Als je goed luisterde kon je een gesprek volgen. Een onderdeel van de honderden luide stemmen die tezamen een onophoudelijk geroezemoes voortbrachten. De akoestiek in de voormalige kerk gaf je een onderdanig gevoel, je stapte een groter geheel binnen. Het was de perfecte plek voor een persoonlijk gesprek. Je woorden zouden immers direct verdampen en opgaan in het gekwetter van de kolonie. De scene binnen deed denken aan een schilderij van Rubens. Een opeengepakte kluwen mensen, druk gebarend. lachend, pratend. Onder het hoge plafond keken de beeltenissen van het Christendom op het schouwspel neer. Begrijpende berusting of tijdloze verstening? Warmte of kilte, afhankelijk van je bui. Keken de goden met ons mee of hadden ze zich lang geleden teruggetrokken? Hun beelden vormen het enige ‘bewijs’ van hun bestaan. De nieuwe meesters van de planeet maken nu de dienst uit. Zij drinken bier, laten zich gaan en komen tot rust in het weekend. Ja, het weekend, want pas op, hardwerkend Nederland jakkert zijn weken aan elkaar. Volle agenda’s, vroeg naar bed en vroeg weer wakker, dat is het ijzeren ritme. Wie daar van afwijkt, tja, een rare vogel natuurlijk. Nederland woont, werkt en ontspant volgens een vast patroon. Waar is toch onze natuur gebleven?

De natuur ja, je weet wel, die plek waar de horizon zichtbaar is en waar de knisperende eikenblaadjes zich dwarrelend laten meevoeren door de wind met vrij spel. Daar waar het mais en het koren wuiven en de geuren van het seizoen iedere gedachte binnendringt. In de verte blaft er een hond en slechts een enkele vogel is brutaal genoeg om je pad te kruisen. De rest van het leven stelt prijs op eenzaamheid. Eekhoorns schieten schuchter weg, herten laten zich niet zien en insecten krioelen onzichtbaar.

Wat is het fijn je klein te voelen. Een tijdelijke toeschouwer van een eindeloos decor. De geur van natte aarde of het zicht op een biddende roofvogel, een zachtjes wiegende eikenboom, een krakende tak of een tor die worstelt met een takje. Dennenaalden gaan gebukt onder dikke druppels dauw en de aarde ademt vochtigheid. Alleen stilte kan dit tafereel waarderen. Zelfs mijn adem klinkt brutaal. Kan ik nog kleiner worden?

Categorieën: Maatschappij

7 reacties

LouisP · 15 april 2009 op 21:55

B.
zoals jij je best hebt gedaan om het stuk te schrijven zo heb ik mijn best gedaan om het te lezen.
De overgang van 1ste naar 2de gedeelte komt bij mij een beetje vreemd over. En in het poëtische gedeelte voel ik een vreemde keuze van woorden en elementen.
Het einde laat me toch weer teruggaan naar het begin.

groet,

L.

KawaSutra · 15 april 2009 op 22:21

[quote]Daar waar het mais en het koren wuiven en de geuren van het seizoen iedere gedachte binnendringt. In de verte blaft er een hond en slechts een enkele vogel is brutaal genoeg om je pad te kruisen. De rest van het leven stelt prijs op eenzaamheid.[/quote]

Ik vind het prachtig geschreven.
Ik moest wel een beetje zoeken naar de link tussen beide onderwerpen maar ik denk dat je bedoelt over te brengen dat de kerken dan wel verkwanselt zijn aan het gepeupel maar dat het echte religieuse gevoel nog steeds in de natuur te ervaren is mits je je daar voor open stelt. Of heb ik nu te ver gezocht?

arta · 16 april 2009 op 09:56

De schrijfstijl is erg mooi, maar ook ik had moeite met de overgangen.

lisa-marie · 16 april 2009 op 10:16

De tegenstelling die je beschrijft vind ik mooi gevonden.

pally · 16 april 2009 op 14:38

Het eerste en het tweede stukje vind ik mooi. Maar ik vind niet dat je de verbinding goed duidelijk maakt.
Tenzij je bedoelt: opgaan in de massa in een gote ruimte ervaar je net zo vrij als het alleen zijn in de natuur….

groet van Pally

brswanrooij · 17 april 2009 op 14:45

hee mensen,
bedankt voor het commentaar. Ik kan me voorstellen dat die overgang voor de meesten niet helemaal logisch was.
Dat komt eigenlijk ook omdat het twee verschillende ervaringen betrof die ik tegen elkaar af wilde zetten. Het is een tegenstelling die ik zelf vaak opzoek. Ik woon in de stad, maar als het even kan zoek ik de natuur op. Dan verwonder ik me vaak over het verschil in beleving. Toch kun je jezelf in beide omgevingen klein voelen, zonder dat daaraan een waarde-oordeel kleeft. Ik heb het idee dat de natuur vriendelijker is voor eenzaamheid dan de stad.
Maar goed, ik ga eraan werken om mijn eigen gedachte-sprongen wat geleidelijker op papier te zetten.
nogmaals bedankt

Mien · 24 april 2009 op 17:13

Ik hoorde af en toe toch wat geroezemoes tussen de regels door. Voor de rest een mooie column.
Verstilling is een groot goed.
Wel oppassen dat je in je thematiek niet teveel in herhaling gaat vallen.

Mien

Geef een antwoord