Er was eens een tijd, dat ik nog wat minder mondig was… Er was ook eens een tijd, dat ik geen mobiele telefoon had en werkelijk dacht, dat ik me nooit zou storten in die manie. Hoe anders kan het leven lopen, getuige mijn ervaring van een jaar of 12 geleden… Net 21, absoluut nog niet droog achter de oren, en ja hoor: “Wil je met me uit?”, vroeg hij. Hij, een paar jaar ouder dan ik, succesvol in zijn werkend leven en evenzo succesvol in zijn gedragingen aan de bar. “Ja”, piepte ik zenuwachtig. En zo kwam het, dat wij op een goede vrijdagavond onderweg waren naar een schilderachtig mooi restaurant, ergens in de landerijen van de provincie Utrecht.

“Het belooft een gezellige avond te worden”, zei hij hartelijk en ik geloofde hem. Natuurlijk was ik onder de indruk van dit gesoigneerd overkomend heerschap; hij, de gevierde zakenman, die mij meenam naar een van de betere restaurants van Nederland. Hij hield galant de deur voor me open en schoof mijn stoel netjes aan. Toen zei hij op een wat pedante, dominante toon: “Zal ik maar even voor je bestellen, want ik kom hier natuurlijk vaker”. Ondanks dat ik niet zo voor vooringenomenheid ben, dacht ik in mijn bakvissenhoofdje, dat het wel heel heerachtig van hem was. En het schaap zei dus evenzo schaapachtig “graag” en zat een half uur later enigermate ontstemd te kauwen op een lamskotelet. Een krullenbol lust nou eenmaal zo’n lam weer niet…

Dat was niet de minst ongerievende omstandigheid van de avond. Hij had een druk werkend en sociaal leven, zo verzekerde hij mij. Maar eerlijk gezegd, was die garantie al een gegeven door het feit, dat zijn – toen nog – mobiele koelkast aan een stuk door bleef rinkelen. Dit was niet zo’n punt geweest, ware het niet, dat hij zichtbaar genoot van elk gesprek, dat hij “naturellement” aannam. Hij draaide zich dan zijwaarts op zijn stoel en begon luid, geamuseerd en druk gesticulerend te oreren. En ik zat daar… not amused te kauwen op wat eens een dartel product van Moeder Natuur was geweest! Na het eten liet ik van de ellende mijn brandende sigaret in mijn nog halfvolle, maar nee-ik ben-niet-zo’n-grote-eter-haha bord vallen. “Roken is ook niet erg lady-like.” En stilzwijgend glimlachend dacht ik: “Nee, bellen onder het eten is wel echt heel keurig”, terwijl hij zijn volgende gesprek met de oh-zo-belangrijke buitenwereld voerde.

Eindelijk dan stapten we weer in de auto, alwaar het volgende telefoongesprek zich aandiende. Hij liet de auto in razende, bijna maniakale vaart over de A2 scheuren en voerde laagvliegend zijn interessante gesprek. Toen hij de tumor in de vorm van een wezenloos grote telefoon non-chirurgisch van zijn oor verwijderd had, legde hij gewoontjes zijn hand op mijn knie en sprak de legendarische woorden: “Wat ben je stil vanavond, meisje!” En net toen ik uit mijn schulp wilde kruipen en hem zou vertellen, dat het wat moeilijk praat met iemand die steeds aan het bellen is… je raadt het al… toen ging de telefoon. Aan het einde van mijn Latijn inmiddels, greep ik het ding, voordat hij het kon oppakken, deed het raam open en smeet het apparaat de berm van de A2 in en zei: “Ja, zo kan het dus ook!”

Rest mij jullie te vertellen, dat hetgeen een bijzonder gezellig avond beloofde te worden, eindigde bij een benzinepomp, alwaar ik de auto uitgezet werd. En daar stond ik dan met al mijn daadkracht, zonder mobiele functionaliteiten om papa of taxi te bellen. Tragisch gevalletje van zelfonderschatting en miscalculatie: geen woorden, maar kennelijk wel daden… zij het wat voorbarig!


17 reacties

dj_Eddy · 17 november 2007 op 13:25

Bijzonder goed en beeldend geschreven column die ook nog eens erg grappig is! Gelukkig is de drang van mensen om hun mobiele telefoon te showen de laatste jaren wat minder geworden, want het is geen statussymbool meer. Iedere boerenlul (zelfs ik!) heeft tegenwoordig een mobiel.

SIMBA · 17 november 2007 op 15:10

Goed gedaan! Die kouwe kak moet eens wat vaker hun plaats gewezen worden, zo’n zeverende zakenman vind ik net een brallerige bizon die Jan modaal een poepie wil laten ruiken.
De column deed me denken aan die spa-reine reclame, óók erg goed. 😀

Dees · 17 november 2007 op 15:57

Doe mij nog een paar van zulke columns en ik richt een fanclub voor je op 😉

Helemaal geweldig geschreven. En als het echt gebeurd is, dan is het zo’n actie die ik graag zelf in mijn bakvissenmemoires zou hebben staan, maar helaas..

😀 !

pally · 17 november 2007 op 17:13

Wat geestig en goed geschreven, Weathergir!

Hier heb ik hardop om gelachen:

[quote]toen hij de tumor in de vorm van een wezenloos grote telefoon non-chirurgisch van zijn oor verwijderd had[/quote]

Nou schrijf jij maar lekker door, ik lees wel…..

groet van Pally

Mup · 17 november 2007 op 17:59

Goed gemikt, zowel met je column als met het mobieltje,

Groet Mup.

arta · 17 november 2007 op 19:05

😆 😆 😆
Geweldig!

nighthawk · 17 november 2007 op 19:30

Zeer goed Weathergir! Van genoten! Dit is zo’n voorbeeld van de Nederlandse taal boven de moerdijk waar ik jaloers op zou kunnen worden. Je eerste alinea vond ik wat mager maar dat maakte je meer dan goed, ik weet niet hoe je die inleiding ook korter zou kunnen maken… Enfin soit heel goed geschreven.

Twee kleinigheidjes: Moeder Natuur denk ik mag zonder kapitalen, evenals het eind van je latijn. Wat ik ook anders zou doen is je vreemde woorden in italics zetten, anders struikel ik alvast telkens over die woorden…

weathergir · 17 november 2007 op 19:58

@Allemaal: Jeetje, wat een lieve, leuke reacties! Dank je wel… :oeps: Voert de druk op voor de volgende, hehehehe.

@Dees: het is echt gebeurd. Heb lang gedacht dat ik de niet-boeiende factor in zijn leven was die vrijdagavond… Ook dat hoort bij een bakvis 😉

@Nighthawk: dank je voor de tip! Ga ik zeker toepassen in het vervolg.

Beryl · 17 november 2007 op 21:56

Lekker bezig, weathergirl!!
😆

Grumpy-old · 18 november 2007 op 09:10

Ik vind m echt schitterend. :wave: :wave:

En ook zo verschrikkelijk herkenbaar. Uit pure noodzaak heb ik ook zo´n gevaar(te) op zak. Gekregen want ik vind t zonde van t geld dat ik liever spendeer aan andere dingen. Affijn aan het einde van je verhaal weet ik dus 3 dingen Je bent ongeveer 33, je rookt ( of intussen gestopt) en je lust geen lamsvlees. Ik ben trouwens wel benieuwd hoe je uiteindelijk thuisgekomen bent .
😀

Greetz
Grumpy old man

lagarto · 18 november 2007 op 10:15

Ik wil ook wat zeggen, maar alles is al gezegd.
Goed gedaan dan maar, de column en je reactie.
Groeten Lagarto, Supergirl.

Dees · 18 november 2007 op 10:51

Ow, ik denk niet dat hij je ooit vergeten is 😀 😉

schoevers · 18 november 2007 op 19:09

Prachtige column, goed verhaal over een onderwerp dat mij na aan het hart ligt: het overal zo nodig moeten bellen. Wat een shit!
Wat van je geleerd: afpakken en doortrekken.

Ik wacht op jouw volgende column. 😉

DreamOn · 18 november 2007 op 22:54

Leuk verhaal, met plezier gelezen! 😀

Groetjes DO.

KawaSutra · 18 november 2007 op 23:01

Wees achteraf maar dankbaar voor die mobiel. Wie weet wat je anders nog te wachten had gestaan.
Een eigenlijk best ernstig onderwerp maar op een vlotte leesbare manier gebracht. Prima!

Bitchy · 19 november 2007 op 09:09

Eén woord. TOP! 😉

Ineke · 19 november 2007 op 09:59

Dit is natuurlijk een topverhaal!!! :wave:

Geef een antwoord