun land gewenst maken.


6 reacties

Mosje · 4 februari 2006 op 11:34

[ironie]
We spreken weer een woordje mee op het internationale strijdtoneel. Is het niet fantastisch?
[/ironie]

Scepsis · 4 februari 2006 op 15:41

De troepen zenden naar Afghanistan berust niet op nuchtere Hollandse wijsheid, maar kleuterklaslogica van politici in Den Haag, die een politieke carriere ambieren in de internationale politiek. Wij krijgen een versimplificeerde voorstelling van de werkelijkheid voorgeschoteld. Wie het nieuws heeft gevolgd, weet dat de Taliban geen marshmallows staat te poffen in de provicies die grenzen aan Uruzgan. De gevechten zijn de afgelopen dagen in alle hevigheid losgebarsten. De feestcommissie van de Taliban is duidelijk bezig met de voorbereiding voor een warm onthaal van de Nederlandse troepen, alleen het bier ontbreekt. Misschien weet u het niet, maar de tribale stammen in dat gebied zijn loyaal gebleven aan de Taliban. Wie je vriend is, wie je vijand is niet vergelijkbaar met de Nederlandse aanwezigheid in het zuiden van Irak. Natuurlijk worden risico’s ingecalculeerd en sneuvelen soldaten, maar
een brandweercommandant rent toch ook niet als een idioot een brandend huis binnen. Het is zijn beroep om branden te blussen en mensen redden, maar hij zal altijd kijken of er iets te redden valt en wat de risico’s zijn voor zijn mannen. Nederlandse mannen en vrouwen worden de dood ingestuurd als gewapende vredesduiven om te helpen aan de wederopbouw, maar daar zal weinig van terecht gaan komen. In het feestgedruis en het geknal van vuurwerk zal er weinig ruimte zijn de boel schoon te vegen en op te bouwen. Wat mij verbaast is dat Nederland niet een toontje lager zingt in de internationale politieke arena. Nederland zou zich neutraal moeten opstellen in de gerezen discussie over de spotprents over de profeet. De adviseurs van JP moeten alert zijn dat de goede bedoelingen van Nederland niet verkeerd worden geinterpreteerd en ondermijnd door de houding van Nederland in andere gevoelige zaken. De Taliban kijkt over uw schouder mee meneer Balkenende.

KawaSutra · 4 februari 2006 op 17:20

Heldere, goed geschreven column.
Ik hoop met je mee.

Bakema_NL · 4 februari 2006 op 18:50

@ Scepsis……

Wiens probleem is het nu eigenlijk wanneer bedoelingen verkeerd geinterpreteerd worden?

En ja, Nederland zou zich neutraal kunnen opstellen wat betreft die spotprents, maar de Nederlander hoeft dat niet te doen.
Nog veel plezier in ons land toegewenst.

Dat gedoe rond die prents is weer overdreven gezeik van de moslim die toch al niets kan hebben……en er zijn er ook meer dan genoeg die er de humor prima van kunnen inzien trouwens. Hoeveel prents zijn er niet over de katholieke kerk en kindermisbruik en nog veel meer van dat soort dingen? Daar lach ik net zo hard om, de kern van de zaak is dat dit soort prents toch dingen aanstippen die er toe doen.
En dan zat er ook nog wat tussen wat meer sloeg op Denemarken, er was ook sprake van zelfspot.
De prent dat twee bebaarde mannen met kromzwaard aan komen rennen, terwijl een leider naar een prent staat te kijken en zegt dat zijn strijders zich niet hoeven te haasten omdat het toch maar om een Deen uit het zuidwesten van dat land gaat…………maw, insignificant, doet er niet toe, niks om je druk om te maken die lieden. De zelfspot zat er dus ook in.

Scepsis · 4 februari 2006 op 22:50

Nog veel plezier in ons land toegewenst

De bovenstaande zin hoef ik niet te pikken eikel. Dat laatste noem ik maar vrijheid van meningsuiting :-). Het van God los geraakte individu staat te ver van zijn religie om te voelen hoe gevoelig het ligt. Het heeft weinig met lange tenen te maken maar met goed fatsoen.
Laten we elkaar niet voor de gek houden. Absolute vrijheid van meningsuiting noch van pers bestaat in dit land NIET. Anders zou Mein Kampf wel bij de reguliere boekhandel liggen.

Bakema_NL · 5 februari 2006 op 00:32

Zou ik zelf geen moeite mee hebben, de meeste mensen zouden geeneens door dat boek heen komen.
En het hoeft geeneens in de handel te liggen, er is zo ook makkelijk aan te komen, maar dat terzijde. In dit geval gaat het om religie en dan zijn we al een stuk vrijer nietwaar?

En als ik van het woord “eikel” kwaad moet worden of zo dan heb je echt de verkeerde, dat soort dingen moet je gewoon om lachen, dus uit je mening maar, mij heb je er niet mee, met schelden geef je eerder wat van jezelf weer, maar laat het vooral niet als het je een gelukkiger mens maakt :-)…………maar word dan zelf ook niet meer kwaad als iemand het over geitenneuker heeft. 🙂
En inderdaad, absolute vrijheid van meningsuiting/pers bestaat ook hier niet, gelukkig niet zou ik zeggen, maar het moet wel zoveel mogelijk toegepast zijn.

En je vergist je behoorlijk over het van god los geraakte individu. En ik ben er niet van losgeraakt, ik ben er al nooit mee verbonden geweest. De gevoeligheid kan iemand er buiten misschien wel beter zien en interpreteren, juist omdat diegene er los van staat, die heeft daardoor geen gekleurd beeld, vrij van emotie met betrekking tot het onderwerp, beter in staat om objectief te beoordelen.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder