‘Ondermaats’

Dat het volgende onderwerp bij sommigen enige weerstand zal opwekken roep ik niet zomaar. Mijn ervaring heeft geleerd dat ‘het onderwerp’ niet bij iedereen in het goede keelgat schiet. ‘Men’ heeft mij regelmatig toegesnauwd, ‘wees blij!’, ‘waar zeur je over!’, terwijl het écht een probleem voor mij is.

Veel vrouwen gaan regelmatig de strijd aan met hun ‘overtollige kilootjes’. In damesbladen of online magazines gaan veel artikelen over afslanken, sportieve verbrandingstips en recepten waarmee de kilo’s eraf vliegen. Geweldig natuurlijk en als je écht wilt en de discipline kunt opbrengen dan werkt het.

Weinig is er geschreven over ondergewicht.

Als kleuter was ik mollig, lekkere stevige beentjes en wangetjes om in te knijpen. In mijn beginnende puberteit gingen mijn ouders scheiden en mijn veilige wereld veranderde in een complete chaos. Als veertienjarige puber lag ‘goed en gezond eten’ niet binnen mijn aandachtsveld en de nare situatie had invloed op mijn eetlust. Ik kreeg geen hap door mijn keel.

Of dit de basis heeft gelegd voor mijn postuur zal ik nooit met zekerheid kunnen stellen. Lichtgewichtheid zit deels in de familie, van mijn moeders kant is mijn moeder licht en was oma een klein vrouwtje van amper 47 kilo. De familie van mijn vaders kant bestaat voornamelijk uit flink uit de kluiten gewassen en stevige persoonlijkheden.
Zelf ben ik nooit verder gekomen dan 55 kilo en dat was gedurende mijn zwangerschappen van mijn zoons.
Sinds mijn veertiende fluctueert mijn gewicht tussen 47 kilo tot max. 50 kilo.

Prachtig, zullen velen zeggen en dat heb ik ook menigmaal mogen horen maar het heeft zeer zeker een schaduwkant.

Buiten het feit dat iedereen meent te mogen opmerken: ‘eet jij even door?’, ‘jij kunt best nog een stuk taart hebben’, ‘neem nog wat, een beetje dikker kan geen kwaad’, en ‘als je nou eens wat minder kletste tijdens het eten’ hetgeen mij gelijk reduceert tot kleuter, is kleding het grootste struikelblok.

De kledinglabels van tegenwoordig geven de landen aan waar de maat mee correspondeert. Zo heb je in de EU XS, S, M, L en XL. In mijn jonge jaren bestond XS niet en kwam ik steevast terecht op de kinderafdeling. Als twintig jarige en ouder kwam ik prima weg met gele broekjes, roze truitjes en dergelijke maar naarmate ik ouder werd en in het bedrijfsleven werkte, moest ik mijn kleding op maat laten maken. Vanaf mijn 40ste viel ik netjes in de standaard maat XS. Dat een groot deel van de Europeanen door de ‘goede voedingstoffen’ de afgelopen jaren in omvang zijn toegenomen merk ik sinds enige tijd omdat XS, XS niet meer is. XS is inmiddels simpelweg een S, een S een M en wat vroeger een L was is nu ronduit een XL. Treurig.

Om een lang verhaal iets verkort weer te geven: ik ben als vrouw van middelbare leeftijd inmiddels weer aangewezen op kleding van de KINDERAFDELING!

De verkoopsters die ik erover sprak gaven allen aan dat er inderdaad niet een eenduidige richtlijn is qua maatvoering en dat meerdere ‘maten’ erover klagen. De reden voor het veelvuldig online shoppen ligt volgens mij dan ook aan de weerzin die mannen en vrouwen hebben gekregen om met 20 verschillende maten je in allerlei bochten te moeten wringen in zo’n akelig klein pashokje met een slagingskans van nul, nada, noppes!

Ondanks de genante vertoning ben ik afgelopen week wél geslaagd. Een leuke bijkomstigheid is dat spijkerbroeken voor 10-jarigen aanzienlijk goedkoper zijn. Toch nog een voordeel bij een nadeel.