Het is op dit moment maar even beter dat er niemand bij mij in de buurt komt want voor je het weet heb je zo een, in Toledo vervaardigd, stuk staal in je nek. Enige tijd geleden heb ik namelijk weer een nieuwe liefde gevonden in de vorm van een zwaard. Ik zou mijzelf niet zijn als ik geen voorliefde hiervoor had. Niet vanwege het bloederige geweld, dat dit wapen als erfenis uit het verleden heeft meegekregen, maar juist de nobele symboliek die erachter schuil gaat. Een Tempelierszwaard heb ik dit keer mijn huis binnengelaten. Na een korte periode van gewenning is er nu een fase ingetreden waarbij het vertrouwen langzaam groeit. Midden in de woonkamer sta ik daarom sierlijk zwaaiend van geluk met mijn nieuwe aanwinst. Vazen kunnen niet breken, want die heb ik niet meer sinds ze zijn gebroken in het geluk van weleer. Dus, dat is dan alweer een geluk.

In een gevoel van verwantschap, met deze aanvankelijk negen wapenbroeders, trek ik weer een blik bier open om nu ook met recht te drinken als een Tempelier. “[i]Non nobis Domine, non nobis, sed tuo nomini da gloriam[/i]”. Ik lijk een onbedwingbare behoefte te hebben dit wapen en zijn afkomst beter te leren kennen in alle opzichten. Verrast ontdek ik dan ook dat het oorspronkelijk een orde van geheelonthouders was. Niets is perfect natuurlijk. Gesticht in 1118 door Hugues de Payens met als doelstelling de pelgrims in het heilige land te beschermen, where ever that may be. Het was een heldhaftige troep met broederschap, eer en een bijna blind vertrouwen hoog in het vaandel. Toch hebben zij vele kruistochten begeleid. Het was de ‘vanguard’ tijdens de aanval en tevens de dekking gedurende de terugtocht. Een verhaal dat grote hoogten kent maar met een roemloos eind.

Echter negen jaar al na de oprichting werd, naar mijn mening, de fout gemaakt die een kleine twee eeuwen later de ondergang van deze orde betekende. Door enkel te gehoorzamen aan de paus leverde dit weliswaar een ongekende rijkdom op, met op het hoogtepunt een bezit van 9000 burchten en commanderijen verspreid over heel Europa en het Midden-Oosten, hun onafhankelijke positie was daarmee wel verkwanseld. Met ook nog de rol als bewaarder van de schatkist van de Franse koning waren zij een invloedrijke macht geworden op het wereldtoneel van die tijd. Door afgunst en beschuldigingen van vrijmetselarij zijn de Tempelieren ten onder gegaan in een komplot van intriges. Het lijkt bijna op het werkelijke leven. Gelukkig is het verleden om van te leren. Met deze wijsheid in pacht is mijn zwaard de sparring partner waarmee ik mij onafhankelijk door het leven probeer te slaan.

Categorieën: Sport

14 reacties

WritersBlocq · 22 juli 2005 op 10:37

[quote]Door afgunst en beschuldigingen van vrijmetselarij zijn de Tempelieren ten onder gegaan in een komplot van intriges.[/quote] En TOEN zijn ze gaan zuipen als een Tempelier! Ik moet het toch van iemand hebben? 😀
Ehm, wat ik van de column vind? Ik heb geen Latijn gehad, maar begrijp wel iets van gloriam verder 😕 en dit soort verhalen zijn gewoon niet mijn ding, wie ze ook hoe schrijft, maar skippen wil ik ze ook niet. Ik blijf proberen de zinnen te vatten, misschien lukt het ooit. Jouw “schuurtje” en die column over bloemen vind ik gewoon beter. Op mij komen jouw columns als bovenstaande wat moeizaam over, alsof je zo lang naar woorden hebt gezocht, dat je niet meer wist wat je zocht. Dit is maar een indruk, welllicht een totaal verkeerde. Groetje, Pauline.

KingArthur · 22 juli 2005 op 10:52

[i]Non nobis Domine, non nobis, sed tuo nomini da gloriam[/i]
=
Geef ons glorie niet voor ons heer niet voor ons maar in uw naam

Ma3anne · 22 juli 2005 op 11:01

Ik heb je blik-vol-ontzag gezien, waarmee je dit zwaard aan ons voorstelde op het terrasje in Den Bosch.
Ik vond het ook een schitterend zwaard, maar stelde me er iets sprookjesachtigers bij voor. Het verhaaltje van de Tempeliers vind ik dan ook in deze niet interessant. Wel het beeld, hoe jij ermee staat te zwaaien in je kamer en je helemaal inleeft. 😛

Dees · 22 juli 2005 op 11:21

Ach, de kruistochten hebben er tenminste voor gezorgd dat het christendom behouden bleef. Hoe nobel wil je het hebben?

😉

Heb je er ook een witte habijt bij gekocht, dat is toch ook des Tempeliers?

WritersBlocq · 22 juli 2005 op 11:41

[quote]Geef ons glorie niet voor ons heer niet voor ons maar in uw naam[/quote]
Dus ‘ons’ vraagt om glorie, maar niet voor ‘ons’ maar waarom vraagt ‘ons’ er dan om? Grrr ik ga een onsje rosbief bij de scharrelslager halen, dan vraag ik een ons en ik krijg altijd meer. Nee, meer kan ik er echt niet mee, maar ik heb het wel geprobeerd.

Mosje · 22 juli 2005 op 11:41

Nu nog een tijdmachine en je kunt gaan waar je volgens mij het liefste zou zijn.

Troy · 22 juli 2005 op 11:57

Ik heb in ieder geval weer wat Latijn geleerd en ook heb ik weer een stukje geschiedenisles meegekregen. Ik leer graag, dus in die zin vind ik dit soort columns wel leuk. En zwaardvechten…zou ik ook wel willen leren alleen vrees ik dat dat niet goed zal gaan. Ik begrijp wel de aantrekkingskracht van zwaarden en dergelijke. Een vriendin van mij zou waarschijnlijk helemaal wild worden van jouw verhaal. Hmm..misschien moet ik jullie eens aan elkaar voorstellen 😉

Grt Troy

archangel · 22 juli 2005 op 12:31

Inhakend op Mosje’s opmerking: lees het boek ‘Tijdlijn’ van Michael Crichton eens 🙂 en identificeer jezelf met het personage André Marek.

KingArthur · 22 juli 2005 op 13:03

ik acht een (vroege) toelichting op deze tekst even noodzakelijk. Omdat ik tijdens het schrijven hiervan op twee erg uiteenlopende gedachten hinkte. En daardoor dreigt geen van beide uit de verf te komen. Enerzijds wilde ik het zwaard vergelijken met een partner. Anderzijds zie ik in de loop van de geschiedenis een ontzettende herhaling van zetten. Wie kan mij vertellen wat het verschil is tussen de kruistochten van toen en de jihad van nu. Ik denk dat het tijd is te realiseren dat een utopie niet bestaat in een SAMENleving en we dus moeten leren leven met de minder prettige aspecten hierin. Hoe wij hier mee omgaan is voor ieder vrij te bepalen echter daarin is geweld nooit de oplossing.

Als ik dan ook nog de tekst inzend onder de rubriek ‘sport’ is de verwarring helemaal kompleet. Maar dit was meer een geintje omdat ik Raindog laatst zag opmerken dat hij eindelijk eens een column onder deze rubriek had ingezonden. Nadat ik na een ‘zwaardvechtsessie’ flink stond te hijgen bedacht ik dat dit ook wel een vorm van sport was dus vandaar.

@ Dees: Nee ik heb geen gewaad gekocht. Maar het zijn inderdaad de Tempelieren. Wit gewaad met een rood kruis.

bert · 22 juli 2005 op 13:55

De vergelijking met de partner, de terugkerende geschiedenis en de sport. Ik ben ze alle drie niet tegengekomen in je verhaal. Opzet inderdaad mislukt.
Toch nog wel een aardig verhaal geworden. 🙂

KawaSutra · 22 juli 2005 op 18:12

Ik vond het best een boeiend stukje geschiedenis. Helaas heb ik de bedoelde associaties ook niet terug kunnen vinden; dan was het waarschijnlijk nog interessanter geworden.
Toch met plezier gelezen. 🙂

Louise · 23 juli 2005 op 07:57

Kijk je wel een beetje uit, King met dat zwaaien met dat enorme zwaard en drinken als een tempelier 😉
(ik heb het zwaard gezien namelijk en het is echt heel groot en zwaar)

Raindog · 23 juli 2005 op 12:15

Vorige week zondag was ik de teleurgestelde getuige van een teleurstellende ontknoping van de serie Carnivale. Wist ik op dat moment veel dat er nog een tweede serie aankomt. De Tempeliers spelen op de een of andere manier een rol in het raadsel. Welke weet ik nog niet. Deze column geeft daar wat meer cachet aan maar dat is slechts zijdelings. De eigenlijke lijn vind ik moeilijker om te snappen Arthur. Misschien komt dat doordat ik minder behoefte heb aan een tijdmachine? 😉

Masajo · 25 juli 2005 op 20:59

Een Tempelierszwaard ! ! Toe Maar :o)

En ik maar denken dat je veel meer vazen had !?

Geef een antwoord