Ik zeg dat ik geen relatie heb. Met die opmerking lieg ik dat ik barst. Natuurlijk heb ik relaties: met familie, vrienden, vriendinnen, kennissen en collega’s. In alle soorten en maten, soms met mate. Zonder relaties werkt het niet. Mijn overtuiging is dat niemand echt alleen kan leven.

Maar hoe werkt dat met al die relaties? Hoe te handelen, als je op een ander niveau zit? Hoeveel empathie kun je verwachten, eisen, hoeveel van je eigen euforie of problemen moet je kunnen parkeren om ruimte te geven aan een ander?
Waar het met de een vanzelfsprekend gaat, heb je met een ander op hetzelfde vlak een conflict. Eén situatie, meerdere belevingswerelden. Ik pik er eentje uit om te duiden wat ik voel en bedoel.

Ik zie het leven als een zee met golven. Stel dat jij en ik in die golf duiken. Ik vind het supergaaf en wil mij nog een keer mee laten sleuren, mij overgeven aan de kracht ervan, om neer gekwakt te worden op een onbekende plek, midden in de zee of op het strand, met mijn bikinibroekje op mijn hielen en schaafwonden van het schurende zand. Ik kijk daarna op die golf terug als verslindend, tijdloos, adembenemend, overweldigend, ik speelde met zijn krachten. Juist omdat ik geen invloed op deze golf kon uitoefenen, trok hij mij zo aan, want zo is mijn karakter. Ik vertrouwde op mijzelf.

Jij durft nooit meer te zwemmen, want je bent bijna verzopen in diezelfde golf. Voor jou voelde hij als een vloedgolf: verslindend, tijdloos, vernietigend, adembenemend in de letterlijke zin. Jij had de controle verloren. Hierdoor had hij jou beklemd, want zo is jouw karakter. Jij vertrouwde niet op jezelf. Jij kon je niet overgeven, je laten meevoeren, je laten dumpen op een onbekende plek.

De adembenemende golf, zoals ik hem sensationeel heb ervaren, verstikte en benauwde jou. Eén situatie, twee belevingswerelden.

Jij vraagt, nee, eist van mij, om met een gevoel van paniek terug te denken aan die golf. Mij wil je ervan overtuigen dat het niet aan jou ligt, maar dat de kracht ervan absoluut buiten proportie was, het niveau van spel en pret overschreed.
Ik vraag, nee, eis van jou, om je mee te laten voeren. Te genieten. Mij in elk geval te laten genieten, het mij te gunnen.

Van jou krijg ik niet die ruimte. Ik geef jou ook niet die ruimte. Als ik mij aan jou aanpas en niet meer ga zwemmen, dan ontneem ik mijzelf zoveel meer. Zou jij je aan mij aanpassen, dan zou je leven in angst. Hier botsen onze karakters, maar het zou zonde zijn om het ten koste te laten gaan van onze relatie.

Voortaan ga ik met iemand anders naar het strand, of ik ga alleen. Jou zal ik niet vertellen hoe het was. Vraag mij er niet naar, pijnig ons niet. Laat mij meevoeren, laat mij los. Misschien krijg jij gelijk en is het levensgevaarlijk wat ik doe. Laat het mij zelf ervaren, laat mij tegen die muur botsen, hard en genadeloos of laat mij levenslang genieten en al die golven pakken die het leven mij biedt. Het gaat mij er niet om wie er gelijk heeft of krijgt. Nu telt. Wij zijn allebei niet goed en niet fout. Anders wel ja, heel anders, en dat siert ons. Dit gegeven neem ik altijd mee, hoe het ook tussen ons gaat lopen.

Categorieën: Liefde

WritersBlocq

Talent voor tekst, taal en verhaal

32 reacties

pepe · 20 september 2005 op 08:13

Mooie beschrijving van hoe het zou kunnen zijn. Soms klikt het en soms niet en ook dat mag wel.

[quote]Wij zijn allebei niet goed en niet fout. Anders wel ja, heel anders, en dat siert ons. Dit gegeven neem ik altijd mee, hoe het ook tussen ons gaat lopen[/quote]

Geweldig als mensen dit tegen elkaar kunnen zeggen of alleen maar denken.

Louise · 20 september 2005 op 08:50

Mooi om de bewegingen van de natuur te koppelen aan de belevingen van de mens. Allebei dingen die zich niet laten dwingen 😉

klungel · 20 september 2005 op 08:56

En zo is het maar net WB. (ik zou nog veel meer kunnen zeggen maar doe het lekker niet)

Prachtige column.

Wright · 20 september 2005 op 09:16

De zee als metafoor voor de liefde in al zijn vormen. Nice! En WB, niet verzuipen, hè? 😛

KingArthur · 20 september 2005 op 10:28

Een mooie metafoor, goed beschreven. Wel vind ik deze tekst (vergeef mij het woord) wat ego centrisch belicht. Is het niet zo dat je in een willekeurige relatie ook de moeite onderneemt om verschillen te overbruggen? Dat lees ik hier niet zo terug.

Trukie · 20 september 2005 op 11:04

En zo is het precies.
🙁

Eddy Kielema · 20 september 2005 op 11:10

Er is er maar één die zulke mooie en voor zichzelf sprekende beelden kan gebruiken en dat is WritersBlocq!

WritersBlocq · 20 september 2005 op 11:12

@ Pepe: Dank je, zo zie ik het ook ja.
@ Louise: Inderdaad, gelukkig is niet alles af te dwingen, het zou saai worden.
@ Klungel: Ben wel HEEL schieuwnierig naar wat je had willen zeggen, zwijgsmurf!
@ Wright: Nee, verzuipen is voor niemand goed, in geen enkele relatie. Dichtbijzuipen echter weer wel 🙂
@ King: Als verschillen niet zijn te overbruggen, kunnen ze alleen nog maar geaccepteerd en gerespecteerd worden. Kijk naar de quote van Pepe, daar heb ik het mee uit willen leggen.
@ Trukie: waarom 🙁 ? Als er nog meer wel goed is dan niet, dan is het niet erg om te verschillen, ik vind dat het juist een relatie kan sieren. Als echter vertrouwen beschadigd wordt, respect verdwijnt, tsja, dan is het tijd voor 🙁 en dan wordt het een ex-relatie.
@ Eddy: 😳 Je krijgt me wéér aan het blozen! Dank je!

klungel · 20 september 2005 op 11:24

Nou, een stukje dan 😉

Laat ons allen lekker surfen op de zee.
Laat hun die niet surfen.
Dan zitten we daar niet mee.

snappie?

Trukie · 20 september 2005 op 11:57

Maar [quote]waarom ? [/quote]

Ik was zeker verblind door het blauw. Een brede instemmende glimlach was beter geweest.

Als die boze blik ergens op slaat, dan is het dat het me nog steeds niet lukt om plaatjes neer te zetten. Of eens mijn pasfoto te veranderen :laugh:

Kees Schilder · 20 september 2005 op 12:01

Eddy heeft het al gezegd.beter kan ik het niet zeggen.

WritersBlocq · 20 september 2005 op 12:55

Hee Trukie, je leert snel :laugh:
En Kees, onwijs bedankt 🙂

KingArthur · 20 september 2005 op 13:09

Helemaal mee eens WB. Zo had ik het nog niet opgevat. Dan zitten we dus gewoon op dezelfde golflengte :-).

Dees · 20 september 2005 op 13:39

Mooi WB!

Als je daarnaast ook tijd aandacht en zin kunt vinden om samen te pootjebaaien en een druipkasteel te knutselen, kom je een heel eind, denk ik….

Trukie · 20 september 2005 op 13:52

en wat is veelzeggender dan samen zwijgend de wind te voelen die de zonsondergang door je haren laat woelen

Mup · 20 september 2005 op 14:06

[quote]met mijn bikinibroekje op mijn hielen en schaafwonden van het schurende zand.[/quote]

Bluf, dat wil je niet echt 😛

[quote]Van jou krijg ik niet die ruimte. Ik geef jou ook niet die ruimte. Als ik mij aan jou aanpas en niet meer ga zwemmen, dan ontneem ik mijzelf zoveel meer. Zou jij je aan mij aanpassen, dan zou je leven in angst.[/quote]

Dat zegt (voor mij) alles, petje af,

Groet Mup.

champagne · 20 september 2005 op 14:27

Mooie metafoor en prachtig verwoord!

Jeroen · 20 september 2005 op 15:07

Mooie geschreven en een bijna nog mooier voorbeeld gekozen. En de vraag zelf, tja…

Stel, iemand wil nooit meer op vakantie naar het buitenland (vanwege een slechte ervaring, geen behoefte, gebrek aan talenkennis, o.i.d.), sja… wat doe je dan? Wat mij betreft zou het dan snel over-en-uit zijn, maar misschien ben ik wat hard in die dingen…

WritersBlocq · 20 september 2005 op 15:47

@ Trukie: mooi plaatje bij een mooie zin!
@ Mup: ik stuur je een foto, met zandschaafwonden en het verhaal dat eraan vooraf ging krijg jij in een privécolumn in je inbak 🙂 Dank voor je petje, hij staat enig!
@ Champ: dank, bruisend tiepje!
@ Jeroen: ik ben zelf net zo hard. Voor mezelf, voor de ander. Hard werken aan jezelf werpt vruchten af, iedereen kan het, als je maar wilt. Therapie is denk ik in het geval dat jij schetst de enige oplossing, en die kan je als vriend(in) ook geven, tot op zekere hoogte. Maar ik ben hard aan vakantie toe, heb geen therapie nodig en ben nergens bang voor. Ga je mee, maken we een duo-column!

Trukie · 20 september 2005 op 16:29

Ik ben bijna geneigd om niet mezelf, maar om de relatie als een golf(beweging) te zien. Maar wat is een golf zonder strand, luchten, zon en wind om iedere keer weer het perspektief anders te laten zijn? De golf is in beweging en kan splitsen en/of samenvoegen.

Een stevige knoestige boom in een weids groen landschap is een stabiele factor en vindt rust in zichzelf. Gelaten en genietend ziet hij toe hoe hij dan weer wortelt in een weiland en dan weer omgeven is door korenland of struiken als buur krijgt.

Een rollende golf vindt in ieder land een ander (uitdagend) strand
Het gras aan de overkant lijkt altijd groener, dus net zo groen als wat je al om je heen hebt.

Ga je voor rust of voor uitdagingen?

Jeroen · 20 september 2005 op 16:42

Ugh, een duo-column. ’t Zou mijn derde column hier worden, dus het wordt wel eens tijd. Maar accepteer even een ‘raincheck’, want ik moet eerst nog een paar deadlines wegwerken.

P.S. Mijn voorbeeld was uiteraard hypothetisch. Al zie ik wel iets dergelijks in mijn vriendenkring. Wat therapie zou dan niet weg zijn, of accepteren dat het is zoals het is – en dat ’t nooit verandert.

Trukie · 20 september 2005 op 16:47

Ik put ook uit mijn vriendenkring hoor.
Ik had hier ook geen persoonlijke ontboezemingen verwacht 😀

WritersBlocq · 20 september 2005 op 17:04

@ Trukie: de golf is de relatie, de twee mensen hebben de relatie.
Ik wil rust en drukte, alles en ook niets, zo gecompliceerd kan simpel zijn of overkomen.

@ Jeroen: neem de tijd, als de tijd voor een duo column ooit komt, lijkt mij dat onwijs leuk om te doen! Ik had al begrepen dat jouw schets hypothetisch was, maar hij is wel uit het leven gegrepen. Elkaar ècht accepteren en niet willen veranderen is in elke relatie de issue, het is ook de rode draad in mijn column.

Mosje · 20 september 2005 op 17:26

Vind het wel een mooi stukje, maar denk de eerste twee alinea’s eens weg, en begin te lezen bij “Ik zie het leven als etc.” Meid dan had je een dijk van een verhaal. De inleiding is compleet overbodig!

melady · 20 september 2005 op 19:53

Met Mos eens. Verder een klein schilderijtje[quote]Laat mij meevoeren, laat mij los.[/quote]

Dees · 20 september 2005 op 19:54

The moz has a point! Maar ook met vind ik het een dijk van een column.

Geertje · 20 september 2005 op 22:00

Mooi gekozen metafoor!
Vrijheid in verbondenheid. 😉

WritersBlocq · 20 september 2005 op 22:26

@ Mosje: je hebt gelijk, toch maar weer trouwen dan? 😛
Melady, een schilderijtje, dat is ook een mooi compliment voor een column 🙂
Geertje: jouw kijk is ook boeiend!

KawaSutra · 20 september 2005 op 22:44

[quote]Maar ook met vind ik het een dijk van een column.[/quote]
Ik ook.

[quote]Het gaat mij er niet om wie er gelijk heeft of krijgt. Nu telt. [/quote]
Mooie levensfilosofie. Knap als het je lukt om je leven zo vorm te geven. 🙂

Li · 20 september 2005 op 22:55

Ik ben behoorlijk onder de indruk van deze column WB. Een prachtige metafoor en klasse geschreven.

Li

bert · 20 september 2005 op 23:51

[quote]Van jou krijg ik niet die ruimte. Ik geef jou ook niet die ruimte.[/quote]
Als het gaat om relaties met vrienden is dit geen probleem. Met de een ga je op vakantie en met de ander ga je naar zee. Met de een praat je over je werk en met de ander over geld.
Als het om een vaste relatie gaat vind ik dit toch wel iets anders. Dan probeer je toch op de meeste vlakken naar elkaar toe te groeien of middenwegen te vinden. Dan ga je wel samen naar het strand, maar de jij duikt in die golf en de ander blijft op het strand liggen en geniet ervan dat jij het zo enorm naar het zin hebt in die golven. 🙂 🙂 🙂
Verder vind ik de column natuurlijk ook prachtig.

Ma3anne · 22 september 2005 op 06:12

Soms moet je mensen niet meteen loslaten als ze bang zijn voor de zee, maar mag je ze voorzichtig meenemen de golven in. Heerlijk om ze dan na een aantal overwinningen op zichzelf lekker rond te zien spartelen…

Mooie beeldspraak.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder