Net niet

In mijn hoofd bevind zich een soort dikke mist, die tegen de binnenkant van mijn schedel drukt.
Ideeën voor stukjes die ik normaal gesproken vrij snel in het witte scherm tik stagneren na de opgeslagen titel in Word waarvan ik later waarschijnlijk niet meer weet welke gedachtekronkel aan die titel ten grondslag lag.
De notities die ‘mijn redacteur’ in Google Drive bij mijn manuscript heeft gezet blijven onuitgewerkt.

Ik wilde een stukje schrijven over de blijdschap en ontroering die ik voel bij de positieve verandering van mijn oudste zoon. De té serieuze jongen waar iedereen zich veel zorgen om maakt – zich verschuilend achter beeldschermen, liefst alleen, witte gelaatskleur door het ontbreken van zonlicht en buitenlucht – praat vaker, lacht meer, gaat naar buiten en doet weer mee met vrienden en familie.

Of het stukje over die prachtige stranddag met mijn broer en onze kinderen – waar mijn auto onderweg naar Bloemendaal zo heftig trilde dat we met 40 km en de alarmlichten aan – toch nog aankwamen.

Dat prieelvogels – de mannetjes – het spel der liefde wél snappen. Ze bouwen een prachtig prieeltje met een welkoms poort, verzamelen kleurige steentjes, dopjes, stukjes plastic in hun favoriete kleur en snappen dat ‘size matters’. Optisch bedrog – bij de ingang liggen de kleinere kleurige kleinoden en eenmaal door de ‘poort’ liggen de grotere schatten. Als het aangetrokken vrouwtje een blik werpt in zijn ‘kamer’ dan lijken de schatten minstens zo groot als ze bij de ingang doen vermoeden. Het prieelvogelmannetje begrijpt dat het standaard ‘Hé, hoe is het’ van de mensenman het nét níet is en trakteert zijn aanstaande op een serenade bij de ‘voordeur’ inclusief een sierlijk dansje.

Ik begrijp inmiddels dat die dichte mist in mijn hoofd, een wirwar van emoties is waarvan ik nog niet weet wat nou precies waarvandaan komt. Verdriet, euforische blijdschap, teleurstelling, boosheid. Of het nu de aard van het beestje is, mijn aard dus, of mijn lichte vorm van Autisme maakt niet zoveel uit. De emoties zitten in mijn lijf, die voel ik, maar in mijn hoofd is het nog niet helder welke emotie bij welk ‘verhaal’ hoort. Ik weet nu wel dat bij de bovenstaande drie ‘korte samenvatingen’, blijdschap, plezier, liefde en de romantische liefde met een licht cynisch ‘twistje’ horen.

Er spelen nog andere verhalen die niet makkelijk op te schrijven zijn. Die titels staan ook niet in Word maar het zijn wel de verhalen die de mist veroorzaken. Het zijn de zware verhalen, de pijnlijke, de blootste.

Dat ik ben afgewezen voor de Schrijversvakschool. Gebaseerd op het materiaal, 10 pagina’s eigen werk, heeft de commissie besloten om me niet toe te laten. Een motivatie kreeg ik niet, het was mondeling besproken kreeg ik als feedback. Kwam het misschien omdat ik in de aanmelding had vermeld dat twee avonden per week naar school een teveel aan prikkels voor mij is maar dat zaterdag overdag prima kan? Of ben ik afgewezen omdat ze in mijn schrijven niks zien?

Of Godijn Uitgeverijen die nét niet mijn verhaal gaat publiceren? Ik was geselecteerd voor de longlist uit veel inzendingen maar viel van de shortlist af. Niet goed genoeg.

Er was ook de pijn en teleurstelling van de korte relatie – waar ik van dacht dat het wat zou kunnen worden – die na een heftige ontbranding té snel uitdoofde. We konden beide niet goed onze emoties verwoorden, haalden boosheid, frustratie en liefde door elkaar.

De ziekte van mijn moeder. Het langdurige proces van chemokuren, slechte dagen, goede dagen, het missen van haar gezelschap en onze gewoonte om twee keer per week samen door te brengen. De artsen zeggen dat ‘deze vorm’ prima te genezen is. Ik ben bij haar en leef mee, voel mee. De onzekerheid over de uitkomst. Haar angst, haar moed, haar pijn.

De mist in mijn hoofd is het verzachten, het verhullen van verdriet, de angst voor het ‘net niet’.