Zes jaar was ik en op weg van school naar huis. In tranen na een zoveelste aanvaring met de juf. Ik nam een besluit: ik zou zelf juf worden en dan zou ik mijn eigen juf als leerling in de klas hebben en haar veel straf geven. Dat kon, want de juf zou van groot naar klein groeien en niet andersom. Een gemeen mens was het. Ze had het altijd op mij gemunt en schreeuwde en sloeg er op los, waarbij het schuim soms op haar mond stond. We hadden letterdozen en het gebeurde nogal eens, dat ze mijn letterdoos ‘per ongeluk’ van de tafel stootte en me beval al die lettertjes op te rapen en weer op de goede plaats in het doosje te leggen. Zonder voorbeeld. Als het fout was dan zwaaide er wat. Hoe ik ook mijn best deed, er lag altijd wel een stapeltje letters verkeerd en dan begon ze tegen me tekeer te gaan en te slaan, of ze sleurde me aan mij oor de klas uit linia recta richting kolenhok. En ooit ging zelfs de lat erover. Waarover? Over mijn blote billen. Voor de klas!

Op mijn veertigste verjaardag studeerde ik af als juf. Het doel dat ik stelde als klein opdondertje had ik dan toch bereikt na vele omzwervingen. Niet dat ik me dat op dat moment bewust was dat ik me dat ooit had voorgenomen, maar het schoot me een paar jaar geleden te binnen, inclusief de straffen die ik voor mijn toenmalige juf had bedacht.

Reden was, dat er bij mijn oom een oud vrouwtje in de winkel was geweest in een dorpje hier vlakbij. Dezelfde naam, dezelfde branche als onze winkel destijds. Eerst deed ze of ze iets wilde kopen, maar al snel kwam de aap uit de mouw. Ze vroeg of hij mij kende en noemde mijn naam. Ja, hij kende mij. Het vrouwtje vroeg mijn oom of hij mij haar excuus wilde aanbieden omdat ze me vroeger zoveel onterechte straf had gegeven. Het was al ruim 40 jaar geleden, maar ze zat ermee en ze wilde het goed maken.
Ze was mesjoche als een deur en had een begeleider bij zich, die toelichtte, dat ze al meer dan 30 jaar in een psychiatrische inrichting zat en vaak mijn naam noemde de laatste tijd. Bizar.

Juffrouw Sadista, ik heb vele nachtmerries van je gehad als kind. Nu ik volwassen ben snap ik, dat je in die tijd al psychiatrisch patiënt moet zijn geweest, zonder dat iemand het in de gaten had. Ik wil je via deze weg toch even laten weten, dat ik je excuus inmiddels heb aanvaard. Wees niet bang; ik heb er geen trauma’s aan overgehouden. Jij wel kennelijk – ach arme – en dat vind ik eigenlijk wel straf genoeg.

Categorieën: Diversen

19 reacties

KingArthur · 27 januari 2005 op 17:24

Bizar inderdaad. Ik denk dat iemand vroeg of laat toch altijd wroeging krijgt van de slechte daden die hij/zij begaan heeft en dat kan inderdaad mogelijk straf genoeg zijn.

Mar · 27 januari 2005 op 17:34

Oh what a bitch zeg.

Leuk geschreven, hoop dat jij wel een lieve juf bent.

Mar

Louise · 27 januari 2005 op 19:37

Ongelooflijk Ma3, hoe bij jou mensen van heel vroeger blijven opduikelen…
Laatst toch ook al via internet?

Mooi verhaal 🙂

Mosje · 27 januari 2005 op 20:35

Gemeen zoals die bitch ben je niet geworden Ma3, maar wel een beetje streng. Er hoefd hier op columnx maar een d of een t verkeert te staan en ……
😉
We kunnen je voortaan wel letterdoos noemen.
😛

Louise · 27 januari 2005 op 21:51

[quote]We kunnen je voortaan wel letterdoos noemen.[/quote]
😀 😀
Dat is even mazzel hebben, hè drs. Mosje? Krijg je zomaar even een echte Mosjetitel in je schoot geworpen 😉
Ik gok twee, hooguit drie dagen en dan staat “letterdoos” in de wachtrij. 😛

sally · 27 januari 2005 op 22:49

Heel erg lijkt me dat als kind zo gepest te worden door de juf.

Het zijn meestal de juffen van groep 3. Let maar eens op.
Van die bitcherige gefrustreerde oude vrijgezellen die nodig een “Beurt” moeten hebben.
En hun frustraties op de kinderen botvieren.

liefs Sally

Raindog · 27 januari 2005 op 23:47

Sally, als ontluikende jonge god had ik vroeger een juffrouw Iris. Haar straffen zal ik nooit vergeten…… 😉

Hele leuke column Ma3. Nog leuker dat je het zo kunt relativeren. Mijn herinneringen aan meester Striekel (scheldnaam) zijn in feite minder mild terwijl die me nog nooit in een kolenhok geworpen heeft. Nu had men in die tijd ook centrale verwarming trouwens, toen waren er nog geen kolen.

Mup · 28 januari 2005 op 00:30

[quote]dat ik je excuus inmiddels heb aanvaard[/quote]

Hulde,

Groet Mup.

Ma3anne · 28 januari 2005 op 00:51

@King: Zo lang mensen een geweten hebben, zal wroeging op kunnen treden. Bij gewetenloosheid niet, vrees ik.

@Mar: Enkel lief zijn voor een klas met kinderen is geen optie. Het was hard oefenen, maar inmiddels kan ik ook streng spelen. 🙂

@Louise: Er duiken de laatste tijd inderdaad nogal wat mensen op uit mijn (verre) verleden. Via allerlei kanalen. Geen idee waarom, maar het is wel interessant.

@Mosje: Ik hoopte al dat iemand de titel echt zou doorgronden. Ja, die letterdoos ben ik. Da hejje goet! 😀

@Sally: Zo één was die juf Sadista inderdaad. En ja, ze bestaan nog.

@Raindog: U stamt dus uit het precarbonische tijdperk? Da’s oud hee, grapjas! 😀

@Mup: Ach, de wijsheid om te vergeven komt met de jaren Mup. Over een jaar of 14 vind jij dat ook heel gewoon. 😉

P.S. De persoonlijke reacties had ik ook via de Persoonlijke Berichten kunnen doen, maar dat is me veuls te veul werk op mijn trage kolengestookte PC. Jullie moeten je hiermee behelpen. :love:

WritersBlocq · 28 januari 2005 op 04:30

Hoi Ma3anne, wat een onwijs mooi verhaal heb je gemaakt van zoiets “lelijks”, het is heel herkenbaar helaas, voor velen denk ik. Een jongetje van 10 is van mijn oma’s flat gesprongen omdat de juf boos was geworden, vreselijk hè. Dat arme mens moet daar ook psychisch niet meer bovenop gekomen zijn, bedenk ik me. Maar ja, live goes on, hoe het ook loopt. Niet voor dat knulletje, dat ik gelukkig niet kende.

Kees Schilder · 28 januari 2005 op 07:47

Doet me denken aan mijn eerste schooljaar. Ik ben links en werd gedwongen met rechts te schrijven. Mijn linkerhand werd om die reden op mijn rug gebonden. Geen trauma’s?? Ik wel!!
Dit is een geweldig geschreven column

Eddy Kielema · 28 januari 2005 op 16:57

Ik vind het wel heel knap dat je zo mild bent gebleven en er geen enkel trauma aan hebt overgehouden (echt niet?) overigens is het wel erg merkwaardig dat niemand ooit heeft opgemerkt dat die vrouw niet helemaal spoorde toen ze voor de klas stond.

Ma3anne · 28 januari 2005 op 17:23

@WB: Vreselijk! Geen woorden voor.

@Kees: Ik kan me dat anti-linkshandigheid-regime ook nog herinneren. Was wel blij dat ik rechts kon schrijven en die martelingen niet hoefde te ondergaan.

@Eddy: We schrijven hier het jaartal 1957 op een nonnenschool. Spartaanse opvoedingsmethodes nog. In de derde klas kreeg ik Sadista weer, maar toen is ze halverwege het schooljaar ontslagen om toendertijd duistere redenen. Kan een boek schrijven over dat mens.

Einde eerste klas heb ik op mijn verjaardag mijn tafeltje naar haar hoofd gegooid en zat ze onder de inkt uit het inktpotje. Mijn wraak voelde heel goed! Misschien dat dat trauma’s heeft voorkomen? Eén van mijn vriendinnetjes hielp me en gaf haar ook nog eens een flinke schop tegen haar schenen. Na school kwam Sadista mij thuis een cadeautje brengen. Een portemonneetje. Ook om het goed te maken… Echt, zo gek als een deur. Ik wilde haar niet binnenlaten en het cadeautje niet aannemen, maar dat moest van mijn moeder. Ik vond grote mensen maar raar in elkaar zitten in die tijd.

Eddy Kielema · 28 januari 2005 op 17:41

Het lijkt bijna zo’n door en door slecht mens uit de boeken van Charles Dickens!

pepe · 28 januari 2005 op 17:42

Weer mooi geschreven, een juf als jij kan je als kind en als ouder van een kind alleen maar wensen.

Een kind kan je als juf maken en breken…

liefs pepe, die jou graag als juf voor haar kids zou zien.

melady · 29 januari 2005 op 00:07

[quote]En ooit ging zelfs de lat erover. Waarover? Over mijn blote billen. Voor de klas![/quote]

Hou op…ga door…hou op… ga door.. meesteres!!

Een klasse column!

Melady 🙂

Dees · 29 januari 2005 op 10:21

Vroeger waren kinderen meer overgeleverd aan de willekeur van de volwassenen om hen heen en hadden altijd ongelijk. Nu lijkt het soms wel omgekeerd, ook niet zo ideaal.

Hoe gruwelijk het ook was als kind, het is toch wel heel bijzonder deze aangeboden excuses, dat zullen niet veel mensen meemaken met hun spoken uit het verleden.

Ma3anne · 29 januari 2005 op 10:39

@Eddy: Helemaal waar. Het was om te zien ook een eigenaardig gedrochtje. Ik denk niet dat ze slecht was, maar ziek.

@Peep: Stuur die twee koters van je maar hierheen. Kan ik mooi mijn schooltje aan huis weer opstarten. 😉

@Melady: Hm, misschien kan ik me daardoor wel inleven in SM. Toch een trauma? 😀

@Dees: Ik vraag me ook soms af wat beter is. Denk de gulden middenweg tussen vroeger en nu. Ja, was heel apart dat 40 jaar na dato nog excuses kwamen. Ik zou dat een ieder gunnen, want het ruimt toch een hoop ballast op.

Eddy Kielema · 29 januari 2005 op 19:23

Je hebt gelijk, Ma3anne. Ik denk ook dat’verknipt’ een betere typering is dan ‘slecht’.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder