Hoewel ik denk dat het fenomeen ‘perfecte ouders’ een droombeeld is, hebben sommige opvoeders een superioriteitscomplex. Een superioriwat? Een [i]superioriteitscomplex[/i]. Wel, anders gezegd: grootheidswaanzin. Ook wel arrogantie genoemd, dat zulke buitensporige vormen aanneemt dat alleen vrieskou nog kan helpen tegen de overmatige stank. Ziet u, van die types die denken dat ze [i]Oprah herself [/i] zijn, [i]Elvis [/i] of de nieuwe [i]Dr. Phil[/i], omdat ze maar wat graag hun volmaakte opvoedkwaliteiten ongevraagd met anderen delen. Het uit zich doorgaans in sociale situaties, zoals feestjes, wanneer degene op de stoel naast jou je koeltjes van top tot teen opneemt, dat zich afwisselt met een afkeurende blik op je dreumes, die zojuist drie plakjes worst tegelijk heeft gepakt, om vervolgens iets in je richting te spuwen als: ‘Goh, jouw zoon is wel temperamentvol hè?’ Je simuleert een glimlach. [i]U bedoelt?[/i] ‘Mijn dochter is altijd heel rustig en dat komt omdat wij altijd….’ [i]Je moest eens weten hoe temperamentvol ik ben,[/i] denk je, en je bent blij dat je geen slippers aan hebt; de stand van je tenen zouden je gemoedstoestand verraden. ‘Misschien zou je eens moeten proberen om….’ [i]Mag er een raam open, ik heb frisse lucht nodig.[/i] ‘Mijn dochter sliep al vanaf twee weken door, dat hebben we er wel goed ingestampt……’ [i]Ik zou jou ook wel wat willen instampen….[/i] ‘en met twee jaar flanste ze zo een 100-stukjes-puzzel in elkaar….dan is het toch geen uitdaging meer hè?…..je zult begrijpen dat mijn dochter nog nooit een driftbui heeft gehad, want we hebben haar altijd gestimuleerd om………en ’s nachts? Ach, nooit problemen mee gehad, daar zorgen wij wel voor….als ik jou was zou ik eens….oh, en ze speelt zó lief met andere kinderen, echt enig……’ [i]Van harte gefeliciteerd, mevrouw. Ik ben benieuwd of dat ook zo is als uwe hoogheid er niet bovenop zit.[/i]

Je zoekt oogcontact met de overige gasten, luistert andere gesprekken af om je erin te kunnen mengen, teneinde te ontsnappen aan het hooghartige gewauwel naast je. Het lukt niet. Je bedenkt dat je nog een potje Olvarit mee hebt en vlucht naar je tas in de gang. Terwijl je het voer bij je temperamentvolle zoon naar binnen metselt, schiet er een ‘zou je dat nou wel doen – van die potjes?’ je gehoorgang in. ‘Ik gaf ze altijd vers fruit, dat is zo gepiept in de blender…’ [i]Een dreun in je gezicht is ook zo gepiept. …… [/i] ‘en ik heb drie jaar borstvoeding gegeven, want dat poeder, dat is gewoon gif….dat geef je je kind toch niet? Ik kan niet anders zeggen dan dat wij het geweldig doen….’ Je staat op, pakt een doekje om het gezicht van je dreumes schoon te vegen en loopt krampachtig naar buiten, om de vorst je opgekropte irritaties te doen laten vervliegen. Zou het werkelijk een droombeeld zijn? Van die eersteklas ouders? Ik hoop van wel.

😉

Categorieën: Maatschappij

8 reacties

Avatar

Ma3anne · 14 november 2008 op 11:11

Ha, de tussen haakjes heb je veranderd in cursiefjes, zie ik. Goede oplossing als je toch graag die ‘gedachtesprongetjes’ hanteert in je tekst.

Perfecte ouders bestaan niet. Gelukkig maar. Ik zou ze als kind niet graag willen hebben.

Avatar

Mien · 14 november 2008 op 14:39

Ach alles weerspiegelt in ouders.
Gewoon omarmen …
Ennuuuhhh … over pakweg 35 jaar zeg jij tegen jouw kleine:
‘Ik pakte vroeger gewoon Olvarit dat ging veel sneller.’ :hammer:

Mien Is Nog Van De Pap

Avatar

SIMBA · 14 november 2008 op 18:25

Dat gekwek van die “perfecte moeders” is volgens mij een uiting van onzekerheid…érg zielig dus.
Als Olvarit niet gezond was, dan was de halve nederlandse bevolking al uitgestorven hoor! 😀

Avatar

Dees · 14 november 2008 op 18:38

Het doet mij meer denken aan statussymbolen. Of je kind wel past bij de bank en de nieuwste snufjes van het kind. Je hebt een slogan als reclame voor een serie hier: liever verwend dan verwaarloosd. Maar verwennen is ook verwaarlozen en al dat gedoe om je kind in een mal te persen idem. Ach ja, het is mss ook makkelijk oordelen vanaf de zijlijn… Hoe dan ook, ik zou het jezelf makkelijk maken en een menselijke moeder zijn die het eindoordeel over zichzelf reserveert voor zichzelf. Wel zo rustig 😉

Avatar

pally · 14 november 2008 op 21:33

Absoluut hoogst irritant, zulke betweters, Yvonne, ik begrijp je irritatie. En het is van alle generaties. Ze blijven ontstaan, steeds opnieuw. Maar neem die theoretische verhalen met een korrel zand, geloof er geen barst van en ga je eigen weg, met de onvolkomenheden die er echt bij horen in de opvoeding. Prima!

Groet van Pally

Avatar

Fem · 15 november 2008 op 09:34

…op dat giftige poeder doet mijn kleine man het anders prima… 😀
Gelukkig laat de borstvoedingsmaffia mij met rust en die potjes? Die schuiven gewoon lekker makkelijk naar binnen!

De betweterige moeder kweekt kinderen met puzzeltrauma’s en kan ze later naar de psycholoog brengen vanwege een moeder-complex.
Het beste advies dat ik kreeg tijdens mijn eerste zwangerschap was het advies van negeren en je eigen instinct volgen en dat doe jij vast prima!

Avatar

KawaSutra · 16 november 2008 op 01:26

Toevallig net vanavond verzandde ik ook weer in een opvoedend gesprek over opvoeding met familie die precies wist hoe ik het allemaal anders had moeten doen. Een mens is nooit te oud om te leren maar zij leren het nooit!

Prima column.

Avatar

Saya_Surya · 16 november 2008 op 08:29

“een mens is nooit te oud om te leren, maar zij leren het nooit”

En zeker niet als wij ze nooit vertellen wat ons dwars zit. Je mag toch voor jezelf opkomen? Je hoeft dit soort ‘advies’ niet zomaar over je kant te laten gaan…Als jij met heel je hart achter je opvoeding en je kindje staat, dan hoef je dit soort kritiek niet te pikken. Prober het wel genuanceerd te houden, maar je hoeft het zeker niet over je kant te laten gaan. (zeggen ze dan: hij heeft het dus van geen vreemde :hammer: )

De column vind ik erg goed, zeker met het commentaar van Ma3ianne erbij, leerzaam, om de gedachtesprongetjes cursief te doen….goeie tip, ook voor mij!
Leuke voorbeelden ook die de toon van het verhaal goed weegeven, doorslapen? dat hebben we er goed ‘ingestampt’…..juist ja! Lijkt me giftiger dan een potje Olvarit… 😉

Geef een antwoord