Soms, als de avond nog aan het vallen is en de wereld langzamerhand begint uit te doven, is het al zo klaar als een klontje. Het wordt helemaal niets. Soms ook, blijkt dat het begin van ‘het lange jaar van de zombie’. Of erger. Het begint vrij onschuldig. Met de kat die langs de lamellen ritselt, een kraan die drupt, een bovenbuurvrouw met een ijsbeeraanval en een zware tred. Voldoende in een juiste [i]setting[/i], om het hart zijn dodenmars in te laten zetten, sneller, sneller, sneller die borstkas uit, op naar de invasie van het hoofd, in een naargeestig ritme.

Onvermijdelijk volgen ándere spoken, die als figuren in de carrousel rondmalen, ondertussen steeds gruwelijker vervormend en wraakzuchtiger. De gele herriestoppers zijn niet bestand tegen de prikkelende herrieschoppers. In het hoofd maakt de geest alvast een sprong in de tijd naar het moment van later, het moment van afgeleefd-doch-met-een-glimlach wallen tonen aan al die mensen die iets willen, op het moment dat de grootste wens een holletje onder de grond en een klap van de man met de hamer is.

Een nacht van woelen en krioelen. Van even wegzakken en je een halve hartaanval schrikken van het feit dat je zomaar wegzakte. Van het te warm hebben en het te koud krijgen, omdat zonder dekens ook geen goed idee was. Van toch nog maar een sigaretje roken. Van computer aan en toch maar weer uit. Van boeken die teveel aandacht vergen en het gepieker in de weg zitten. Van al je energie stoppen in het jezelf rustig maken en daar verschrikkelijk onrustig van worden.

Van filosoferen over de zinloosheid der slaap.

Een nacht waarin je de uren die nog over zijn, aan het tellen bent. [i]Als ik nu in slaap val, heb ik tenminste nog 3 uur, 2,5 uur, 2 uur en 12 minuten slaap.[/i] Van wanhoop en berusting en wanhoop en verontrusting en wanhoop en heel soms, als er genoeg gewanhoopt is, een uitgeputte rust.

Een fractie van een ademtocht later is er de wekker, die je vertelt dat het de hoogste tijd is om de ruïne te maskeren met een overdosis cafeïne en een [i]fake smile[/i].

Door vermoeidheid heen ontstaat dan een explosie van energie, die weer wat restjes laatste reserves bijeenschraapt en op doet bollen, om je de dag door te helpen. Energie, afgewisseld met momenten die in haast lethargische toestand worden beleefd. [i]Microslaapje[/i] heet die wezenloze status-quo. Lief naampje, voor het met open ogen en open mond eruitzien als een halve idioot. Bovendien; vele microslaapjes staan garant voor het weer een volgend nachtje doorleven zonder macroslaap.

“Melk met honing, werkt altijd!”
En zo krijg je slijm in je keel en een vieze nasmaak tijdens de eindeloze nacht, die tóch te kort bleek voor slaap.

“Ga eens een stukje lopen voor het slapen gaan, dat geeft rust.”
Een romantische wandeling met anticiperende stress, hand in hand, naar uiteindelijk weer geen dromenland.

“Heb je het ouderwetse schapen tellen geprobeerd?”
Ooit de tel kwijtgeraakt en daar wakker van geschrokken?

“Ga eens muziek luisteren.”
Daar lig je dan, mee te denken met de tekst, vooruit te denken op de tekst en te wachten op het aanzwellen van de basgitaar waarvan je nu al weet dat die snel gaat komen en je daar doorheen toch niet kunt slapen.

[i]What the heck[/i], wie weet kan ik iets met meditatie.
[i]Ik zie godverdomme geen strand en ik hoor geen zee en als ik aan niets denk, denk ik toch ook aan iets en waarom kan ik niet aan niets denken, zoals niets niets hoort te zijn in plaats van iets? Ik kan ook niets.[/i]

Ik ga me bezatten….
Ik rook een joint.

En daar lig ik dan, stoned en zat het plafond te bekijken waarvan ik elk structuurtje, vlekje en plekje ken. Hij drááit er nu een beetje bij, maar alles maalde al zo hard.

Het enige dat helpt is het accepteren dat het is wat het is en het daarbij te laten. Jezelf te troosten met de wetenschap dat je ‘er niet dood aan gaat’, althans, waarschijnlijk nog niet die nacht. Waarom het altijd zo lang duurt voordat ik die remedie herontdek, is me een groot, groot raadsel, waar ik trouwens nachten van kan wakker liggen.

Categorieën: Diversen

22 reacties

sally · 23 juli 2005 op 22:59

In één woord geweldig beschreven.

Hoewel ik zelf nog nooit last gehad heb van een slapeloze nacht, maar het wel in m`n omgeving mee maak. Ik kan me met jouw perfecte beschrijving exact voorstellen hoe zo`n nacht verloopt.

Groet Sally.

bert · 23 juli 2005 op 23:01

[quote]Als ik nu in slaap val, heb ik tenminste nog 3 uur, 2,5 uur, 2 uur en 12 minuten slaap.[/quote]
Ja Dees, ik vind dit een verschrikkelijk goeie column over een onderwerp waar we denk ik allemaal wel eens aan leiden en dat jij zo perfect beschreven hebt dat ik hier vannacht in mijn eerste slaap nog wel even over doordroom.

Mosje · 23 juli 2005 op 23:12

Mooi, al die gedachtengangen. Fantastisch stukje.
En nu maar hopen dat ik je woorden kan vergeten als ik straks ga slapen.

KawaSutra · 23 juli 2005 op 23:17

[quote]Van even wegzakken en je een halve hartaanval schrikken van het feit dat je zomaar wegzakte. [/quote]
Perfect beschreven slapeloze nacht.

[quote]Het enige dat helpt is het accepteren dat het is wat het is en het daarbij te laten.[/quote]
En een uitstekend advies. :sleep:

Louise · 24 juli 2005 op 08:43

(Volgens mij schreef laatst iemand anders ook over zo’n slapeloos nachtje. Nah ja, samen lijkt me het iets gezelliger dan alleen ;-))
Als slechte slaper kan ik zeggen dat je het zeer realistisch beschreven hebt en ik herken er veel in.
Een mooi verhaal over iets dat bloedirritant is
🙂

Ma3anne · 24 juli 2005 op 08:55

Gruwelijk, zo’n nacht. Erg goed beschreven.

ietje · 24 juli 2005 op 09:38

Ik vind dat je erg mooi en herkenbaar hebt beschreven; vooral dat zinloze aftellen hoeveel uur je nou nog zou kunnen slapen (in theorie) herken ik. Enige tip die ik heb: opstaan en net doen alsof je geen slaap (nodig) hebt. Schrijf een leuke column waar je mij weer blij mee maakt!

Outsider · 24 juli 2005 op 09:53

[quote]Het wordt helemaal niets. [/quote]

Deze zin zou ik zelf liever van maken: ‘Het slapen wordt helemaal niets.’ Dan weet de lezer meteen waar het over gaat. Mijn slagzin is: ‘Schrijven moet duidelijk zijn. Voor raadseltjes kan de lezer wel een puzzelboekje nemen.’
Verder wel leuk en grappig geschreven. Als moeilijke slaper is het voor mij ook heel ‘herkenbaar’ hoewel ik dit woord nauwelijks nog durf te gebruiken.

Dees · 24 juli 2005 op 10:16

Bedankt voor de reacties. Gelukkig heb ik er niet altijd last van, maar wel in periodes. Soms duren die echt een jaar. Dat is zwaar, al die gebroken nachten. Het is een rare kwaal, verschrikkelijk ongrijpbaar en niet af te dwingen dat het stopt. Het lijkt soms bijna een verslaving.

@Lou, ja, het is heel gezellig om schaapjes over te gooien (of te slachten), als je samen wakker ligt 😀

@Outsider, ik ben het niet helemaal met je eens. Je hoeft niet meteen alles prijs te geven, om uiteindelijk duidelijk te zijn.

@Ietje, ja, maar daar heb je een vette dosis overtuigingskracht voor nodig en degene die om slaap jengelt is erg aanwezig dan 😀

Louise · 24 juli 2005 op 10:36

[quote]’Schrijven moet duidelijk zijn. Voor raadseltjes kan de lezer wel een puzzelboekje nemen.[/quote]
Ben ik het helemaal niet mee eens. Sterker nog; te veel uitleg kan soms heel betuttelend overkomen.

champagne · 24 juli 2005 op 10:45

Ik had even wat moeite met de 2e en 3e alinea, maar dan kwam later allemaal goed. Mooi beschreven.
Gelukkig heb ik er zelf nooit last van. 😉

Raindog · 24 juli 2005 op 10:52

Heel erg knap beschreven. Ik heb er ook niet vaak last van, zeker niet in een periode die soms een jaar kan duren. De column maakt bovendien dat ik me daar heel erg gelukkig mee prijs. Het heeft je schrijven – duidelijk – nog niet beïnvloed en pas als het zover komt hebben wij iets om ons zorgen over te maken.

melady · 24 juli 2005 op 11:55

Prachtig beschreven en een schitterende titel!

WritersBlocq · 24 juli 2005 op 12:18

Hoi Dees,
Onwijs goede column over iets dat mij helaas bij perioden ook overkomt. Gelukkig niet zo lang als bij jou, maar toch…
Liefs, Pauline.

Troy · 24 juli 2005 op 13:34

Indringend beschreven. Een column om vaker te lezen. Ik ken dit soort nachten maar al te goed. Soms slaap ik weken lang maar 4 uur per nacht. Wat mij betreft: column van de maand.

Grt Troy

Kees Schilder · 24 juli 2005 op 16:44

In en in goed beschreven.Ik ken het gevoel als geen ander.

pepe · 24 juli 2005 op 19:53

[quote]In het hoofd maakt de geest alvast een sprong in de tijd naar het moment van later, het moment van afgeleefd-doch-met-een-glimlach wallen tonen aan al die mensen die iets willen, op het moment dat de grootste wens een holletje onder de grond en een klap van de man met de hamer is.[/quote]

Vooral dat holletje onder de grond klinkt mij aantrekkelijk.

Erg goed geschreven, dus was die nacht en overdenkingen niet helemaal voor niets, resultaat een mooi column.

groetjes pepe

Anima · 24 juli 2005 op 19:55

Hij doet pijn Desaparecida, die column van je, zo echt voelt hij aan. En, ik ben heel blij dat niet alles ‘er staat’ en er wat ‘te raden’ overblijft. Wie het kent, die leest en voelt wel. Verrassend, deze rusteloosheid van jouw hand. Net daarom ook ‘troostend’. Dank.

klungel · 24 juli 2005 op 21:36

Nooit over gepraat met iemand en toch schrijf je het precies op. Prachtig! Bij mij weet ik echter precies waarom het me overkomt en kan dus redelijk snel naar het accepteren stukje toe.

Mijn moeder zei altijd,’Ga maar heel rustig en stil liggen, slaap je niet dan rust je toch.’ En dat doe ik tot op de dag van vandaag nog als het weer eens voorkomt.

KingArthur · 24 juli 2005 op 22:50

Ik wil niet zeggen: heerlijk h******r maar zeer zeker wel h******r. Ik heb eens iemand hier een stelling zien poneren dat schrijvers veel slapen. Ik geloof er niets van :-).

Louise · 24 juli 2005 op 23:02

Ik ga ‘m nu uitprinten Dees, en leg hem straks naast mijn bed. Dan weet ik vannacht iig precies waar ik gebleven ben 😉

Martijn · 25 juli 2005 op 11:02

Het slapen als doel is een droom met een deadline, zozeer dat je lijden aan slapeloosheid zelfs tijdens het schrijven verdomd wakker blijft.

Mooi, heel mooi…

Geef een antwoord