De laatste weken vlogen voorbij met bijna elke dag een andere afspraak of festiviteit. Vaak kriskras door Nederland. De ene dag een verjaardag in Limburg, de andere dag in Zeeland. Cursus en Leesclub in plaatsen rondom Utrecht. Drie dagen naar Parijs met een vriendin, een reünie met oud-collega’s. Ja, ja, ik weet het, leuke dingen, allemaal. Maar intussen gaat het mij toch duizelen. Al vier jaar gestopt met werken, ben ik zo gewend om mijn eigen stramien te weven. Dagen te dromen en te lezen, afgewisseld met afspraken, vrijwilligerswerk, af en toe een reisje en veel schrijven. In elk geval geregeld lekker met mezelf alleen te zijn.

Twee volledig volgeplempte weken maken dat ik mij een magazijnmeester voel, die alsmaar pakketten binnen krijgt, maar absoluut geen tijd heeft om ze een plaats te geven. Of zelfs maar uit te pakken. Geen wonder dat ik ’s nachts van alles door elkaar droom. Mensen uit allerlei tijden en plaatsen spelen tegelijkertijd een rol. Mijn trouwe hersenen proberen blijkbaar orde op zaken te stellen.

Natuurlijk gebeuren er juist tussendoor in dit soort tijden allerlei gekke dingen. Een hardnekkig sisgeluid is te horen in een hoek van de keuken, waar een enorme lekkage blijkt te zitten achter de muur. Een dikke loodgieter hangt twee en een half uur in een dodelijke hoek klem in het keukenkastje. Hij vervangt de boiler die achteraf niet kapot blijkt.
Oorzaak is een oude leiding, ziet hij later.

Echtgenoot eet ‘s avonds laat, na een van bovengenoemde festiviteiten, nog even een broodje voor het slapen gaan en bijt daarbij zijn noodbrug finaal doormidden. De volgende ochtend, net terug uit Parijs, zit ik plotseling met een lispelende clochard aan het ontbijt. Nou ja, dat is tenminste nog even afbouwen.

Het adres waar ik voor mijn leesclub moet zijn blijkt absoluut onvindbaar. Zelfs Tom wordt er high van. Mijn medereizigster en ik besluiten eensgezind, na een stuk fietspad en een busbaan genomen te hebben, het in een kroeg op een zuipen te gaan zetten en ons vervolgens op te laten halen. Na dat besluit arriveren we jammer genoeg alsnog per ongeluk op het goede adres. Met hoogrode wangen, ook zonder drank.

En vandaag, eindelijk een dag zonder afspraken. Ik denk blij op te staan, te gaan genieten. Maar nee. Wat moet ik met al die adrenaline, verzameld in de afgelopen tijd? Ongedurig loop ik van boven naar beneden. Lees een bladzijde uit een boek. Maak een wandeling. Snijd wortels voor de hutspot in piepkleine stukjes, telefoneer, becommentarieer lusteloos wat columns.

En schrijf er dan maar een.

Categorieën: Algemeen

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

13 reacties

Fem · 20 oktober 2010 op 08:02

Die onrust… zooooo herkenbaar 😀

LouisP · 20 oktober 2010 op 08:29

Pally,

Oei! Ik voel ’t gewoon dat duizelen…
Ik zie je op een stoel zitten na al die reisverhalen, uitrustend op een strand in Bretagne. Sleutels zoekend…verdwaald..
Maarre Paly..
“becommentarieer lusteloos wat columns.”…
’t is nie de bedoeling da wij daar de dupe van worden hee!!

gr.
Louis

Avalanche · 20 oktober 2010 op 09:58

Beslist niet lusteloos gelezen, deze column 😉 Herkenbaar, die rusteloosheid.

Een beetje een ‘ouderwetse’ Pally. Lekker!

klapdoos · 20 oktober 2010 op 13:25

Lekker herkenbaar zoiets.Heerlijk weggelezen,
groet van leny

WritersBlocq · 20 oktober 2010 op 17:08

[quote]Een dikke loodgieter hangt twee en een half uur in een dodelijke hoek klem in het keukenkastje. [/quote]
Met zóóóó’n bouwvakkersdecolleté 😆

Gaaf stukkie Pally, met veel plezier gelezen. En ben blij dat manlief is opgewaardeerd tot echtgenoot 😀 (of was jij dat niet, met manlief? WeeteBeetjeweethetnietmeerzeker 😕 )

pally · 21 oktober 2010 op 00:15

Nee, weetebeetje, Ik heb echtgenoot nooit manlief genoemd in mijn stukkies. Ik denk dat je me verward met iemand anders. Kweeniewie, eigenlijk wie dat doet (deed).

groet van Pally

Mien · 21 oktober 2010 op 07:40

Best algemeen.

Mien

sylvia1 · 21 oktober 2010 op 07:55

Heerlijk is dat inderdaad, vrije tijd tussen alle hectiek en dan gaan schrijven… Lekker niks doen en toch iets hebben gemaakt.

arta · 21 oktober 2010 op 09:44

Ik vind titel en inhoud in geweldige harmonie.
De laatste alinea is ook hier herkenbaar, uitkijken naar de rust en dan met jezelf geen raad weten 😀

pally · 21 oktober 2010 op 13:19

Bedankt voor de reacties!
Grappig, de herkenning bij een aantal,

groet van Pally

embee · 21 oktober 2010 op 18:04

Bij sommige stukjes is het of ik in de spiegel kijk Pal.
Echter…. als jij gaat zitten en schrijven, ga ik
nog wel eens smijten….

groetje

pally · 21 oktober 2010 op 18:13

Goed idee, Embee, best lekker, ga ik ook eens proberen. maar er worden al zo weinig columns gestuurd op het moment… 😀

groet van Pally

DreamOn · 21 oktober 2010 op 20:30

Ik herken het ook… Maandag is mijn vrije dag, de rest van de week is gevuld met mijn drukke baan. Ik verheug me altijd zó op die maandag, maar ik heb altijd zo veel plannen, dat ik soms aan tien dingen tegelijk begin en uiteindelijk lang niet datgene doe wat ik van plan was.
De laatste weken heb ik een houding van: ik zie wel, en daardoor zijn het weer dagen waar ik een voldaan gevoel aan overhoud.
Leuk geschreven Pally!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder