Ouders

Ik woon bij mijn ouders. Mijn pa drinkt teveel en ze roken allebei. Eens je zelf vierendertig bent begin je de eerste mankementen op te vallen. Elke dag denk ik aan de dood en dat die lang mag wachten bij hen. Ik weet dat er een tijd zal komen dat ik er alleen voor sta. Dat maakt me ongerust. Ze doen veel voor me, ik heb een prinsenleven. Maar ooit zal ik de touwtjes in handen moeten nemen. Daar ben ik nog steeds niet klaar voor. Ze betalen mijn medicijnen, doen mijn was en plas, ik krijg eten, de liefde is groot tussen ons. Ik denk er nog niet aan om alleen te gaan wonen. Wellicht die eenzaamheid, het is een hele prestatie, je moet vanaf dan alles zelf doen. Ik vrees dat mijn loontje de lading gaat dekken. Ik verhuis wel naar een studio. Kopen, niet huren.

Het is een onbehagelijk gevoel daar al aan te moeten denken. Het lijkt of ik nog maar achttien ben. Ik vraag me af, houdt iemand dat ook zo sterk bezig of is het gewoon ik die graag pieker?
Ik heb hen altijd rondom mij gehad om me te steunen ook toen ik zwaar gepest was op school en toen mijn pa vrijdag ging dartsen zei ma: ‘we gaan er een gezellig avond van maken.’ Met een film.
Mijn ma is nogal een moederkip en ze is altijd bezorgd om me. Ik kan het best met haar praten. Mijn pa leert me dan weer hoe je met doe-het-zelven veel kosten bespaart.
Die man kan metselen, sanitair repareren, schilderen en behangen. Hij neemt ma’s vermoeiende huistaken wat over en gaat over de recyclage van afval.
Met hem heb ik altijd plezier. Hij kan enorm grappig uit de hoek komen maar kan ernstig zijn ook. Soms lost hij de wereldproblemen van zijn onafscheidelijk keukentafel waar het promillegehalte op loopt. Ik doe er ook veel inspiratie op.
Mijn ouders zijn simpele mensen en flexibel. Ik heb de meest uiteenlopende vrienden op mijn slaapkamer uit nodigen, om te blijven slapen. Ik heb nooit een uur gekregen waar tegen ik thuiskom moest zijn in mijn tienerjaren, het enige wat hij wou was dat ik mijn gsm meenam en op voorrand zei wanneer ik terug zou zijn.
Misschien was het achteraf bekeken stom als ik hun raad niet opvolgde, het kostte me mijn diploma en veel gelukkiger van de mensen die ik leren kennen heb werd je niet. We hadden een klojo die met mijn pa zijn auto ging joyriden. Een andere die tot de dure vissen uit zijn aquarium stal. Ik weet wat het drugsmilieu is en ik zeg je er deugt niets van. Uiteindelijk heb ik er aan een arrestatie op het Stationsplein te danken
Geluk, dat het niet op het strafblad kwam. Maar om vijf uur een huiszoeking was waarschijnlijk ook niet wat mijn pa voor ogen had als wekdienst.
Ik had allang buiten gelegen had ik zo geen fantastische ouders had. Daarvoor wil ik hun danken en ben ik dankbaar.
Je kiest niet waar je geboren wordt ik ben gewoon blij dat het in zo’n warm nest was.

Velen hebben dat geluk niet, weeskinderen stemmen me droef. Die ouderwarmte ontbrekend.
Mag ieder van jullie ook zo gezegend zijn met goeie ouders. Ik gun het jullie van harte.