Wat zal ’t geweest zijn 1999, of 2000?
Ramses in de Stadsschouwburg Groningen. Ik meen een show met Manuela Kemp en een heleboel zangeressen.
Veel gedartel rond een stille Ramses die zich moeizaam over de bühne beweegt, vanwege iets met zijn voet.
Toen al oud en breekbaar. Tot hij begint te zingen, zijn magie de zaal insmijt , en de mensen letterlijk overmeestert.
Sterrenstof dwarrelt over de hoofden en slaat neer. Komt de energie van Ramses of van zijn publiek, dat een zinderende golf van empathie naar voren stuwt.
Het weerkaatst tegen het toneel en deint terug tot in alle hoeken van de schouwburg.
Er gebeurt iets bijzonders. Een van die zeldzame momenten dat een zaal vol individuen oplost in één massale kolkende emotie.
Er wordt van deze man gehouden.
We klampen ons vast aan wat hij uitstraalt, waar hij voor staat. Om wat hij voorgeleefd heeft en waar wij zelf zo’n moeite mee hebben.. Een compromisloos bestaan met alle risico’s van dien.
Mensen voelen wat het had kúnnen zijn of nog kan worden, dat leven. Ze ruiken er aan.
Dat zit in de teksten, de meanderende muziek, maar vooral in de totale overgave van Ramses zelf.
Het slotapplaus is oorverdovend en onvergetelijk. Nog een versnelling hoger en de zaak was afgebroken.
Ik kom thuis met het gevoel dat er geleefd moet worden, tegen de klippen op, dat dat een opdracht is, een heilige plicht.
Dat gevoel is er de volgende dag ook nog als ik de affiche van het optreden in mijn werkkamer hang.
Twee werkdagen later heeft de realiteit zijn verdovende uitwerking gehad.
En vandaag gloeit het weer,die herinnering, dat vermoeden van méér.
Wij zijn maar gewone stervelingen, Ramses, beetje mutserig en geneigd tot drie keer kijken voor we oversteken en liefst met een reisverzekering voor het hele leven.
Maar goed dat jij er was.
Bon voyage !

Categorieën: Actualiteiten

13 reacties

Avalanche · 2 december 2009 op 13:15

Mooi eerbetoon en een perfecte gelegenheid om hier een juweeltje achter te laten:

[url=http://www.youtube.com/watch?v=Ih5i8lEpaH0]Vivre/Laat me[/url]

Fem · 2 december 2009 op 13:21

Prachtig!

pally · 2 december 2009 op 13:28

Heel erg zuiver verwoord, jouw ode aan Ramses, Trawant! :wave: :wave:

groet van Pally

Emiliever · 2 december 2009 op 13:45

zo was het en zo is het. Ramses was groot en jij hebt dat prachtig verwoord. Wat een warmte spreekt er uit deze tekst, dankjewel. Dankzij zulke woorden, gaat Ramses nooit echt dood.

LouisP · 2 december 2009 op 13:48

T.
mooie woorden over een mooie man…
ik was ook altijd een beetje jalours op zijn kunnen, zijn manier van leven..en zijn band met Liesbeth..

L.

SIMBA · 2 december 2009 op 16:07

Mooi gedaan Trawant, knap hoe je zo’n bijzonder man hebt kunnen “vangen” in woorden.

maurick · 2 december 2009 op 19:08

Bijzonder
Normaal heb ik het nooit op het eren van doden. Als een bekend iemand dood gaat, dan is iedereen in een keer fan. Maar Ramses mag geëerd worden.
Ik herinner me zijn energieke manier van zingen. Levenslustig. Hij vond het niet erg om dood te gaan; hij was er benieuwd naar.
Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder. Bewonder het werk van Ramses en zing mee.

Dees · 2 december 2009 op 19:46

muziek in zijn lijf en leden; al helemaal voldoende voor een groot mens en artiest, maar die onweerstaanbare drang om van hem te houden zat hem voor mij in zijn ogen. onweerstaanbaar. idd goed dat hij er was en mooi geschreven.

Ma3anne · 2 december 2009 op 22:24

In 1967 liet onze leraar Nederlands de elpee ‘Shaffy Chantant’ horen in de klas. Hiermee begon voor mij iets nieuws in mijn leven. Ondefinieerbaar.

De elpee heb ik toen meteen gekocht en ik weet nog elke noot en ieder woord. Zo grijs heb ik hem gedraaid.

Heb me altijd verbonden gevoeld met die bijzondere man. Ik weet niet waarom.
Met zijn dood is er voor mij iets wezenlijks afgesloten.
Ondefinieerbaar.

Een prachtige column, trawant.

Anne · 2 december 2009 op 23:20

Prachtig. Ben blij dat iemand als Ramses, met zijn intrigerend gemengde, niet-Hollandse bloed zoveel mensen heeft kunnen raken. Hij was een geschenk.

Mien · 2 december 2009 op 23:45

Mooie ode …

Laat iedereen zijn eigen gang maar gaan …

Lichtend voorbeeld voor menigeen …

Mien

KawaSutra · 4 december 2009 op 00:54

De ogen die Dees al noemde en de verbondenheid van Ma3 spreken mij al net zo aan als deze column.
Bravo, Trawant!

joopvanpoll · 5 februari 2010 op 18:00

Wat ontiegelijk mooi!
Volgens mij ben jij een begenadigd mens!
Joop.

Geef een antwoord