Ring

Televisierecensent leek mij lange tijd een mooi vak: lekker ongeremd los gaan op het weinige dat deugt en niet minder op alles wat er totaal niet deugt. Er zit wel een groot nadeel aan: je moet televisiekijken en dat vergt kadaverdiscipline en zitvlees als van oudbakken klapvee. Deze week keek ik voor het eerst naar het vijftigste Televizier Ring Gala – ik kan me tenminste niet aan de indruk onttrekken dat alle voorgangers van deze Gooische inteeltparty er veel anders uit hebben gezien. Iedereen weet dat langdurig neuken binnen de eigen streek of familie uiteindelijk leidt tot harmonisering van de gelaatstrekken. Het begon al met de presentator: de capo di capi van de Volendamse entertainmentmaffia kwam aan een ijzerdraad uit het dak van Koninklijk Theater Carré zakken en deelde na de landing meteen mee dat zijn openingsact was mislukt omdat hij na de afdaling niet als een raket weer richting hemel zou zijn gekatapulteerd, wat in het script scheen te hebben gestaan. Inderdaad mislukt: dwars door de pannen en met een mooi boogje de Amstel in, of er net naast tussen twee roestige Amsterdammertjes, was pas een geslaagd vervolg geweest want nu kon hij nog een aantal feestelijk geklede gasten tot op het bot beledigen. Dat maakte niets uit: het bleken slechts botsingen tussen veilige coconnen van ongebreidelde ijdelheid. Daarna kwamen gewoon alle vertrouwde koppen langs en verdeelden onderling de buit. Enkele welgemeende woorden gingen door al die verdwazing verloren omdat ze rond bleven zingen in een eindeloze ringleiding.

17 oktober 2015  #BinnenDoorDenken