Ik ben een mens met een sterke behoefte aan vaste grond onder mijn voeten, letterlijk. Als kind heb ik erg lang een enorme angst voor water gehad. Vooral in de zee, waar je je eigen voeten niet kon zien. Even geen bodem voelen bracht me in paniek…. Laat heb ik toch leren zwemmen, maar ik houd een soort wantrouwen voor water, vooral als het troebel is. Stoeien en onderduwen brengt me meteen in paniek.
Jammer genoeg is het met schaatsen ook nooit wat geworden. Bevroren water, zo donker en glad brrr… En dan nog staan op dunne en ook nog weer gladde ijzertjes! Dat is voor mij altijd dubbel niks geweest.
Het was ook jammer. Iedereen reed met rode wangen enthousiast rond, kwam met verhalen thuis over prachtige tochten .
Ik hoopte stiekem altijd dat er geen ijs kwam. Ik voelde me dan namelijk altijd een bange trut en een buitenstaander.( Dus die opwarming van de aarde heeft voor mij toch ook voordelen, bedenk ik schaamteloos).

Op mijn achttiende had ik een heel sportief vriendje. Uit ‘arremoei’ toch maar kunstschaatsen gevraagd voor mijn verjaardag.
Rustig recht uit schaatsen zonder mensen voor me lukte nog, al moet het er heel krampachtig hebben uitgezien.
Al gauw sloeg ik keihard tegen het ijs en kon even geen adem krijgen.
Een goede reden om er voor altijd vanaf te zien. Met het vriendje is het ook nooit wat geworden, trouwens.
Na een jaar voelde ik wel aan dat zijn verstand voornamelijk in zijn spieren zat…
Stoer, maar niks voor mij.

Naar de wintersport met onze zonen. Ik blijf wel thuis, zei ik. Nee, vonden ze ongezellig.
Over skiën hoef ik het na het voorafgaande niet eens te hebben. Ik moest er niet aan denken. Ook niet proberen, nee.
Langlaufen met de bibbers.
Ik was bijna de slechtste op les.
Maar een belangrijk principe heeft me geholpen door te zetten.
De ’textielbremse’ wist ik geweldig toe te passen. Gewoon gaan zitten als het me te gevaarlijk werd.
Geweldige suggestie van de leraar!
Misschien dat ik met mijn specialiteit toch nog kampioen had kunnen worden….
Al versleet ik mijn skibroek in een week op al die heuvels, moesten de loipes vaker worden vernieuwd en had ik van sommige bomen ook verwacht dat ze toeristvriendelijk af en toe even opzij zouden gaan.

Nee, eerlijk gezegd, sta ik het liefst goed geaard op mijn platte voeten.
Zelfs een slechte psycholoog zou er zijn lippen bij aflikken. Ik voel me het beste als ik mijn dikke bergschoenen aan heb.
Dan kan ik de hele wereld aan.
Stamp fluitend langs de afgrond op een smal bergpaadje……

n.b. Vliegangst heb ik overigens niet, gewoon met mijn bergschoenen op de vloer blijven.
Dat is wel weer een complicatie voor de psycholoog.

Categorieën: Diversen

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

12 reacties

arta · 12 december 2006 op 15:49

Erg leuk geschreven!
Ook ik ben geen schaats/ski-wonder, al gebruik ik het excuus “ik hou niet van kou!”
[quote]en had ik van sommige bomen ook verwacht dat ze toeristvriendelijk af en toe even opzij zouden gaan.[/quote]
:laugh:

DreamOn · 12 december 2006 op 16:57

Leuke column! Ik kan me het zo voorstellen: iedereen is aan het schaatsen en jij bent muurbloempje. Zo heeft iedereen zijn zwakke en sterke punten. Ik heb ook frustraties zat over dingen die ik niet kan.
Sterk punt van jou: je kunt mooie columns schrijven!
Lekker zittend op een stoel met je voetjes op de grond. Heerlijk toch!!! 😀

Dees · 12 december 2006 op 18:12

Bergschoenen zijn idd heerlijk voor beide voeten op de aarde en niets om mee te zwemmen. Je bent gewoon aards blijkbaar 😉 Leuk geschreven en schaatsen? Ik weet niet eens meer hoe het moet, zo lang is het al geleden..

SIMBA · 12 december 2006 op 18:59

Uiteindelijk is de mens gemaakt om op de aarde rond te lopen, ik ben ervan overtuigd dat de schepper nooit de bedoeling heeft gehad dat wij gingen zwemmen en vliegen .:-D

pepe · 12 december 2006 op 19:13

Mooie column, jouw vreed ken ik gelukkig helemaal niet.
Water-, vliegvrees heb ik niet en ik vlieg maar wat graag door de lucht, hoe hoger hoe beter. Wel met een elastiekje om mijn benen dan, want landen kan ik niet;-)

Li · 12 december 2006 op 19:43

Als we nu samen naar de psycholoog gaan dan krijgen we misschien korting! Ik haat alles wat onder nul is. Tenminste, als ik er op moet lopen, glijden of schuifelen.

Geweldige column!

Li

KawaSutra · 12 december 2006 op 21:56

Volgens mij is dat psychologie van de kouwe grond! 😛
Leuke column.

Catladylia · 13 december 2006 op 09:34

erg leuke column en je hebt helemaal gelijk: gewoon met beide voeten op de grond blijven 😀

Bitchy · 13 december 2006 op 12:02

Herkenbaar en leuk geschreven. Ik heb vreselijke last van hoogtevrees tot in het absurde af!

pally · 13 december 2006 op 21:20

Iedereen bedankt voor de reacties!

groet van Pally

Die trouwens wel eens een scheve schaats rijdt…. 😛

Mup · 14 december 2006 op 16:13

[quote]Laat heb ik toch leren zwemmen[/quote]
Later toch? Ik overigens ook, tegen mijn dertigste, oudste was boos, ik haalde mijn b-diploma eerder, zei ze. Nee, eerder twintig jaar later:-) leuk stuk,

Groet Mup.

pally · 14 december 2006 op 17:53

Ha mup!
Nee, ik bedoel echt dat ik laat heb leren zwemmen.
Maar door de volgorde staat het er wat ongelukkig.
Beter was geweest: Hoewel, laat , heb ik toch nog leren zwemmen of zoiets.

groet Pally

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder