“We leven op een tijdbom, met in Nederland zo’n 100.000 kinderen die niet tegen polio zijn ingeënt.” Dat stelt Paul Mertens in zijn proefschrift. Ik ben woedend! Het behoeft geen betoog dat polio een afschuwelijke ziekte is. Maar het goede nieuws is dat dat nergens voor nodig is: echt, één prikje, en het gevaar is geweken. Maar ja, 100.000 kinderen hebben dat prikje niet gekregen. Mocht niet van papa en mama. Vanuit twee verschillende invalshoeken -de verzorgingsstaat en het recht op Godsdienstvrijheid en zelfbeschikking binnen het gezin- wil ik het met u over dit verschrikkelijke feit hebben.

Eerst maar die verzorgingsstaat.
Er wordt bijna altijd voor je gezorgd. Als je ziek wordt. Als je je baan kwijt raakt. Als je oud wordt. En terecht, want in een fatsoenlijke samenleving steunen de sterken de zwakken. Toch word je niet helemáál altijd geholpen. Het bekendste voorbeeld is, dat je geen of minder WW krijgt als je je baan verliest doordat je je als een heel slechte werknemer hebt gedragen. En je bijstandsuitkering wordt gekort als je niet serieus probeert, een baan te vinden. Terecht. Want in ruil voor die solidariteit mag ook een tegenprestatie verwacht worden. Iets met solidariteit versus eigen verantwoordelijkheid dus.

Wanneer je een beroep wilt doen op de gezondheidszorg of arbeidsongeschiktheidsvoorzieningen, dan dien je wel een beetje goed voor je eigen lichaam te zorgen, dunkt me. En bij kinderen dienen de ouders dat te regelen. Zoals gezegd, anno 2009 hoeft niemand nog polio te krijgen. Prikje halen, en klaar. Wanneer mensen willens en wetens, op grond van levensovertuiging of Godsdienst hun kind niet laten inenten, dient de rest van de samenleving niet voor de gevolgen op te draaien. Extra kosten voor gezondheidszorg en arbeidsongeschiktheidsuitkering worden als het aan mij ligt dan betaald door de ouders of hun kerk. Want er moet érgens een scheidslijn worden getrokken tussen solidariteit en eigen verantwoordelijkheid.

Dan de vrijheid van Godsdienst en het Recht van de Voordeur.
Je kunt ouders blijkbaar niet verplichten, de vaccinatie van hun kinderen goed te vinden. Iets met vrijheid van Godsdienst, denk ik. Iedereen is baas achter zijn eigen voordeur, zeg maar. Die vrijheden zijn op zich een goede zaak, maar dit soort uitwassen dient te worden bestreden.

Ik spreek wel eens van “het Recht van de Voordeur”. Dat gaat over de manier van opvoeden, over de vraag, in welke Godsdienst, politieke overtuiging of levenshouding kinderen worden opgevoed. Als iemand wil dat zijn gezin tien keer per dag bidt: prima. Vrijheid van Godsdienst. Als iedere avond uit een tot de draad versleten exemplaar van het Rode Boekje van de Grote Chinese Leider wordt voorgedragen: ze doen maar. Baas in eigen huis. Maar die rechten gelden niet altijd. Ondanks dat we de vrijheid van Godsdienst hoog in het vaandel dragen, is vrouwenbesnijdenis in ons land niet toegestaan. Een man die zijn vrouw het hele huis door schopt, kan zich niet beroepen op het Recht van de Voordeur omdat ‘ie baas in eigen huis is, en zal zich op het politiebureau en waarschijnlijk ook voor de rechter moeten verantwoorden. Een moeder die er niet op toeziet dan haar kind naar school gaat, krijgt echt de leerplichtambtenaar op haar dak. Ouders die kinderen verwaarlozen dienen zich te melden bij de kinderbescherming, en ook als ze hun kroost mishandelen.

Daar valt het woord. “Mishandelen”. Wat is nu precies kindermishandeling? De beroemde “corrigerende tik” als het kroost mama uitscheldt is verboden. Maar we accepteren wel dat ouders hun kind straffeloos mogen blootstellen aan een volkomen onnodig risico op ernstige verlamming en verminking. Dát is de wereld op zijn kop. Een ouderpaar dat een kind zo’n belangrijke poliovaccinatie weigert, dient met onmiddellijke ingang uit de ouderlijke macht te worden ontzet. Want goedvinden dat hun kroost later een leven vol ongemak, verdriet en pijn moet leiden, dat is onaanvaardbaar. Daar houden de vrijheid van Godsdienst en het “Recht van de Voordeur” op. En in het strafrecht spreekt men dan trouwens, meen ik, van voorwaardelijke opzet als het kind echt polio krijgt. En er is een epidemie op komst, voorspellen deskundigen.

En wat die corrigerende tik betreft: die zou ik graag heringevoerd zien. Niet zozeer om een kind een lel te mogen verkopen, als wel om parlementariërs die deze schandelijke misstand niet door een wetswijziging willen aanpakken eens flink en ongenadig over de knie te leggen!


DriekOplopers

Driek Oplopers is het pseudoniem van veelschrijver Rikus Spithorst. Rikus is actief als voorzitter en woordvoerder van de Maatschappij Voor Beter OV en is hoofdredacteur bij stevigestukkies.nl

11 reacties

Mien · 23 januari 2009 op 13:18

Inderdaad … billenkoek en de spuit erin …
Mooi verwoord, wel wat lang.

Als heel veel weesgegroetjes nou eens zouden helpen …

Die extreemgelovigen gewoon op een paard zetten en laten polio-en zonder ervaring, is mijn idee.
Reservespelers heb ik ook al in gedachten. Enkelen zitten in en vlakbij de 2e kamer.

Mien

fijnedagnog · 23 januari 2009 op 14:06

Goed stuk Driek. Knap dat je taalgebruik zo correct blijft. Het zou mij niet lukken om zo netjes te schrijven over het absurde gedrag van deze extreemgelovigen, dus zie ik daar maar van af. Voor je het weet heb je Meester Spong aan de telefoon.

Asberg · 23 januari 2009 op 14:17

Mooi opgeschreven.

Maar waar houdt de overheidsbemoeienis op? Ouders die hun kinderen slecht te eten geven zadelen hen (en de maatschappij) ook op met een hoop problemen.

Maar inenten daar ben ik het wel mee eens. Het is bovendien een duidelijke grens.

Mosje · 23 januari 2009 op 16:20

Waarom schrijf jij godsdienst eigenlijk met een hoofdletter?

maurick · 23 januari 2009 op 17:29

“Een moeder die er niet op toeziet dan haar kind naar school gaat, krijgt echt de leerplichtambtenaar op haar dak.”

Ik neem aan dat je ‘dat’ bedoeld?

Verder vind ik het geen boeiend onderwerp, en ik vind ’t een beetje slap geschreven. Het nodigt niet uit om het helemaal uit te lezen, en dat is jammer.

Prlwytskovsky · 23 januari 2009 op 18:25

Als ik je nu vertel dat dit polio-probleem al speelde op “mijn” lagere school, in de early fifty’s. En dan is er vandaagdedag nog steeds geen verbetering in dat doemdenken?
Eigenlijk niets om je druk over te maken, zolang zij anderen maar niet besmetten en zelf de zorg voor hun zieken op zich nemen; maar daar ontbreekt het helaas aan.
En die corrigerende tik? “Schop-voor-hun-donder” moet ze hebben. Dat zal ze leren! 👿
Goed verhaal, uuhhh van Driekum. 😉

DriekOplopers · 23 januari 2009 op 22:49

@ Fijnedagnog en @ Maurick:

Gezien de ernst van dit onderwerp heb ik er nu eens niet voor gekozen, allerlei lolligdoenerij met neptelefoontjes en voorgevels van soapies toe te passen. Ik wilde nu eens kiezen voor een afgewogen, ingehouden woordkeuze.

Jammer dat jullie hierover van mening verschillen. De een vindt de ingetogenheid mooi, de ander vindt het slap opgeschreven.

Leg dat eens uit?

maurick · 23 januari 2009 op 23:17

Ik zeg ook niet dat je dát moet doen. Er had alleen wat meer felheid in gemogen. Het uitleggen wat een verzorgingsstaat is en vertellen wat volgens de wet wel en niet mag, vind ik wat overbodig als je een statement wilt maken.
Je kan ook de absurditeit en tegenstrijdigheid van enkele regels in dit land op een andere manier duidelijk maken. Dit vind ik persoonlijk te langdradig.

fijnedagnog · 24 januari 2009 op 01:45

Mijn reactie was misschien niet duidelijk Driek. Doe ik het gewoon nog een keer. Ik ben het helemaal met je eens. Geen misverstand. Prima column. Ik heb zo’n ********** hekel aan mensen die om principiële redenen hun kind niet laten inenten, dat ik niet in staat ben om een evenwichtige genuanceerde column over dit onderwerp te schrijven. Dat is wat ik wilde opmerken. Het is jou wel gelukt. Klasse. Het argument van Peter dat de situatie vijftig jaar geleden niet veel anders was snijdt weinig hout. Misstanden moet je aan de kaak blijven stellen.
Fijnedagnog

Dees · 24 januari 2009 op 10:42

Mijn moeder kreeg indertijd in Staphorst haatbrieven, omdat ze wel koos voor inenting tegen allerhande enge kwalen. En dat is nog steeds niet veranderd daar, denk ik. Ik vind het wel een mooie conclusie. Het is wel een beetje het makkelijke gelijk, om over zoiets te schrijven, als je bergijpt wat ik bedoel. Maar ach..

pally · 24 januari 2009 op 12:22

Ik vind dit een goede, felle en eerlijke column, Driek.
Op de jouw eigen manier misschien wat breedsprakig. Maar de telefoon mis ik niet, integendeel…..
Ik zie graag deze kant van je, een onderwerp dat jou wat dieper raakt en daardoor mij ook.

groet van Pally

Geef een antwoord