Peptalk

De Spottershill kun je beklimmen door de enorme trap te bestijgen maar je kunt ook de heuvel bedwingen door de verharde rondweg. De Commandomanier is ook een optie, gewoon ‘Straight Up’, mits je goede grip hebt met je schoenen. Op de top is een constructie gebouwd die zonne-energie opslaat waarmee ’s avonds de kunstzinnige stalen constructie romantisch verlicht wordt.
Vanaf het betonnen dek heb je een prachtig uitzicht over de hele regio, als het niet te veel bewolkt is natuurlijk. Je kunt bij helder weer IJmuiden zien liggen, Schiphol natuurlijk, Amsterdam zie je ook, Hoofddorp en het Haarlemmermeerse bos en Vijfhuizen. Je kunt nog veel meer zien maar ik noem nu wat mijn oog herkent.

Op een dag zat ik daar dus heerlijk in de luwte van de betonnen constructie, precies naast het eindpunt van de rondweg die om de berg loopt. Ik was inmiddels overgeschakeld naar mijmeren. Om de hoek van de berg kwam een racefietser aanscheuren, die reed langs mij heen, maakte een draai van 180 graden en reed de berg weer af. Twee minuten later volgde een andere fietser. In het voorbijgaan riep deze wielrenner “moedig Sven even aan, die komt zo! “. Even later kwam ‘Sven’ en ik ben de beroerdste niet dus ik riep: “je kunt het! Go Sven Go!”. Sven keek stomverbaasd en ondanks de zweetdruppels aan zijn kin veerde hij helemaal op en in volle vaart maakte hij de draai aan het eindpunt en sjeesde de berg weer af. Net voor hij om de hoek verdween riep hij mij toe: “Barry!”.
Twee minuten later riep ik enthousiast: “Zet hem op Barry, het gaat super!”. Voordat Barry de hoek naar beneden nam riep hij: “Jos!”. Drie minuten later riep ik: “Yeah, Jos! Go, Jos!”.
Jos riep in het voorbijfietsen: “Hugo!”…

De lokale wielrennersclub van twintig man ging die middag vijftien keer de berg op en af.
Twee uur later daalde ik de berg af met een leeg hoofd en een goed gevoel.