De kop luidde: ‘De grote energiebedrijven opknippen in kleinere eenheden?’
In plaats van dat ik me vervolgens ernstig en diepgravend in dat politieke vraagstuk verdiepte, riep het andere werelden bij me op. Als we vroeger zo eens in de twee maanden naar de kapper moesten, kregen we van onze moeder een duidelijke boodschap mee: ’ Zeg maar : flink opknippen!’
Ik haatte dat, maar herhaalde het gehate woord braaf bij de kapper.
Die zich vervolgens met sadistisch genoegen op onze koppies wierp. Vooral
het recht knippen van de ponnie met zo’n vals schaartje dat altijd met de punt in je hoofd prikte en die zo kort werd dat je er meteen oerdom mee uitzag.
Zelfs als ik mysterieus vanuit mijn blauwe kapcape zonder handen bemoedigend naar mezelf glimlachte, keek mij een debielige vreemde aan, van wie de ogen traanden van de korte losse haartjes in zijn wimpers.

Oh, god en op een gegeven moment, als je bijna klaar was moest je je hoofd helemaal voorover buigen, daar duwde die sadist ook nog flink bij.
Je kin klapte dan tegen je tengere borstkasje zodat je tanden op mekaar botsten.
Van onderuit zag je het folterapparaat al aankomen en even later voelde je het ijskoud in je nek : de tondeuse….
Zjiiii, zjiiii van beneden naar boven, het gaf vreemde rillingen tot in je bungelende schoenen met spekzolen toe.
Het duurde eeuwig, leek het wel.
Dan kwam hij met een kwast je nek uitvegen, Ja , hoofd omlaag houden, alsjeblieft!
De cape met een zwaai af.
De achteruitkijkspiegel liet een rood achterhoofd zien waar ik nooit iets mee te maken zou willen hebben . Meestal hield ik trouwens mijn ogen stijf dicht om dit maar niet te hoeven zien.

Verslagen liepen mijn nieuwe jongenszusjes en ik naar huis, waar mijn moeder tevreden riep :’lekker fris, hoor!’
Boven op ons slaapkamertje schudde ik boos en ongeduldig de kriebelende haren uit mijn hemd.
Uit mijn geheime laatje haalde ik de ceintuur van mijn pyama, legde die op mijn hoofd en speelde dat ik een prinses was met mooie lange vlechten……

Categorieën: Algemeen

Avatar

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

13 reacties

Avatar

SIMBA · 17 november 2006 op 16:09

Zéééééééér herkenbaar!
Het is dat ik het niet zo kan verwoorden, maar anders had het een column van mij kunnen zijn.Bedankt voor het opschrijven van dit “jeugdtrauma”. 😉

Avatar

Bitchy · 17 november 2006 op 17:48

We kunnen natuurlijk een *praatgroepje* oprichten. Ik heb nog enkele foto’s waarop ik heerlijk *fris* afgebeeld sta met een *rattenkopje* 😉

Terwijl mijn 4 jaar jongere zus, pijpenkrullen mocht hebben!!! Toen begreep ik al dat het leven niet eerlijk was 😉

Avatar

SIMBA · 17 november 2006 op 18:20

Ja, een praatgroepje onder het motto “kappen met dat opknippen” misschien kunnen we dan op onze “ouwe dag” dit trauma verwerken.
:laugh:

Avatar

Li · 17 november 2006 op 19:21

Wat een heerlijke column Pally!
Ja, ook ik…

Ben benieuwd wat mijn kinderen later zeggen. Mijn jongens moesten altijd Standjedrie-plus-een-kuifje 🙂

Li

Avatar

Anne · 17 november 2006 op 19:57

Heerlijk verhaal weer. Jongenszusjes hi hi!
Ik mocht lang haar. Met een zedelijk lange pony. Maar ik MOEST altijd twee lange vlechten in. Noooooit mocht ik met losse haren naar school.
Zo is het altijd wat…

Avatar

Estrella · 17 november 2006 op 20:32

En vervolgens heb je je nog steeds niet in dat politieke vraagstuk verdiept?? En dat met de verkiezingen van a.s. woensdag voor ogen, foei Pally… 😉
Je aversie is voelbaar, het verlangen naar lange lokken ook…

Avatar

smartie88 · 17 november 2006 op 20:35

haha herkenbaar:P:)
Ik sluit me bij de kapperjeugdtraumaclan aan^^
Ik kreeg vroeger altijd van die scheve pony aangemeten:S Zo erg dat ik op m’n vijfde “besloot”zelf maar te gaan knippen;)
(hintjes a la poppenhaar knippen om te laten zien hoe t wel moest hielpen niet)

Afijn, ik vind het een heerlijk stukje om te lezen;
luchtig, vlot geschreven
zo herkenbaar
de lach kan ik zeker niet onderdrukken,
Super!

Avatar

pepe · 17 november 2006 op 21:14

Erg leuk Pally, zonder dit jeugdtrauma hadden wij hier geen opknipcolumn gelezen. Dus kapper en mams van Pally bedankt! 😉

Avatar

DriekOplopers · 17 november 2006 op 21:55

Ach ja, de kapper… Mooie herinneringen van vroeger. Tegenwoordig is het zo klaar. Tondeuse standje 2. Hoppa, volgende. Waar zijn die tijden dat er eindeloos aan mijn koppie werd getut… Driek houdt wel van gefrunnik aan zijn lijf. Maar ja… Amper nog haar. Pas zei iemand nog “knap hoe jij van niets iets weet te maken”. Maar dat ging over mijn columns, niet over de begroeiing…

Mooie column, Pally!

Driek

Avatar

KingArthur · 18 november 2006 op 08:42

Hoe een artikel jouw “jeugdtrauma’s” boven haalt en hoe jou stuk weer herinneringen bij mij oproept.

Bij ons ging vroeger ook de tondeuse erdoor maar dan niet alleen aan de achterkant.

Avatar

arta · 18 november 2006 op 12:59

Heerlijk om te lezen!
Weer een geweldig onderwerp1
Ik sluit me ook bij het clubje aan: Mijn moeder knipte onze haren zelf, terwijl ze absoluut geen kappersdiploma had. (en ook nooit zal krijgen, al zou ze nog zo haar best doen) De ochtend na de knipbeurt werd dan ook steevast gehuild, omdat ik niet meer naar school durfde!!
🙂

Avatar

pally · 18 november 2006 op 13:17

Bedankt allemaal voor de reacties!
Wat leuk dat het bij bijna iedereen eigen herinneringen oproept.
Dat maakt column schrijven zo leuk, het is soms communiceren via herkenbaarheid.

Groetjes van Pally

Avatar

KawaSutra · 19 november 2006 op 02:39

Wat was ik gelukkig met de langhaarmode vanaf mijn elfde. Daar heb ik dan ook gretig gebruik van gemaakt. En de periode daarvoor is middels ontkenning uit mijn geheugen verdwenen.
Leuke column!

Geef een antwoord