‘Pas ongeschikt,’ zegt het pinapparaat en dat is balen. Drie dagen geleden weigerde mijn andere pas ook al en nu heb ik niets meer. Ik wrijf het kaartje over mijn mouw, bewasem het met mijn adem, strijk ermee langs mijn broekspijp en hoop dat alle vlekjes zijn weggewerkt. ‘Pas ongeschikt,’ herhaalt apparaat. De rij achter mij groeit gestaag, net als het aantal zweetdruppels op mijn voorhoofd. “Probeer het eens van beneden naar boven,” snibt de caissière terwijl ze het pasje uit mijn hand graait. Ze spuugt spettertjes op de blauwe strip, wrijft die droog met haar schort en roetsjt het kaartje vliegensvlug door de sleuf. “Pas nog steeds ongeschikt, staat er op het schermpje” en ik loer al murmelend naar de lege vakjes in mijn portemonnee. Een euromunt en wat losse muntjes maken nog lang geen zeventien euro en vijfenzestig cent. Gekuch. Gezucht. Gemompel. Ongemakkelijk speur ik de rij wachtenden af. Natuurlijk geen buur of verre vriend te bekennen die mij een kortdurende lening kan verschaffen. Omdat poffen niet mag, en later betalen geen optie is, worden mijn boodschappen in beslag genomen. Boter bij de vis ofwel; ik mag ze pas meenemen als ik betaal. Ook al ben ik inmiddels honderd jaar klant.

Pissig stamp ik naar de dichtstbijzijnde geldautomaat. Pas ongeschikt, hoe kan dat nou, gisteren heb ik er nog mee betaald. Hoopvol stop ik de pas in de gleuf. ‘Voer uw pas in met de magneetstrip rechtsonder’ vertellen de letters op het scherm. Braaf voer ik deze opdracht vier keer achtereen uit maar de geldautomaat geeft geen cent voor mijn gezwoeg. De vijfde keer houdt het de kaken stevig op elkaar zodat er niets meer in past. Iemand tikt op mijn schouder en zegt: “Opwrijven wil nog wel eens helpen.” Maar ik kan op mijn handen gaan staan, achterstevoren het Wilhelmus zingen en alle voorbijgangers op het pasje laten spuwen; het ding is en blijft onbruikbaar.

Ten einde raad meld ik me bij de dame van het postkantoor. Bij haar stort ik mijn hart uit over de overleden pasjes, mijn contantloze status en de onbetaalde boodschappen. Ze glimlacht begripvol: “mag ik uw portemonnee eens zien?” Het kan geen kwaad. De pasjes zijn onbruikbaar en contant geld ontbreekt. Ze drukt een muntje tegen de sluiting. Het blijft plakken. “Ik zie het al. Er zit een magneet in de sluiting en die trekt uw pasjes leeg.” Mijn mond valt open. Het moet niet gekker worden. Ik ben platzak en berooid door mijn eigen portemonnee. Dus lezers, u bent gewaarschuwd.Vermijd magneten, magneetpleisters, magnetiseurs en alles wat met aantrekkingskracht te maken heeft. Pas dán blijft pinnen een fluitje van een cent.

Categorieën: Algemeen

Li

Liever gek dan 'grijs'. (O)mama Li doet maar wat. Schrijft voor een scholengroep, een ouderenblad en voor schrijfgroep Undercover. Is na 10 jaar weggereorganiseerd bij het Alphens Nieuwsblad. Werkte 30 uur per week als bovenschoolse coördinator TSO bij SCOPE Scholengroep. Sindskort gepensioneerd.

19 reacties

SIMBA · 17 maart 2007 op 08:04

Ja Li, het moet niet gekker worden.
Iets soortgelijks had ik laatst ook. Pasje werkte niet, ik naar de bank,zegt die meneer van de bank “ligt uw pasje wel eens dicht bij de pc?”.
Ja natuurlijk ligt het daar wel eens dicht bij…pffff. “Moet u niet meer doen, dat is niet goed voor het pasje”. Maaaaarrrrr…..zeg ik wanhopig “hoe moet ik dan in hemelsnaam internetbankieren?”
Tsja….daar had ie geen oplossing voor 😕

arta · 17 maart 2007 op 10:03

[quote]Dus lezers, u bent gewaarschuwd.Vermijd magneten, magneetpleisters, magnetiseurs en alles wat met aantrekkingskracht te maken heeft.[/quote]
Dus aantrekkelijke mensen kunnen niet pinnen? 😆
Een echt Liaanse column! Altijd goed! 🙂

ietje · 17 maart 2007 op 10:05

Hartstikke leuk geschreven, Li! Ik ken het probleem en daarnaast het probleem van 3 keer de foute code intoetsen omdat je ZEKER weet dat hij toch wel (ongeveer) klopt. Verbijstering als je pas ingeslikt wordt….Groeten van Ietje

KingArthur · 17 maart 2007 op 10:15

Leuke tekst met weer veel leuke vondsten. Met plezier gelezen.

DriekOplopers · 17 maart 2007 op 10:16

En ja, Li, zonder geld: pas op de plaats…

Goed geschreven, ik vóelde gewoon het ongemak bij de kassa van de supermarkt. Al die vernietigende blikken…

Driek “Handje Contantje” Oplopers

Eddy Kielema · 17 maart 2007 op 10:29

Ik erger met altijd kapot aan mensen die uren bezig zijn met pinnen en de rij maar eindeloos laten wachten, maar na het lezen van deze column zal ik dat niet meer doen! 😉

WritersBlocq · 17 maart 2007 op 10:33

Ahhh arme Li, had me gebeld, was ik naar je toegesneld! (of had je geen beltegoed meer…)
[quote]Voer uw pas in met de magneetstrip rechtsonder’ vertellen de letters op het scherm. Braaf voer ik deze opdracht vier keer achtereen uit maar de geldautomaat geeft geen cent voor mijn gezwoeg.[/quote]
Deze, en nog zoveel meer, zijn zo lekker ‘jouws!’ Bedankt voor de tips, liefs, Pauline.

Prlwytskovsky · 17 maart 2007 op 10:41

Dus je bent pas honderd jaar klant? 😆

pepe · 17 maart 2007 op 10:49

Een fluitje van een cent?? Waar?
Platzak? Gleuf. Het lijkt wel een sofietje;-)

Heerlijke Li-column weer, lachend zit ik nu hier. Hopelijk heb ik een magneetloze portemonnee.
:lach:

Bitchy · 17 maart 2007 op 10:50

hehe.. denk dat als we ons best doen, we een heel boek kunnen schrijven van pinnen bij winkels.

Hij is weer leuk Li! 😉

DreamOn · 17 maart 2007 op 11:24

Wat een geweldige column! 😀 Ik heb het ook wel eens gehad dat er geen geld meer op mijn rekening stond…als dan zo’n pinautomaat zegt: saldo niet tereikend, betaal anders…dan voel je je ook prettig.. :oeps: :oeps: maar niet heus!
Heel goed geschreven met mooie woordspelingen!
Liefs DO.

Dees · 17 maart 2007 op 14:32

Soms hoop ik dat je eens een ander onderwerp pakt, iets met meer diepte. Want daar heb ik een paar exemplaren van jou van gelezen om het petje voor te verbranden. Maar… als ik dan weer lees hoe mooi en rond jij elk onderwerp weet te krijgen, snap ik weer dat ik me vergis. Mooi geschreven. ‘Li’ is een keurmerk geworden 😉

schoevers · 17 maart 2007 op 15:08

Hallo Li,

In één adem uitgelezen. Heel leuke column met een onverwacht en nuttig eind.
Maar, goede raad is ‘duur’, vandaar die kaart leeg.

Groeten,

Hans

KawaSutra · 17 maart 2007 op 16:30

Volgens mij ben jij gewoon ongeschikt voor een pas. Gelukkig niet voor het schrijven. :lach:

BrokenHalo · 18 maart 2007 op 09:00

[quote]Iemand tikt op mijn schouder en zegt: “Opwrijven wil nog wel eens helpen.” [/quote]

zou je zo iemand dan niet? 😆

Ma3anne · 18 maart 2007 op 10:18

Alle ingrediënten aanwezig om deze weer onder het rijtje topcolumns te plaatsen. Als lezer kruip je zo in de huid van de schrijver en voel je wat de schrijver gevoeld moet hebben. Tegelijkertijd lig je in een deuk, omdat je afstand neemt en het geklungel aanschouwt. Ongelooflijk knap gedaan!

😆

pally · 18 maart 2007 op 14:23

Een professionele column. Dat komt bij me op , Li.
Geweldig leuk geschreven van A tot Z en dat over zo’n ‘gewoon’ onderwerp!
een voorbeeld!

groet van Pally

Li · 18 maart 2007 op 15:29

Pfoeh, wat een complimenten. :oeps:
Hartelijk dank voor de reacties.

Li

Joy · 18 maart 2007 op 15:44

Dan nog maar een compliment:

Ook ik heb genoten tijdens het lezen.
Ik heb me ook verbaasd, een kassiere die op je pas spuwt, getver. Ik leef met je mee.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder