Daar zit je dan pappa, in je rolstoel. Vroeger had je ook een karretje met wieltjes en jouw mamma duwde je. Denk ik. Nu duwt mijn mamma jou. Zij, sprankelend en vol leven en jij, met je uitgeputte lijf dat om genade schreeuwt; je bent gehuld in een niet passend harnas waaruit je maar op een manier kunt ontsnappen. Tot die tijd zijn jullie onafscheidelijk, vind ik je zielig, maar na die tijd reist jouw ziel verder. Drieënzestig van jouw negenenzeventig jaren breng je manoeuvrerend door. Je leven werd geregisseerd naar gelang je lijf het toeliet en nog steeds leidt het je rond, in alsmaar kleiner wordende kringetjes. Van de badkamer naar de woonkamer, van de knutselkamer naar de eettafel zijn ondernemingen waar ik badend in het angstzweet en als aan de grond genageld bij stilsta, terwijl jij je in het zweet werkt.

De verlammingsverschijnselen van de polio die jou in de Jappenkampen bijna fataal werd toen je als zestienjarige jongen in het mannenkamp werd afgebeuld, zijn teruggekomen. Dat gebeurt bij een op de zoveel gevallen, en jij bent zo’n geval. Hoe, wanneer en welke spieren er precies buiten spel worden gezet weet niemand, maar dàt het gebeurt staat vast.

Duiken was je hobby, omdat het gewichtloze van het water je tijdelijk bevrijdde van pijn. In bad stappen lukt je allang niet meer en naar het zwembad gaan durf je niet met je verminkte lichaam. Hoe wij daar ook tegen protesteren, je proberen te motiveren, je doet het niet.
Zou ik het doen?

Je werd gevraagd om beroepsduiker te worden bij de brandweer, maar je bedankte. Geen lijken meer voor jouw netvlies – die had je in de kampen al teveel gezien – dus bleef je professioneel levende beelden vastleggen als fotograaf. Je wrong je in allerlei bochten om juist dat beeld vast te leggen waar jij trots op was en je werkgever rijk van werd, of werkte je rot in de doka die de huidige ARBO-regels niet overleefd had.

Fotografie is nog steeds je lust en je leven. Met je net aangeschafte tweedehandse, oeroude en loodzware maar perfecte camera heb je laatst vanuit je rolstoel foto’s gemaakt. Letterlijk en figuurlijk naar buiten geduwd door mamma kwam, zag, en overwon je: de beelden zijn van een perfectie waar mensen zoals ik alleen maar van kunnen dromen. Jij zit er kwetsbaar bij, maar de fotograaf in jou staat als een huis en buiten dat is je fotografische geheugen niet te evenaren.

Sinds kort word je behandeld in de pijnpolikliniek. Eerst veroorzaakt de behandeling nog meer pijn, maar over een paar maanden moet het beter zijn. Als het goed is tenminste. En anders?
Ik sprak je vanavond en vroeg ernaar, maar je gniffelde het weg. Je zei dat als je stil zou staan bij de pijn die je voelt, deze ondraaglijk is. En hij moet gedragen worden, door jou.

Hoe kan het toch pappa, dat je niet verzuurt, maar juist milder wordt? Dat je laatst een lief complimentje maakte over een simpele broek die ik droeg, gewoon zomaar?
Vroeger was je hard, verbitterd, en toen kon je nog best veel, maar uit het niets lieve dingetjes zeggen lukte je niet.

Ben je aan het berusten? Zo ja, hoe dan, in jouw situatie? Ik hoop er nooit met mijn kop bij te kunnen, want dat zou betekenen dat ik met je mee kan praten. Het is al meer dan verschrikkelijk om jou zo te moeten zien, met mamma, die wel alles kan maar ook gebonden is.

Thuiszorg, taxi’s, alles is geregeld. Maar regelmatig val je om, of uit je bed. Tot nu toe kom je er ‘goed’ af, met ‘alleen maar’ blauwe plekken. Maar wat als…?

Categorieën: Liefde

WritersBlocq

Talent voor tekst, taal en verhaal

19 reacties

Mup · 7 maart 2006 op 13:34

De omgekeerde wereld…

Groet Mup.

KawaSutra · 7 maart 2006 op 14:00

[quote]Jij zit er kwetsbaar bij, maar de fotograaf in jou staat als een huis en buiten dat is je fotografische geheugen niet te evenaren.[/quote]
Indrukwekkend vind ik de wijze waarop jij hier het levensverhaal van jouw vader neerzet en daarbij niet nalaat jouw eigen onmacht en kwetsbaarheden te verweven. Ik lees hier een enorm respect voor jouw vader en dat weet je prima op de lezer over te brengen.
Het is altijd bijzonder om te ervaren dat oude mensen, ongeacht wat ze in hun leven hebben moeten doorstaan, tijdens de laatste etappe zoveel milder worden. Dat gegeven opent vaak gesloten deuren en maakt het mogelijk onuitgesproken zaken uit te praten. Een kostbare periode voor iedereen en daar kun je alleen maar dankbaar voor zijn en heel goed benutten.
Ik wens jou en alle betrokkenen heel veel sterkte bij dit proces.

Kees Schilder · 7 maart 2006 op 14:19

Stil word ik hier van

Outsider · 7 maart 2006 op 14:26

[quote]Hoe kan het toch pappa, dat je niet verzuurt, maar juist milder wordt?[/quote]
Misschien is het toch waar, wat door velen een belachelijke gedachte wordt gevonden, namelijk dat lijden loutert en dat men ziek wordt om ‘beter’ te worden.

Jo-el · 7 maart 2006 op 14:34

Indrukwekkend..

senahponex · 7 maart 2006 op 15:30

[quote]Tot die tijd zijn jullie onafscheidelijk, vind ik je zielig, maar na die tijd reist jouw ziel verder.[/quote]

Wat moet ik hier nog aantoevoegen, heel aangrijpend,ik bergijp wat je bedoelt en voelt.
Goed geschreven, het raakt me echt, tranen in mijn ogen. Verder ben ik stil, heel stil

Mosje · 7 maart 2006 op 16:24

Heel mooi geschreven, en die je-vorm die je hanteert past ook heel fraai.

pepe · 7 maart 2006 op 19:35

:kiss:

Anne · 7 maart 2006 op 19:53

Mooi. Goed geschreven, niet sentimenteel en daardoor juist echter.
Anne

champagne · 7 maart 2006 op 20:56

Wat prachtig geschreven! Kippenvel tijdens het lezen….

Ma3anne · 7 maart 2006 op 21:16

Sja, hoe kun je je voelen als je als dochter je vader zo weerloos ziet…
Het kostte me tranen om me hierdoorheen te lezen. Zo pijnlijk en zo ontroerend geschreven.

DriekOplopers · 7 maart 2006 op 22:39

Lieve WB,

iemand die op zo’n manier over haar vader kan schrijven, iemand die de pijn en woede die die man moet hebben en wat dat met hem doet zo prachtig kan opschrijven, iemand die durft te vertellen hoe haar vader is veranderd, iemand die haar zorgen zo mooi nere kanz etten, iemand die dat allemaal kan… Diegene moet wel een heel erg prachtig mens zijn. WB, ik buig diep voor je. Heel diep.

En daarom eindig ik, openbaar, met het uitspreken van respect, bewondering en genegenheid,

Driek Oplopers.

sally · 8 maart 2006 op 00:21

In twee woorden: Fantastische column!
Kippenvel, rillingen, alles heb je bereikt met de manier waarop je dit beschreven hebt.
Liefs Sally

Troy · 8 maart 2006 op 00:26

Een prachtige ode aan je vader, Wb!

Eddy Kielema · 8 maart 2006 op 10:32

Je zou willen dat alle columns op CX zo goed waren!

WritersBlocq · 8 maart 2006 op 17:09

Stil ben ik, van jullie reacties. Dank je wel allemaal.

Li · 8 maart 2006 op 21:00

Met een brok in mijn keel het levensverhaal van jouw bewonderenswaardige papa gelezen WB.
Mocht hij deze ‘brief’ tevoren lezen?
Diepe buiging van Li :kiss:

bert · 8 maart 2006 op 21:31

Probeer te genieten van die dingen in zijn leven waar hij zelf nog van geniet. Probeer te accepteren wat deze man op dit moment heeft leren accepteren. Wees dankbaar voor het feit dat juist jij zo perfect kan beschrijven wat je meemaakt en voelt bij dit proces van en met je ouders.
Soms is het leven best heel moeilijk. Soms voor jezelf en soms ook voor de mensen die je dierbaar zijn en dat is nog moeilijker.

WritersBlocq · 8 maart 2006 op 21:57

Bert, je haalt de woorden uit mijn mond. Ze zaten achter een brok in mijn keel verscholen.
Dank je wel.

Li, ook jij bedankt voor je reactie. Ja, pappa heeft de brief zeker gelezen.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder